Jimi Hendrix. Oczami brata

Dużo lepsza biografia Grohla niż "kopiuj-wklej" w wykonaniu pana Micka Walla (chodzi o książkę "Foo Fighters" - radzę omijać szerokim łukiem!). Zdecydowanie jednak za dużo o Nirvanie (w sumie połowa książki!), a za mało o Foo Fighters.

7/10, bo tak: za skrupulatność i ilość przedstawionego materiału należy się 9/10, ale za brak obiektywizmu w odniesieniu do poszczególnych płyt i w szczególności do tych paru, które ja mocno cenię (a już najbardziej chodzi mi o „Atom Heart Mother”) – 5/10. Jednak mam z tej książki kolosalną liczbę notatek, wystarczy na długo. No i jakoś im bliżej końca, tym stawała się lepsza – może to kwestia coraz większej refleksyjności samych bohaterów? Może coraz większe sentyment do tego, co było, a co nie wróci i takie tam? Ale być może jest tak, że to mi jako czytelnikowi należy się co najwyżej 4/10, bo nie mogę pogodzić się z tym, że to po prostu biografia zespołu rockowego, a nie analiza twórczości wybitnych ludzi, którzy - przy wszystkich swoich ludzkich przywarach – stworzyli coś wyjątkowego w muzyce popularnej.

Tego zespołu chyba nikomu nie trzeba przedstawiać. Mówi się, że to jedna z ostatnich „wielkich” rockowych kapel. Kurt Cobain przez fanów czczony niczym bóstwo, przez mieszkańców rodzinnego Aberdeen nazywany był zwykłym ćpunem. Nie można mu jednak odmówić talentu, który pozwolił powołać do życia jeden z najbardziej wpływowych zespołów lat dziewięćdziesiątych, a może i w ogóle. Do dziś jest też jedną z najbardziej enigmatycznych postaci na scenie rockowej. Czy Gillian G. Gaar odkryła tajemnice Nirvany? Na temat Nirvany powstała cała masa książek i filmów. Jedne skupiają się bardziej na muzyce, inne na skandalach z życia prywatnego, szczególnie państwa Cobainów. Z racji tego, że Kurt miał skłonność do konfabulacji, istnieje wiele sprzeczności na temat historii zespołu, genezy powstania utworów czy życia prywatnego muzyków. Książka Gillian G. Gaar, choć ma wiele obiecujący tytuł, nie odkrywa żadnej tajemnicy Nirvany. Myślę, że trzeba pogodzić się z tym, że na niektóre pytania nigdy nie uzyskamy odpowiedzi, ponieważ zostały pochowane wraz z liderem zespołu. „Nirvana bez tajemnic” zawiera niemal same znane z wcześniejszych publikacji fakty i to podane w bardzo zwięzłej, wręcz encyklopedycznej formie. Lepszym tytułem byłaby „Nirvana w pigułce”. Na dodatek autorka czasem się powtarza. Kiedyś czytałam książkę Everetta True, na którą kilkakrotnie autorka się powołuje i tamta pozycja wypada przy tej zdecydowanie lepiej. Choć trzeba przyznać, że jedzie od niej subiektywizmem na kilometr. Ciekawym pomysłem jest wplecenie w jednolity tekst ramek z tekstem pobocznym. Przywodzi to na myśl didaskalia w dramacie. W ramkach znaleźć można wyjaśnienie niektórych terminów, opisy zjawisk socjologicznych zachodzących na tle historii Nirvany lub krótkie biogramy zaprzyjaźnionych zespołów. Sporą część książki stanowi też szczegółowy opis dyskografii. Choć pewnie każdy, kto czyta tę pozycję zna na pamięć albumy studyjne, to niekoniecznie orientuje się we wszystkich oficjalnie wydanych singlach czy kompilacjach niedostępnych w Polsce lub trudno dostępnych w ogóle. Fajny jest też ten krótki opis kariery Grohla i Novoselica po śmierci Kurta Cobaina. Dla nich po Nirvanie przecież życie się nie skończyło. Mam mieszane uczucia co do tej pozycji. Nie wzbogaci ona wiedzy zagorzałego fana. Wszystkie opisane tu fakty znałam wcześniej. Pewnie sama nawet mogłabym dopisać kilka stron. Ta książka nie sprawi też, że ktoś, kto nie zna Nirvany z miejsca ją pokocha. Na to jest zdecydowanie za „sucha”. „Nirvana bez tajemnic” dobra jest jednak jako przypominajka o zespole, którego słuchało się kiedyś maniakalnie, ale z czasem się przestało. Na mnie to zadziałało doskonale. Dzięki tej książce po bardzo długim czasie znów odpaliłam „Nevermind” i zachodzę w głowę jak mogłam pozwolić tej płycie porastać kurzem na półce.

