Ogarnij mieszkanie

Wielka szkoda, że w stosunku do ogromnej ilości informacji nt. najstarszych źródeł sztuki komiksowej w Japonii tak mało jest w tej pozycji informacji na temat rozwoju mangi w ostatnich dziesięcioleciach - przecież to właśnie wtedy komiksy japońskie zdobyły światową popularność, bez której (obawiam się) ta książka w ogóle by nie powstała. Warto byłoby zastanowić się, skąd wzięła się ta nagła popularność.

W muzeum Boba Marley w Kingston jest taki pokój, oblepiony wyciętymi z gazet zdjęciami i wywiadami z Marleyem. Hausmann przepisał je wszystkie i tak powstała ta mała książeczka. Dla fanów, ja Marleya bardzo lubię, momentami te fragmenty wywoływały we mnie przyjemnie nostalgiczny nastrój przypominający lekkie upalenie i wiarę we wszechobecność Jah w naszym życiu. Na uwagę zasługuje tłumaczenie Michała Lubaya Lubiszewskiego - gościa, który zmajstrował słynne polskie napisy do kultowego filmu Rockers. Sudół propsowałby.

Znacie to uczucie, że czytacie jakikolwiek poradnik, łapiecie wszystko w lot i chcecie już robić to, co jest przedmiotem książki, ale nie możecie, bo nie macie odpowiedniego sprzętu? Ja znam. Właśnie skończyłem czytać "WebShows" - jedyną książkę Krzysztof Gonciarz, która mnie interesuje i jestem zachwycony tym, czego się dowiedziałem. Zostałbym YouTuberem choćby dzisiaj, ale brakuje mi czegokolwiek, co nagra materiał w odpowiedniej jakości (czyli takiej, żeby widz zobaczył, usłyszał i zrozumiał, nie żadne 4K). Ale, ale - pomysły są, regularnie odkładam sporą część pensji, będzie YouTuber może nie jeszcze tego lata, a na jesieni. I nawet jeśli świata nie podbiję, to spróbuję, nauczę się czegoś i nie będę sobie pluł w brodę. W najgorszym wypadku będę miał ciekawe uzupełnienie treści z bloga w innej formie. Ta opinia "na gorąco" ma za zadanie polecić książkę Gonciarza tym, którzy kiedyś, choć przez chwilę myśleli o tym, by też mieć swoje "Zapytaj Beczkę". Od dawna chcę "coś tam kręcić", a "Webshows" dało mi konkretnego, motywacyjnego kopa. I nie zmieni to nawet zły omen w postaci zalania książki podczas czytania. Nie wierzę w takie przesądy.

Recenzja pochodzi z naszego bloga MyBooks - Nasze recenzje Czy zastanawialiście się kiedyś nad tym, co by było, gdyby postaci z najbardziej znanych filmów były dziećmi? Jak widać Maciek Frączyk myślał nad tym i jak zwykle ujął wszystko ze swoim poczuciem humoru. Został wsparty ilustracjami Roberta Sienickiego, które pasują do charakteru książki i są wykonane ładną kreską. Sytuacje są zabawne, a ciekawostki interesujące. Wydanie jest bardzo ładne i estetyczne. Jest to rodzaj albumu. Twarda, porządna okładka, duże strony, ładna grafika oraz czytelna czcionka. Układ jest właściwie przez całą książkę taki sam - po lewej stronie ciekawostka na temat filmu a po prawej duża ilustracja z zabawną scenką z bohaterem filmowym jako dzieckiem. Przeszkadzało mi to, że strony z ciekawostką prawie całe były puste. Powinno być tam coś jeszcze - mała ilustracja, jakieś dodatkowe informacje o filmie... To tylko moje sugestie, ale uważam, że w książce nie powinno być tylu białych stron. Brakowało mi treści. Krótka wypowiedź bohatera z obrazka i ciekawostka to za mało na książkę. Według mnie powinny być podane tytuły filmów. Wiadomo, są to znane produkcje, ale miałam problemy z rozszyfrowaniem kilku z nich. Miejsca po lewej stronie jest bardzo dużo, więc tytuł filmu by nie zaszkodził. Dobry pomysł na prezent, zwłaszcza dla fana Maćka. Niestety nie jest to jego najlepsze osiągnięcie, mam nadzieję, że druga część "Zeznań Niekrytego Krytyka" mi to wynagrodzi. Nie żałuję zakupu "Ale kino!" na Warszawskich Targach Książki , ponieważ mam książkę z autografem i jestem z powodu tego faktu bardzo szczęśliwa. Co prawda została podpisana hurtowo razem z resztą nakładu, ale mojej radości to nie zaszkodzi. ^^ Więcej na blogu: http://my-books-1220.blogspot.com/

