U Polaków lubię jedno - ich język. Kiedy inteligentni ludzie mówią po polsku, wpadam w ekstazę. Jego brzmienie wywołuje we mnie dziwne obrazy, w których tle zawsze jest murawa z pięknej kolczastej trawy i buszujące w niej szerszenie i węże. Pamiętam, jak dawno temu Stanley brał mnie w odwiedziny do swoich krewnych; zmuszał mnie do zabierania ze sobą zwoju nut, ponieważ chciał pochwalić się mną przed bogatymi krewniakami. Pamiętam tę atmosferę doskonale, ponieważ w towarzystwie owych nadmiernie uprzejmych, złotoustych, pretensjonalnych i do głębi fałszywych Polaków zawsze czułem się fatalnie nieswojo. Ale kiedy rozmawiali ze sobą, czasami po francusku, czasami po polsku, rozsiadałem się wygodnie i obserwowałem ich zafascynowany. Robili dziwne polskie miny, zupełnie niepodobne do tych, jakie pojawiają się na twarzach naszych krewnych, będących w gruncie rzeczy głupimi barbarzyńcami. Owi Polacy przypominali stojące pionowo węże z kołnierzykami z szerszeni. Nigdy nie rozumiałem, o czym mówią, ale odnosiłem wrażenie, jakby mordowali kogoś w elegancki sposób. Wszyscy zaopatrzeni byli w szable i miecze; trzymali je w zębach lub wymachiwali wściekle podczas piorunującego natarcia. Nigdy nie zbaczali z drogi, nie oszczędzali kobiet i dzieci, nadziewając je na długie piki przybrane w czerwonokrwiste proporce. Wszystko to odbywało się oczywiście w salonie nad filiżanką mocnej herbaty; mężczyźni mieli na rękach rękawiczki w kolorze masła, kobietom zwisały z szyj te głupie lorniony. Kobiety były zawsze oszałamiająco piękne, w typie jasnowłosych hurysek, sprokurowanych przed wiekami podczas wypraw krzyżowych. Długie wielobarwne słowa wypływały z sykiem spomiędzy ich małych zmysłowych ust o wargach miękkich jak kwiaty pelargonii. Owe wściekłe rycerskie wypady ze żmijami i płatkami róży składały się na upajającą muzykę, przypominającą rzępolenie na cytrze o stalowych strunach, rejestrującą również dość niezwykłe dźwięki, takie jak łkanie i odgłos spadających strumieni wody.
U Polaków lubię jedno - ich język. Kiedy inteligentni ludzie mówią po polsku, wpadam w ekstazę. Jego brzmienie wywołuje we mnie dziwne obraz...
Rozwiń Zwiń
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Sexus (The Rosy Crucifixion #1)
kocham pioro millera, ale jesli jeszcze raz przeczytam o soczystej cipce i sokach z niej wyplywajacych zastrzele sie
plus co to za zakonczenie aha?
kocham pioro millera, ale jesli jeszcze raz przeczytam o soczystej cipce i sokach z niej wyplywajacych zastrzele sie
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toplus co to za zakonczenie aha?
Ciężko się czytało filozoficzne wywody bohatera, poznając go jednocześnie jako osobę o wątpliwej moralności, której w realnym życiu pewnie w ogóle nie miałoby się ochoty słuchać. Poza tym przeplecione krótkimi wstawkami fabularnymi, których główną część stanowił seks. Nie wiem czy było warto..
Ciężko się czytało filozoficzne wywody bohatera, poznając go jednocześnie jako osobę o wątpliwej moralności, której w realnym życiu pewnie w ogóle nie miałoby się ochoty słuchać. Poza tym przeplecione krótkimi wstawkami fabularnymi, których główną część stanowił seks. Nie wiem czy było warto..
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMomentami strasznie męczyła mnie ta książka. Ale największym rozczarowaniem było zakończenie.
Momentami strasznie męczyła mnie ta książka. Ale największym rozczarowaniem było zakończenie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBardzo śmiała. Miller słynął z odwagi w pisaniu.
Bardzo śmiała. Miller słynął z odwagi w pisaniu.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJest to moja pierwsza książka tego autora. Początkowo nie byłem za bardzo przekonany, ale dałem temu szansę i po kilku rozdziałach wkreciłem się bardzo. Główny bohater jest zaprzeczeniem wszelkich norm etycznych i przyzwoitości. Jednak w swojej ekscentryczności jest tak szczery, że aż w pewnym momencie go polubiłem i z wypiekami wyczekiwałem kolejnych świństw przyprawionych intelektalnymi wynurzeniami, niczym mistrz kuchni robiący dania ze składników, z których żadne do siebie nie pasuje.
Jestem prostym człowiekiem, przyznam szczerze, że czasami nie do końca łapałem co autor miał na myśli. Bywały fragmenty, które brzmiały jak kompletny bełkot pijanego filozofa, a jednak czytało się lekko i bez chwili znużenia.
Jest to moja pierwsza książka tego autora. Początkowo nie byłem za bardzo przekonany, ale dałem temu szansę i po kilku rozdziałach wkreciłem się bardzo. Główny bohater jest zaprzeczeniem wszelkich norm etycznych i przyzwoitości. Jednak w swojej ekscentryczności jest tak szczery, że aż w pewnym momencie go polubiłem i z wypiekami wyczekiwałem kolejnych świństw przyprawionych...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toObrzydliwie opisane sceny współżycia, mam wrażenie że autor (bądź tłumacz) nie zna innych określeń oprócz "k***s" i c**a. Filozoficzne rozkminy przeplatane z opisami scen współżycia. Rozdział fabuły, rozdział rozkmin i przemyśleń. Główny bohater okropnie traktuje kobiety. Sumując to wszystko bardzo ciężko mi się czytało, jedyne co mi się podobało to niektóre przemyślenia i filozoficzne opinie bohatera.