Jest to biografia legendarnej brytyjskiej grupy rockowej do A. D. 2012 a więc wydania albumu "Now what". Wtedy wydawało się, że "dziadki" już raczej nic więcej nie nagrają, a tu mamy A. D. 2022 i powstały jeszcze trzy albumy. Co do samej książki to jak dla mnie czytało się to dobrze (całkiem dobre tłumaczenie na język polski), bo autorem jest Brytyjczyk. Komuś się może nie podobać zastosowane przez autora odbieganie od pnia (Deep Purple), a od pnia się rozgałęzia (krótkie historie muzyków Deep Purple, którzy tworzyli inne kapele oraz nagrywali solowe albumy itp.). Dla mnie to akurat była zaleta, ponieważ dzięki temu ma się większą wiedzę o swojej ukochanej grupie. Generalnie jest w porządku i z pewnością jest to pozycja obowiązkowa nawet i dla tych co to o tej świetnej kapeli "wiedzą wszystko". O małolatach nawet nie wspominam.

Publikacja Paula Trynki jest bez wątpienia rzetelną biografią, podsumowującą życie i karierę jednego z najbardziej ikonicznych artystów w historii muzyki pop i dogłębną, niesamowicie szczegółową analizą twórczości muzycznej Bowiego z drobiazgowo nakreślonymi kontekstami historycznymi i kulturowymi, w których się rozwijał się muzyk i performer. Nie wiem jednak, czy to nagromadzenie faktów, silnie publicystyczny styl biografa, czy może kwestia stylu tłumaczki, sprawiły, że tę opowieść, w której tak dalece eksploruje się prywatne życie Bowiego, pełne zarówno triumfów, jak i trudności, obfitująca w wiele kontrowersyjnych wątków związanych z relacjami z rodziną, przyjaciółmi i kochankami, okresami uzależnienia od narkotyków, z seksualnością i tożsamością płciową, nie przemówiła do mnie ze spodziewaną siłą i nie dostarczyła emocji - takich, jak czytane wcześniej autobiografie Toma Jonesa, czy Bruce'a Dickinsona. Jakkolwiek, dla fanów twórczości Bowiego i nie tylko, rzecz warta docenienia i przeczytania, dająca szansę zgłębienia nie tylko biografii samego artysty, ale także jego dorobku muzycznego - choćby za sprawą kompilacji recenzji wszystkich albumów, tworzonych przez Bowiego, dołączonej na końcu książki. Polecam!