Książka na mile spędzone południe. Ot zbiór mniej lub bardziej przydatnych wiadomości ze świata nauki. Podane w lekkim i czasami humorystycznym klimacie. Myślę że może zainspirować do dalszych poszukiwań bardziej skomplikowanych treści. Tak jakby magazyn Focus Plus w wersji książkowej.

Książka wydana na fali euforii wywołanej zdobyciem drugiego w historii klubu Mistrzostwa Polski w 2012 roku. Pamiętam mecze i piłkarzy z tamtego sezonu, emocje trwające do ostatniego meczu kolejki. Wielka w tym zasługa trenera Oresta Lenczyka, któremu udało się stworzyć zgrany zespół. To rzeczywiście był dobry moment, by przypomnieć sukcesy z lat 70-tych i 80-tych XX wieku. Wydaje się, że ówczesne składy były jednak mocniejsze, a sukcesy trwalsze. Książkę czyta się z dużym zaciekawieniem, choć porównując ją np. z tytułem „Wielki Widzew. Historia polskiej drużyny wszech czasów” to jednak obiektywnie pierwszeństwo przynależy jednak książce Marka Wawrzynowskiego. I to nie tylko ze względu na pamiętny wyścig o mistrzostwo w 1982 roku. Cieszę się jednak, że po bardzo wielu latach drużyna Śląska Wrocław doczekała się wreszcie monograficznego opracowania. Edytorsko mogłoby być lepiej, ale książka naprawdę godna uwagi.

Były Stig z programu Top Gear czyli Ben Collins przedstawia swoje rady w prowadzeniu o samochodów. Swoje porady opiera na wieloletnim doświadczeniu z wyścigów, byciu kaskaderem w wielu filmach czy setkach godzin spędzanych na planie Top Gear. Głównie są to porady raczej dla mniej doświadczonych kierowców, tych co dopiero zaczynają uczyć się na prawko lub dopiero je zdali. Jest tutaj troszkę anegdot z planów filmów tj. James Bond czy Szybcy i Wściekli gdzie Ben był kaskaderem. Pojawiają się drobne wspomnienia z pracy w Top Gear. Jednak głównym tematem jest praca z autem. Jak zachować się przy poślizgu, jak trzymać, kierownicę, zmieniać biegi, hamować itd. Trochę szkoda że autor zatrzymał się na podstawowych poradach albo takich mniej użytecznych w stylu jak zrobić 180° i zaparkować albo jak zrobić "J-turn". Spodziewałem się więcej porad jazdy na torze a jest ich bardzo niewiele. Trochę szkoda bo zapowiadała się dobrze. Na plus ładne wydanie i dużo obrazków przedstawiające opisane zagadnienia.

Mega nie podoba mi się okładka tego albumu, wygląda jak zaprojektowana na kolanie, a czcionka to w ogóle jak z painta wersji podstawowej. No, ale pewnie taki był zamysł, w końcu to street art, ciężka sztuka uliczna. W środku na szczęście lepiej, mało do czytania, dużo do oglądania, a to cenię sobie w albumach, bo po to przecież są. Nie wszyscy artyści przypadli mi jakoś wyjątkowo do gustu, street art często ociera się o kicz, przaśność i jakikolwiek brak wyczucia, mimo wszystko jednak znaczna większość prezentowanych prac jest w dobrym guście, z treścią, głęboką, czasem nawet wzruszającą. Wiele prac to są prawdziwe dzieła sztuki, aż szkoda, że są wykonane w przestrzeni publicznej, gdzie każdy może je zniszczyć. Poza tymi pięknymi tworami jest też masa nie-sztuki, czyli typowe graffiti, jakieś napisy, które krzyczą, totalny bezsens jak dla mnie, ale co się komu podoba. Album warto mieć/przejrzeć, bo to zdecydowanie dobry materiał, jest go sporo, mimo tego, że okładka odstrasza, w środku jest pięknie.