Obrzydliwie opisane sceny współżycia, mam wrażenie że autor (bądź tłumacz) nie zna innych określeń oprócz "k***s" i c**a. Filozoficzne rozkminy przeplatane z opisami scen współżycia. Rozdział fabuły, rozdział rozkmin i przemyśleń. Główny bohater okropnie traktuje kobiety. Sumując to wszystko bardzo ciężko mi się czytało, jedyne co mi się podobało to niektóre przemyślenia i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNigdy w życiu nie zdarzyło mi się nie przeczytać książki do końca niezależne od tego jak beznadziejna by nie była lecz tej nie dałam rady... Nie rozumiem skąd ta wysoka ocena. Nigdy tak nie żałowałam zakupu, a za każde 50 stron tej książki musiałam robić sobie przerwę w postaci innej książki. Miller prawdopodobnie nie znał innych słów jak "kutas" czy "cipa". Pomiędzy beznadziejnymi opisami sexu są jakieś filozoficzne wysrywy autora. Do tego bezpodstawne łechtanie swojego ego i dopisywanie sobie jakiś zacnych cech, których ten beznadziejny człowiek absolutnie nie miał. Książka tak samo beznadziejna jak i autor. Absolutnie nie polecam, szkoda czasu i nerwów.
Nigdy w życiu nie zdarzyło mi się nie przeczytać książki do końca niezależne od tego jak beznadziejna by nie była lecz tej nie dałam rady... Nie rozumiem skąd ta wysoka ocena. Nigdy tak nie żałowałam zakupu, a za każde 50 stron tej książki musiałam robić sobie przerwę w postaci innej książki. Miller prawdopodobnie nie znał innych słów jak "kutas" czy "cipa"....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPowieść ta wzbudziła we mnie skrajnie różne uczucia. Jest w niej geniusz i szaleństwo (dla mnie to nie to samo),piękno i brzydota, wizjonerstwo i hochsztaplerka. To zarazem prawdziwa literatura najwyższej próby, jak i antyliteratura; powieść i nie-powieść; utwór oświeconego i uziemionego hedonisty. Warto przeczytać - gorąco polecam, ale tylko bardzo wyrobionym czytelnikom.
Powieść ta wzbudziła we mnie skrajnie różne uczucia. Jest w niej geniusz i szaleństwo (dla mnie to nie to samo),piękno i brzydota, wizjonerstwo i hochsztaplerka. To zarazem prawdziwa literatura najwyższej próby, jak i antyliteratura; powieść i nie-powieść; utwór oświeconego i uziemionego hedonisty. Warto przeczytać - gorąco polecam, ale tylko bardzo wyrobionym czytelnikom.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toW dzisiejszych czasach już wyczyny wacka twardziela nie szokują, nie inspirują, nie bawią i niczego nie uczą. No, może poza tym, że Henry Miller bywał dobrym pisarzem, pomiędzy jednym, a kolejnym atakiem erotomanii, samczej próżności i byczej wrażliwości. Zbyt mało tego niestety by mieć przyjemność z brnięcia przez kabotyństwa i grafomanię.
W dzisiejszych czasach już wyczyny wacka twardziela nie szokują, nie inspirują, nie bawią i niczego nie uczą. No, może poza tym, że Henry Miller bywał dobrym pisarzem, pomiędzy jednym, a kolejnym atakiem erotomanii, samczej próżności i byczej wrażliwości. Zbyt mało tego niestety by mieć przyjemność z brnięcia przez kabotyństwa i grafomanię.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toI część trylogii "Różoukrzyżowanie". Lata 40. Nowy York. Historia urzędnika, który chce zostać pisarzem. Oparta na faktach, ale napisana przez człowieka, który ma tak nieograniczoną wyobraźnię, że szereg opisów od razu można zaliczyć do czystej fikcji. Szczególnie opisy relacji damsko męskich, to nic innego jak historie tzw. erotycznego gawędziarza, który przelewa na papier swe fantazje. Tak, czy inaczej, sfera ta została tak sugestywnie opisana, że książka trafiła na kilkanaście lat na cenzorskie półki w Stanach. Pierwsze wydania pojawiły się we Francji i Japonii. Nie przez przypadek. Oba kraje seksualność mają mocno oswojoną. Książka zasługuje na uwagę, ponieważ Miller serwuje w niej przede wszystkim popisy swojego stylu literackiego, który w połączeniu w przenikliwością spojrzenia daje niezwykle trafne definicje współczesnego mu świata. Książka porusza multum tematów. Brutalna i szczera w swych opisach. Wcześniej czy później, sięgnę po drugą część tej trylogii.
I część trylogii "Różoukrzyżowanie". Lata 40. Nowy York. Historia urzędnika, który chce zostać pisarzem. Oparta na faktach, ale napisana przez człowieka, który ma tak nieograniczoną wyobraźnię, że szereg opisów od razu można zaliczyć do czystej fikcji. Szczególnie opisy relacji damsko męskich, to nic innego jak historie tzw. erotycznego gawędziarza, który przelewa na papier...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to