Czytając początek tej rockandrollowej autobiografii byłem przekonany, że będzie to kolejna nostalgiczne wzdychanie do pięknych minionych czasów, kiedy to się ćpało, bzykało i imprezowało, a słowa skruchy, czy autokrytyki to jedynie maskujący puder i i zmyłka dla społeczeństwa. I tu mnie Pan McKagan zaskoczył, gdyż ostatecznie bierze krytykę na klatę, potrafi bez pardonu, szczerze mówić o swoich życiowych błędach i wyborach. Mało tego wyraźnie rozlicza się z destrukcyjnego etapu swojego życia. Porzuca je, podnosi się z dna, by na koniec być wręcz wzorcowym modelem artysty, muzyka, celebryty, a nawet przykładnym ojcem. Okej, trochę wyolbrzymiam. To nie tak, że nagle autor tej staje się wzorcem do naśladowania, idolem bez skazy. Nie można też powiedzieć, żeby autoanaliza Duffa była wyczerpująca i dogłębna. Mam wrażenie, że o wielu rzeczach nam nie powiedział, nie zawsze wyczerpał temat, a w wielu sprawach jest wciąż sam nieświadomy swoich wyborów i ich konsekwencji. Ale jak, na pamiętnik byłego punka bez wykształcenia, hardkorowego rockowca i zabijaki...to i tak jest to w miarę inteligentna i mądra książka. Szkoda, ze trochę mało traktuje o muzyce.

Steven Tyler i Aerosmith są dla mnie absolutnie numerem jeden, dlatego między innymi sięgnęłam po tę książkę. Niektórzy zarzucają jej chaotyczność i przeskakiwanie z tematu na temat, ale to jest właśnie wartość tej autobiografii. Książka jest tak szalona, pełna radości i energii jak jej bohater. Tyler niczego nie owija w bawełnę, pisze z całą szczerością i humorem, ma do siebie dystans. Gorąco polecam fanom zespołu i jego frontmana.

Co mi przeszkadza w tej - skądinąd - przyjemnej lekturze...Wrzucenie do jednego worka /z narzucająca się etykietką: "reżyser=autor"/ autentycznych twórców filmowych, wespół z komercyjnymi wyrobnikami lub celebryckimi skandalistami, pretendującymi do miejsca na 'górnej półce'. Obok autentycznych autorów, jak Woody Allen, znaleźli się tu twórcy (?) hollywoodzkich snów, o których rzekomej wartości stanowić ma - w mniemaniu Autora - nadbudowa treściowa (czy też, mówiąc językiem popularnym - przesłanie). Poza tym, dlaczego wśród wybitnych reżyserów muszą się zawsze pojawiać ci z pierwszych stron gazet (a współcześnie - witryn internetowych), jak von Trier czy Jarmusch? Czy naprawdę nie ma już ciekawszych reżyserów w Skandynawii i USA? O tamtych napisano już chyba wszystko... Wśród prześmiewców jest Miloš Forman, a dlaczego nie Jiří Menzel, mający subtelniejsze poczucie humoru i nie tak skomercjalizowany? (w przeciwieństwie do Formana, który nie ukrywał zachwytu nad zachodnim systemem kina dla kasy). Hm, może wynika to z tego, że Forman zwiał do USA, a Menzel został w Czechosłowacji i nie stał się rozpoznawalnym, medialnym światowcem? Tak naprawdę jedyną niekłamaną indywidualnością filmową w całym tym książkowym gronie jest Nanni Moretti. Który to, owszem, miał też swoje komercyjne sukcesy za sprawą "Pokoju syna" i "Habemus Papam", ale który - tym co zrobił w latach 70,80,90-tych - zapisał się na stałe w panteonie autentycznych artystów kina. Wywiady z filmowcami, odkrywanie tajników produkcji, wykładanie intencji twórców, zawsze stanowią kuszącą lekturę dla kinomana. I pod tym względem ta książka jest ciekawa. Ale czasem naprawdę chciałoby się sięgnąć po nazwisko inne, niż celebryckie. Jeżeli autor chce uatrakcyjnić lekturę rozpoznawalnymi nazwiskami, to może po prostu bez ceregieli sięgnąć po Spielberga albo Machulskiego. A wielkość zostawi dla tych naprawdę wielkich. Niekoniecznie powszechnie znanych.

