Topsy i Lupus

Gdybym była dzieckiem, to byłaby jedna z moich ulubionych lektur, zaraz po "Psie, który jeździł koleją". :)

Gdybym była dzieckiem, to byłaby jedna z moich ulubionych lektur, zaraz po "Psie, który jeździł koleją". :)

Książkę przeczytałem jako dziecko - należy chyba do najważniejszych w moim życiu... To bodaj jedyna dycha w mojej biblioteczce! Czy książka jest idealna? Pewnie nie, ale z uwagi na to, jaki wywarła na mnie wpływ i że trudno mi sobie wyobrazić, jak można by ją jeszcze ulepszyć - jednak dycha.

Opis wędrówki dwóch psów po przedwojennej Polsce - zarazem realistyczna i ciepła.

Autorka pisze językiem nietrudnym, a zarazem bardzo ładnym i sugestywnym. Doskonale potrafi wczuć się w psychologię zwierząt - może brzmi to szarlatanersko, ale rzeczywiście aż dreszcz człowieka przechodzi - a nie jestem skłonny do taniutkich wzruszeń i uczłowieczania zwierzaków. - Autorka zresztą również tego nie robi, pokazuje ograniczenia zwierzęcego myślenia, ale zarazem jak mocne i przejmujące potrafią być ich odczucia...

Zwierzęta nieraz ulegają cierpieniom przez ludzi, ale Autorka nikogo nie demonizuje - każdy ma swoje motywy, a główną przyczyną zła bywa niezrozumienie.

Psy obdarzone są szczególnymi talentami - nie magicznymi, ale raczej dużym sprytem. - W okresie, gdy napisano książkę, modne były obserwacje "sztuczek", jakie mogą wykonywać zwierzęta, jak również dyskusje, na ile owe sztuczki są mechaniczne, a na ile odsłaniają działanie umysłu zwierząt. - Również obecnie może to być temat ciekawy, na pewno szczególnie frapujący dla młodego czytelnika. - Autorka oczywiście nie obciąża swych opisów naukowymi rozważaniami - może nawet chwilami zbliża się do granicy sentymentalizmu "panienki z dobrego domu", ale chyba nigdy jej nie przekracza. Ma na to za dużo zrównoważonego rozsądku. - W czasach, gdy tak wielu uważa, że tylko czary i wampiry mogą uczynić opowieść interesującą, Autorka pokazuje, że rzeczywistość, jeśli jej się bliżej przyjrzeć, potrafi kryć fascynujące tajemnice, ciekawsze, bo realne i dostępne naszemu poznawaniu. - W tym sensie Autorka budzi nie tylko miłość do zwierząt, ale i zmysł naukowy.

Jak wspomniałem, język jest... po prostu piękny. Nie przegadany, nie przeładowany, ale plastyczny i akuratny.

Oczywiście trudno, bym nie patrzył na to dziełko przez różowe okulary - pewnie będzie obecnie najlepsze dla niezbyt dużego dziecka - jeszcze niezepsutego współczesnym, nerwowym (frenetycznym) tempem opowieści, nie narzekającego na brak technicznych gadżetów... Dla dziecka, może chowającego jeszcze w sobie nutkę owego dziecięcego entuzjazmu, który każe maluchowi z radością odkrywać nawet w gołębiach bardzo dziwnych kolegów do zabawy - miast wrzucać je bezmyślnie do kategorii "to mi się nie przyda, a jeszcze może ob... samochód".

Książka nauczyła mnie miłości do zwierząt - może nie bezwarunkowej in naiwnej, ale raczej takiego zrozumienia, że "zwierzę też człowiek". Idąc tym samym torem myślenia, zasiała we mnie chęć, by nie oceniać innych - nie tylko zwierząt - pochopnie i po pozorach. Sprawiła, że zacząłem zwracać uwagę, jak się wysławiam. Czegóż chcieć więcej?

PS polecam bardzo "Krzyżowców" pani Szczuckiej - oczywiście dla czytelników bardziej wyrośniętych. Co nie znaczy, by "Topsy i Lupus" nadawali się tylko dla dzieci - ze względu na nieprzesłodzoną fabułę i dobry język każdy chyba, poza zupełnymi mugolami, przeczyta ją z przyjemnością.

Książkę przeczytałem jako dziecko - należy chyba do najważniejszych w moim życiu... To bodaj jedyna dycha w mojej biblioteczce! Czy książka jest idealna? Pewnie nie, ale z uwagi na to, jaki wywarła na mnie wpływ i że trudno mi sobie wyobrazić, jak można by ją jeszcze ulepszyć - jednak dycha.

Opis wędrówki dwóch psów po przedwojennej Polsce - zarazem realistyczna i...

Przyjemna książeczka, raczej dla starszych niż młodszych.

Przyjemna książeczka, raczej dla starszych niż młodszych.