Lata sześćdziesiąte i siedemdziesiąte to moim zdaniem zdecydowanie najlepszy okres w historii kina, stąd trzeci tom czytało mi się jeszcze nieco lepiej niż poprzednie, jakkolwiek twórcy zachowali całkowitą spójność i jest on napisany identycznie. Po prostu gigantyczna (przytłaczająco gigantyczna),skrajnie rzetelna baza danych, odrobinę zbyt obiektywna i naukowa, żeby mówić o jakiejś boskiej przyjemności z lektury, ale myślę że obowiązkowa i podstawowa dla każdego polskiego pasjonata kina. Gdybym oceniał samą wartość merytoryczną książki, chyba nie mogłoby się obyć bez maksymalnej oceny. Modlę się teraz o dwie rzeczy: żeby Autorom udało się spłodzić czwarty tom jeszcze w tej dekadzie i żeby, jeśli będzie równie długi lub dłuższy niż trzeci, a chyba musi być, opamiętali się i wydali go w dwóch "podtomach" - albo nawet trzech. Generalnie nie odnoszę się w recenzjach do fizycznych właściwości książek, bo trochę śmiesznie, ale tutaj nie da się inaczej. Ta książka to monstrum, nie czytałem w życiu nic równie tłustego i mam nadzieję, że już nie będę musiał, bo czysto cielesne zmagania z takim potworem nie są przyjemne, zwłaszcza gdy ktoś stara się wykorzystać każdą wolną chwilę poza domem na lekturę i prawie zawsze nosi przy sobie książkę. Nie wykluczałbym jakichś delikatnych skłonności sadystycznych u wydawców, bo marginesy są podejrzanie szerokie, a w dodatku pozostawia się wolne miejsce obok wszystkich ilustracji (których mamy wszak kilkaset),a które zajmują tylko pół szerokości strony. Myślę, że dałoby się zminimalizować to bydlę nawet o 1/4 czy 1/3, co przyniosłoby może nieznaczną szkodę walorom wizualnym, ale jaką ulgę kręgosłupom i rękom czytelników... 7.5/10

Bardzo wartościowa pozycja dla adeptów, chcących tworzyć magię kina. Przybliża wiele aspektów, czasem prostych i oczywistych, czasem bardziej złożonych, które składają się na podstawy kręcenia filmów. Na pierwszy rzut oka można się czuć przytłoczonym mnogością informacji, ale w każdym momencie można wrócić do interesującego nas aspektu. Język jest stosunkowo prosty, a sposób ułożenia treści i ich wyjaśnienia przejrzysty. Polecam początkującym reżyserom czy prowadzącym zajęcia filmowe, np. w szkołach.

Jerzy Wittlin "Vademecum kochania". Będąc jakiegoś już czasu w poznańskim antykwariacie i przesuwając wzrokiem po kolejnych obwolutach (notabene już zamkniętym [*]) natrafiłam na półkę z zacnym napisem: satyra. Tam zerkała na mnie nieśmiało puszczając figlarskie oczko właśnie owa książeczka. Nabywszy ją za jakże zawrotną kwotę złotych polskich jeden, a groszy z kolei pięćdziesiąt odłożyłam ją na jakiś czas na półkę. Przyszedł jednak i na nią czas! "Vademecum kochania" to dziełko pełne humoru i lekkości, a czyta się je od deski do deski z cudnym odprężeniem. Po otwarciu nasz wzrok powinien skierować się najpierw na wewnętrzne strony zakładek. Tam bowiem autor przekornie wyjaśnia nam tytułowe wyrazy. Dalej, następuje szereg pytań, na które Wittlin daje nam jasną i prostą, i tyleż też nacechowaną fikuśnym humorem, odpowiedź. Przykładowe pytania, a zarazem tytuły poszczególnych rozdziałów noszą nazwy typu: Jak kochać najbliższą rodzinę?, Jak kochać najdalszą rodzinę? Jak kochać brutala/intelektualistkę/własną żonę/cudzą żonę?, Jak kochać spać? Jak kochać książki? etc. Na zakończenie autor serwuje nam psychotest o jakże mało domyślnej nazwie: kocha? Powiem jedno - osobliwe poczucie humoru cechuje pana Jerzego. A na deserek słowniczek, czyli współczesny klucz do oznaczania kto, jak, z kim i po co w kochaniu (...). Wybornie. Wnioski: lekka i odświeżająca lektura prezentująca nowe spojrzenie na miłość w ogóle, jak i miłość w stosunku do poszczególnych osób, zjawisk i rzeczy. Gwarantowane w ciągu, jak i w trakcie miłe usposobienie i odprężenie. Wszak miłość przyjmować trzeba sposobem ;). Ocena: 7/10. Recenzja ukazała się w 2011 r. na moim blogu: https://www.photoblog.pl/poczytelnia/96901105/50.htmlhttps://www.photoblog.pl/poczytelnia/96901105/50.html