Wczoraj wieczorem skończyłam czytać biografię Syda Barretta. Zaczyna się niesamowicie, bo macie wrażenie, że wychodzicie w świat Talkienowskiej trylogii. Zresztą Syd był zafascynowany baśniami( a jak dla mnie, to klasyczna Fantasy ma dużo z baśni, legend i mitów) do końca swych dni . Później poznajemy nieco dzieciństwo i wczesną młodości. By następnie zejść do Podziemia. Bo tak naprawdę opowieść o Sydzie Barrecie jest pretekstem do opowiedzenia o brytyjskim Undergroundzie i o latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Ktoś może powiedzieć no OK większość biografii rockowych, jazzowych jest tak napisana. No tak , pełna zgoda. Tylko, że jest mały " myk". Autor tak opisuje ten świat jak by tam był i sam żył życiem tegoż Undergroundu. Smutna jest to opowieść. Bo obserwacja jak Szalony Diament z każdym dniem traci swój piękny blask nie należy do radosnego i przyjemnego zajęcia zwłaszcza, że ów wspomniany Szalony Diament jest jednym z ulubionych, ukochanych muzycznych outsiderów. Książka ma jeszcze dwie zalety. A mianowicie trochę zdjęć i mało stosunkowo opisów sprzętu technicznego,(uff! Zostało jeszcze sporo do czytania. 😉). A z wad brak kalendarium. No i czasami, uporczywie trzymanie się jednego wątku czyli trochę tzw. lanie wody. Ale generalnie biografia spodobała się mi i polecam tę książkę każdemu fanowi rocka, lat sześćdziesiątych, Pink Floyd, A zwłaszcza Syda Barretta.

Herbie Hancock okazuje się, że jest nie tylko genialnym kompozytorem i pianistą jazzowym. Ale również wspaniałym gawędziarzem. O czym mogłam się przekonać czytając niedawno muzyka autobiografię napsaną wspómnienie z Lisą Dickey. Zatem o czym tak ciekawie gawędzi Mr Herbie Hancock. No wiadomo jak przystało na książkę (auto) biograficzną o dzieciństwie, o rodzicach i rodzeństwie ( szczególnie dużo miejsca poświęcił tragicznie zmarłej siostrze Jane jak i o matce artysty , o których opowiada rozbrajającą szczerością niepozbawioną czułości), o muzyce, która stała się bardzo ważna od siódmego roku życia Herbiego Hancocka. O odochodzeniu od muzyki klasycznej dochodzeniu do jazzu. O niepewności wynikającym z bycia Afroamerykaninem i powolne wyzbywanie się tejże niepewności, ( celowo używam słowa,, niepewność ", bo użycie słowa,, kompleksy" to trochę za dużo jak na Herbie Hancocka) dzięki otwartym ludziom w poszczególnych szkołach, poprzez muzykę, potem również i buddyzmowi, któremu też bardzo dużo poświęca w swym wspomnienieniom miejsca, twierdząc, że to że praktykuje buddyzm wiele dla niego znaczy i pomagało w różnych jego trudnych etapach życia. O czerpaniu z życia i praw młodości pełnymi garściami. O szpanestwie drogimi i szybkimi samochodami. O balagach tak długich i wyczerpujących, że po zakończeniu tych imprez, bawiący się w tym nasz główny bohater zasypiali niemalże na stojąco, o problemach różnorakich ze zdrowiem , o przeprowadzkach najpierw z Chicago do NYC, z NYC do LA. Co ciekawe jak zaczął gawędzić o muzykach, z którymi grał i dzięki temu został ukształtowałtowany, ,, ulepiony " jako jazzman to miałam wrażenie, że już na tą chwilę nie jest to biografia o Herbie Hancocku, a dajmy na to o Milesie Davisie , o którym jest w tej książce bardzo dużo, można śmiało by rzec, że jest to drugi bohater tej biografii. Książkę bardzo szybko się czyta, pod warunkiem, że bierze się ją do ręki, a nie odkłada się ją i biedna czeka na zainteresowanie się nią, bo to, śmo, bo tamto. Polecam. I tyle. 🙂