Kochany, biedny Topsiaczek…był takim szczęśliwym psiakiem, miał cudownego przyjaciela Lupusa, z którym każdy dzień był wielką przygodą. A potem, by zrobić przyjemność chorej dziewczynce, Topsy nauczył się kontaktować z ludźmi. Wyobrażacie sobie francuskiego buldoga, który łapką wskazuje karteczkę z odpowiednią literką? Ależ to musi być pocieszny widok! I ile na tym można zarobić…

Zły dyrektor cyrku porywa Topsiaczka. Ile się będzie musiał nacierpieć biedny psiak! Ale na ratunek ruszy Lupus i dwaj dzielni chłopcy: Julek i Władek. Bo przyjaciół nie zostawia się w biedzie.
„Topsy i Lupus” Zofii Kossak to piękna książka o sile przyjaźni. Ale przy okazji pełna stereotypów. Dyrektor cyrku to zło wcielone, nie zawaha się rozdzielić dzieci z matką, byle wciąż móc zarabiać na ich występach. Cyganie to też nic dobrego – złodzieje i oszuści. Na szczęście ksiądz proboszcz zawsze znajdzie sposób, by przyjść potrzebującym z pomocą. No trochę się czepiam, niektóre wątki były zbyt przejaskrawione. W końcu to książka dla dzieci.

To co ujęło mnie w tej powieści najbardziej, to opisy wszystkich sytuacji z perspektywy zwierząt. Zofia Kossak fenomenalnie pokazała świat pełen zapachów, dźwięków i niewidocznych dla człowieka śladów, które są codziennością psa. Rozczulające były rozmowy między zwierzakami i to ich niezwykłe przywiązanie do siebie nawzajem i swoich właścicieli. Nie sposób pozostać obojętnym na zagubienie i udrękę Topsiaczka. Już nie mogłam się doczekać, kiedy Julek i Władek odbiorą go z cyrku. Na szczęście od początku wiadomo, że wszystko się dobrze skończy, ależ ile rzeczy zdarzy się po drodze!

Piękny był ten okres międzywojenny w Polsce. Dwóch nastoletnich chłopców bez opieki dorosłych, ale za ich zgodą, rusza na poszukiwania uprowadzonego psa. Spotykają ich czasami złe przygody (Cyganie ich okradają),ale zawsze trafią na życzliwych ludzi, którzy wzruszeni ich historią, udzielają im pomocy.

„Topsy i Lupus” to piękny portret świata, który przeminął. Dlatego warto przeczytać książkę Zofii Kossak, zwłaszcza, gdy się lubi historie, w których dobro zwycięża zło.

Kochany, biedny Topsiaczek…był takim szczęśliwym psiakiem, miał cudownego przyjaciela Lupusa, z którym każdy dzień był wielką przygodą. A potem, by zrobić przyjemność chorej dziewczynce, Topsy nauczył się kontaktować z ludźmi. Wyobrażacie sobie francuskiego buldoga, który łapką wskazuje karteczkę z odpowiednią literką? Ależ to musi być pocieszny widok! I ile na tym można...

Wydawnictwo oferuje tę książkę wraz z płytą z nagraniem mp3. Płyta nagrana jest z irytującą dla dorosłych manierą. Jednak moje dzieci za każdym razem jak wsiadaliśmy do samochodu domagały się opowiadania o “Topsiaczku”.

Książka jest opowieścią drogi… Drogi trzech chłopców z zachodnich ziem II Rzeczpospolitej na wschód do granicy z Rosją bolszewicką.

Książka przekazuje zachętę do postawy samodzielności i mocno nawiązuje do wartości skautowskich takich jak samodzielność, zaradność, przedsiębiorczość, odpowiedzialność i poczucie honoru.

Książka pokazuje, że złe uczynki należy oddzielić od człowieka. Nie każdy, kto dopuszcza się zła jest zły. Ludzi na wskroś złych od tych, którym zdarzy się źle postępować są wyrzuty sumienia, poczucie skruchy oraz uczynienie zadość złu którego się dopuściło. I tak Francek odkupuje swoje winy podczas gdy Slawiczek do końca pozostaje złym.

Książka napisana jest bardzo zajmująco. Obrazy ze świata epoki są wyraziste i przemawiające. Mam nadzieję, że za jakiś czas, moje dzieci będą chciały przeczytać tę książkę samodzielnie. Jest ona bowiem adresowana do dzieci starszych, powiedziałbym, że do tych z pierwszej połowy lat “nastych”.

Dla młodszych dzieci może być interesujące czytanie sposobem naprzemiennym – tak jak w moim wypadku. Równolegle zaczęliśmy czytać i słuchać. Ułatwiało to dzieciom zrozumienie niektórych, bardziej zawiłych zwrotów w fabule.

Mnie osobiście książka pozwoliła “pooddychać” przez chwilę duchem epoki.

Wydawnictwo oferuje tę książkę wraz z płytą z nagraniem mp3. Płyta nagrana jest z irytującą dla dorosłych manierą. Jednak moje dzieci za każdym razem jak wsiadaliśmy do samochodu domagały się opowiadania o “Topsiaczku”.

Książka jest opowieścią drogi… Drogi trzech chłopców z zachodnich ziem II Rzeczpospolitej na wschód do granicy z Rosją bolszewicką.

Książka przekazuje...