Mimo, że nie przepadam za zespołem z powodu sielankowych utworów i całej otoczki robienia to muszę znać historię Metallicki. Zaczynamy od Larsa, który bardziej ma zamysł do biznesu niż trzymania tempa. James'a lubiącego alkohol, wyrzuconego z zespołu i nie stroniącego od wódy oraz kłótni Dave'a, następnie Cliffa (plus dla autora za "suchy" opis okoliczności śmierci i nie bawienie się w żadne teorie) oraz Krika, bo grał wcześniej w Exodus. Co mogę napisać. Z książki wyłania się obraz zespołu, a raczej maszyny do zarabiania pieniędzy. Przede wszystkim Larsowi odbiło na punkcie kasy. Kontrakty, tylko z dużymi wytwórniami, wydawanie płyt, tylko z dwoma nowymi numerami, czy gwiazdorzenie to przewija się do 1999 roku (wydania książki). Jest też muzyka, która jak mi się wydaje z czasem stała się tylko dodatkiem do zespołu, a nie jego sednem (np. granie krótszych utworów, rozdanie Grammy).

Naprawdę świetna książka, prowadzi czytelnika przez wszystkie aspekty tworzenia filmu: od szukania plenerów do zdjęć, przez tworzenie reżyserskiej wersji scenariusza, organizację castingu, prób aktorskich, do produkcji, postprodukcji i montażu. To prawie 500 stron A4 zapełnionych wiedzą. Kingdom przedstawił też zakres obowiązków poszczególnych członków ekipy filmowej oraz powinności reżysera. Pracy z aktorem poświęcono sporą część książki. Na każdej stronie znajdywałam coś przydatnego, a największym objawieniem był dla mnie rozdział o dźwięku w filmie. Wiedzieliście, że gwarne sceny na dyskotekach kręci się w ciszy? Jednak jak każda książka, tak i ta miała nudniejsze fragmenty: te o kompozycji i o historii amerykańsko-rosyjskiej gry filmowej. Problem z tą książką jest też taki, że nie gdzie jej kupić. Trzy egzemplarze na allegro osiągały niebotyczne sumy, więc zwyczajnie... przeszłam się do biblioteki ;) Niemniej, sczerze polecam!

Świetnie napisana, lekko i szybko się czyta. Relacja brata Jimiego jest tak prostolinijna, barwna i przepełniona rodzinnym humorem, że czytanie tej książki było dla mnie dużą przyjemnością. Polecam nie tylko fanom muzyki Hendrixa, bo jest to przede wszystkim opowieść o rodzinnych relacjach, trudnościach, planach i marzeniach.

Podstawy, które warto poznać, jeżeli chcemy rozpocząć pracę nad własnym charakterem, zmianą stylu czy postrzegania świata. Książkę czyta się generalnie szybko, ale w moim przypadku nie dowiedziałem się z niej nic więcej, niż wiedziałem przed lekturą. Niemniej jednak, dla początkujących, godna polecenia

Bardzo lekka pozycja o początkach gier z naciskiem na wątki wczesnych twórców-zapaleńców, mamy maksymalnie dużo informacji jak na tak mało tekstu, świetne jako wprowadzenie ale znajdzie się też parę faktów które mogły umknąć retrograczom, niestety większość rzeczy wiedziałem. Jeśli ktoś czytał Bajty Polskie tego samego autora (polecam gorąco) to może spokojnie skipnąć dział o grach z naszego podwórka.