“Szablon nigdy satysfakcjonował Paula Bruce`a Dickinsona” Bruce. Bruce Wszechmogący, Bruce latający. Śpiewa, tańczy, recytuje, nie usiedzi na miejscu. Ma swoje zdanie i nie zawaha się go użyć. Na szczęście Joe Shooman widzi rysy na tym ideale (m.in. niezałatwione sprawy z Samson, konflikt z Ozzym, niektóre aspekty kariery solowej). Bardzo delikatnie potraktowane są napięcia wewnątrz zespołu. Książka opiera się na licznych źródłach i ma uporządkowaną konstrukcję. Dużo do powiedzenia mają osoby drugo i tzrecio planowe, które na losy Dickinsona patrzyli “z boku”. Książce brakuje jednak świeżości, niczego nowego o Dickinsonie i Iron Maiden się nie dowiecie. W porównaniu z autobiografią “Do czego służy ten przycisk” wypada zwyczajnie blado. Może to kwestia tłumaczenia?

Jimmy Page to wybitny, legendarny gitarzysta i współtwórca zespołu Led Zeppelin. Mogłoby się wydawać, że wiemy o nim już wszystko, co trzeba. Nic bardziej mylnego. Muzyk milczał przez lata, choć jak się okazuje miał tak wiele do powiedzenia. Barierę nienawiści do dziennikarzy udało się przełamać tylko jednemu śmiałkowi, a był nim Brad Tolinski – redaktor naczelny magazynu Guitar World. To on namówił Page’a do wielogodzinnych zwierzeń, z których składa się omawiana książka. To on „oswoił” tak zamkniętą w sobie duszę, choć nie było to wcale łatwe zadanie. Jedno złe pytanie i publikacja zakończyłaby się szybciej, niż się rozpoczęła. Na szczęście wszystko się udało i mam zaszczyt przedstawić Wam pierwszą biografię legendy, która do redakcyjnych rąk trafiła dzięki uprzejmości wydawnictwa Bukowy Las. Konstrukcja książki nie przypomina budowy klasycznej biografii. Większość rozdziałów składa się ze wstępu, interludium oraz właściwej rozmowy, która nadaje całości wyjątkowego znaczenia. Zdjęć w środku nie znajdziemy wiele, ale jest to zabieg świadomy. Autor co i rusz odsyła czytelnika do jedynej autobiografii Page’a, opowiedzianej przy pomocy samych fotografii. Oprawa, zarówno wizualna, jaki i fizyczna także zasługują na uwagę. Twarde, ładne zdobione okładki to znak rozpoznawczy wyżej wspomnianej firmy wydawniczej. Wywiady z Jimmym to coś, na co czytając każdy rozdział czekałem najbardziej. Brad Tolinski podczas negocjacji z muzykiem dostał tylko jedno, ale jakże ważne zadanie – jeżeli choć raz nie przygotuje się skrupulatnie do rozmowy, lub zboczy za bardzo z umówionego tematu Page wyjdzie i już nigdy więcej się nie spotkają. Jak się więc domyślacie pytania zawsze były trafne, szczegółowe i bardzo rozbudowane. Podobnie zresztą jak odpowiedzi, w których gitarzysta opowiada o najdrobniejszych detalach swojej kariery. Wiedzieliście, że to Jimmy wymyślił nowatorską technikę zapisu dźwięku, jaką było odwrócone echo? Ja nie. Nie sposób nie wspomnieć innych wywiadów, które znalazły się wewnątrz publikacji. Jeff Beck, John Paul Jones czy Jack White bez ogródek wypowiadają się o wzlotach i upadkach, oraz współpracy z legendą. Zaskakujące, że żaden z zaproszonych gości nie wypowiedział choćby jednego złego zdania o Page’u. Więc albo Tolinski tak kierował rozmową, albo to Jimmy jest naprawdę złotym człowiekiem. Na uwagę zasługują także oddzielne rozdziały, takie jak „Dziesięć gitarowych perełek Led Zeppelin”, „Katalog wykorzystywanych przez Jimmy’ego Page’a najważniejszych gitar, wzmacniaczy i efektów dźwiękowych” czy „Astrologiczny wizerunek artysty”. Jestem pewny, że wspomniany szereg zalet zachęci przynajmniej część naszych czytelników do sięgnięcia po tę jakże wyjątkową pozycję. Portret legendarnego gitarzysty Led Zeppelin to coś, co powinno znaleźć się na półkach nie tylko fanów zespołu, ale także tych, którzy przez lata inspirowali się choćby wyglądem, czy mistycyzmem Page’a. Biografia zasługuje na najwyższą z możliwych ocenę, a Brad Tolinski na dozgonne uznanie wśród zwolenników muzyki gitarowej. Oby nadchodzącą biografia Roberta Planta była tak świetnie skomponowana.

Pamiętam jak przed wielu laty na spotkaniu z czytelnikami redaktor Piotr Kaczkowski zapytał, czy ktoś pamięta który artysta pochodzi z miasteczka Crawley? Na chwilę zapadła cisza, a ja z dumą mogłem głośno powiedzieć: Robert Smith :-) Interesując się od lat 80-tych XX wieku muzyką The Cure nie mogłem tego nie wiedzieć. Zespół niezwykły, poruszający najgłębsze pokłady smutku i melancholii, grający muzykę dla introwertyków, który do dziś zaliczam do grona ulubionych. I nie zmieni tego bardzo długie oczekiwanie na kolejną płytę; od albumu „4:13 Dream” upłynęło, bagatela, 13 lat. Co ciekawe, pomimo sporej popularności w Polsce, nie doczekał się wielu książek w naszym kraju. Poza mocno archiwalnymi „Poletkiem Pana Boba” Jerzego Rzewuskiego oraz „Nigdy dość” Jeffa Aptera nie znajdziemy właściwie niczego innego. Książka wydana przez oficynę Anakonda jest spośród nich najmłodsza i wyróżnia się wyjątkowo dobrym papierem, wyraźną czcionką, twardą okładką. Pamiętam, że zabrałem ją na wycieczkę po Kotlinie Jeleniogórskiej i bardzo przyjemnie mi się czytało. Nie jest to jednak pozycja idealna, zbyt wiele w niej ogólników i błędów literowych. Tytuł wprowadza nieco w błąd, bo czytelnik licząc na biografię muzyka, a właściwie otrzymuje skróconą monografię zespołu. Trochę za mało miejsca poświęcono osobie Pana Roberta, a szkoda… Potwierdza się również reguła, że osoba zafascynowana artystą, pisarzem, zespołem – nie powinna pisać o nich książki, ponieważ nie będzie obiektywny. Jako osoba zafascynowana The Cure miałbym podobny problem i dylemat. Doceniam jednak trud autora w chronologicznym omówieniu dyskografii grupy oraz utworów – dla osób wchodzących w ten obszar muzyczny może jednak sprawić radość. Subiektywna siódemka.

Zbiór wywiadów z Quentinem Tarantino. Czyta się bardzo dobrze, a sam reżyser ciekawie odpowiada na pytania. Można się dowiedzieć wielu rzeczy o filmach, które bardzo lubię. Teraz podczas oglądania będę mieć inną perspektywę. Niestety, jako że często wywiady pokrywają się ze sobą, dużo jest powtórzeń i zaprzeczeń. Mało też jest o samym reżyserze. Chciałoby się poznać go lepiej, a tu są raczej pytania pod dany film lub pod tezę, że Tarantino za dużo używa słowa "czarnuch", czy też za bardzo epatuje przemocą. Dla fana Tarantino książka godna polecenia.