Książka monument o polskim rapie. Wywarła na mnie spore wrażenie. Już sama objętość imponuje. Ponad 500 stron. Pobieżnie przejrzałem. Zacząłem lekturę od wywiadu z idolem mojej młodości, czyli Kazikiem Staszewskim, który jest wielkim fanem polskiego hip-hop’u, sam wykonując od lat muzykę z innej bajki tzw. rockową. Ciekawy i dość długi, można znaleźć w sieci, link: https://genius.com/Antologia-polskiego-rapu-odpowiedz-na-martwice-rockowcow-wywiad-z-kazikiem-staszewskim-annotated W zasadzie swoją przygodę z polskim rapem zacząłem, podobnie jak pewnie większość od „Alboomu” Liroy’a z 1995 roku. Była wtedy ogromna moda na tego pierwszego polskiego rapera. Ze względu na młody jeszcze wiek, nie do końca rozumiałem przekaz tej przełomowej płyty, ale przekonałem się do tego stylu muzycznego. Autorzy kompendium w ten sposób piszą o pierwszym singlu Liroy’a. Fragment: „Scyzoryk” to pierwszy, a zarazem największy pod względem zasięgu i siły oddziaływania na mainstream polski singiel hiphopowy. Liroy przyznał, że tekst do niego nosił w sobie już od lat 80. jako osobistą opowieść o otaczającej go rzeczywistości. Rozpisana na ponad osiem zwrotek, pierwotnie trafić miała na wcześniejszy album, który raper nagrywał jeszcze w ramach projektu PM Cool Lee, ale nie pasowała do reszty materiału. Liroy ćwiczył ją za to na koncertach w asyście punkowych muzyków. Kiedy pracował w studiu nagraniowym nad albumem zakontraktowanym już przez wytwórnię BMG Ariola Poland, usłyszał od Roberta Litzy z Acid Drinkers, że kawałek o lokalnych sprawach nie ma szans stać się przebojem poza kielecką sceną. Ale nie zraziło go to. Gitarowy riff do utworu dograł słynny Grzegorz Skawiński, a wersy dopisali raperzy z nikomu szerzej nieznanego wówczas kieleckiego zespołu Wzgórze Ya-Pa-3. Wulgarny, nafaszerowany gitarami, ale mimo swej ostrości wpadający w ucho „Scyzoryk” początkowo ukazał się na singlu i sprzedał się w ponad 2 tysiącach egzemplarzy, by potem trafić na płytę „Alboom”. Po latach zremiksował go hiphouse’owy producent Jason Nevins. [str. 69] Potem stopniowo dotarłem do Kalibra 44, i w sumie zakochałem się we wszystkich trzech pierwszych albumach. Obecnie po latach słuchania muzyki z innych kręgów stylistycznych zdarza mi się wracać do tych starych rzeczy, raczej z sentymentu, ale i zauważam, że owe albumy wcale się nie zestarzały. Ostatnio natomiast dotarłem do archiwalnego artykułu w „Przekroju” współautora tej książki, czyli Pana Andrzeja Cały. Opisał on w nim kondycję, niejako ponowne „zmartwychwstanie” polskiej sceny rapowej, która z biegiem lat przeniknęła do tzw. mainstreamu. Bardzo ciekawie napisany i na pewno warto było do niego wrócić ponownie. Dla zainteresowanych rodzimą sceną hip-hop sprzed kilkunastu już lat: https://tesinblog.wordpress.com/2024/08/23/wyjscie-z-blokow-polski-hip-hop-andrzej-cala-przekroj-nr-49-2012/

Bardzo ciekawa pozycja! Album - tak należy ją traktować - część graficzna odgrywa tu ogromną rolę! Piękne, ciekawe zdjęcia! Oczywiście w tekst również możemy się zagłębić i przeczytać ciekawe fakty z życia gwiazd rocka and rolla. Nie ma tu raczej informacji, których nie znajdziemy nigdzie indziej, ale zebranie faktów w jednej książce pokazuje, jak wiele wspaniałych muzyków opuściło świat przedwcześnie. Smutne, że za większością śmierci stoją alkohol i narkotyki... Warto przeczytać lub chociaż przejrzeć, zobaczyć nazwiska...