Do książki podchodziłem niepewnie. Cliff Burton żył zaledwie 24 lata, a okres jego faktycznej kariery (tj. od kiedy wstąpił w szeregi Metalliki do śmierci) trwała mniej niż 4 lata. Czy takie krótkie życie i tak krótki okres twórczy starczy na napisanie przyzwoitych rozmiarów książki bez lania wody? No cóż, autor wyszedł z tego starcia zwycięsko, napisał ciekawą biografię, ale troszkę lania wody jest. Nie czarujmy się: książka to bardziej hagiografia niż biografia. Autor jest dogłębnie zafascynowany, wręcz zakochany (niegejowsko, ale kto wie...) w Cliffie. Peany ku jego czci wręcz wylewają się z kolejnych kartek mocniej niż groza opuszczonych tuneli z "Metro 2033". Pomijając jednak akapity chwalebne, książka napisana sprawnie i ciekawie, sporo jest faktów, ciekawostek o których nie każdy fan zespołu wie; z drugiej jednak strony - czytałem dużo lepsze biografie w życiu.

Na początek: John Frusciante > Josh Klinghoffer Przez całe gimnazjum i liceum byłem "katowany" RHCP przez kolegę, który miał i ma fioła na ich punkcie. Solówki, koncerty itd. W związku z tym, czytanie książki, która jest naszpikowana ciekawostkami, historią, recenzjami i genezami utworów było bardzo ciekawe. Mocno wytłuszczony jest temat projektów solowych członków zespołu. Trochę mało Chada. Wydanie z 2017 opiewa w informacje odnośnie nowej płyty.

"Jestem jedynym z nielicznych aktorów, którzy mogą robić to, co chcą (...)" - Jack Nicholson. Zachęcona ostatnio przeczytaną biografią pt. "Michael Douglas. Biografia." Marca Eliota, zdecydowałam sięgnąć po jego inną książkę - biografię pt. "Nicholson. Biografia". Uwielbiam Nicholsona, jego charyzmę, grę aktorską. Uważam, że jest to naprawdę wybitny aktor. Wachlarz zagranych ról, barwne życie - zarówno zawodowe, jak i prywatne oraz ryzykowne zainteresowania ( a raczej namiętności) - jest o czym pisać...Biografia liczy ponad 360 stron (bez aneksów). Szczerze przyznam, że liczyłam na coś lepszego, a przynajmniej tak dobrego jak wspomniana powyżej biografia Douglasa. Oczywiście autor opisuje karierę aktorską Nicholsona od samego początku, od pierwszych kroków stawianych w showbiznesie. Jednak ilość nazwisk (reżyserów, scenarzystów, producentów, aktorów/aktorek), z którymi współpracował lub miał pracować Jack Nicholson jest tak duża, że często traci się orientację o czym się w danym momencie czyta. Ponadto tytuły filmów, w których Nicholson zagrał (to akurat jest na miejscu) i tych, w których miał zagrać , lecz nie zagrał albo nie chciał zagrać i kto zagrał zamiast niego jest zbyt wiele i to przytłacza. Książka wtedy traci swoje tempo. Co niejednokrotnie jest wadą, tutaj byłoby zaletą - zbyt mało dat (przynajmniej co jakiś czas autor mógłby podać chociaż sam rok wydarzeń, aby czytelnik mógł to wszystko sobie poukładać). To co nie jest minusem dla autora biografii, lecz dla samego Nicholsona to zatrważająca ilość kobiet, z którymi był w związku (zdecydowanie najmniej), z którymi się spotykał, z którymi sypiał (zdecydowanie najwięcej). Naprawdę można się pogubić, która z kobiet była tą najważniejszą (jeśli w ogóle taka była, w książce uznano za taką Anjelicę Huston), a która była tylko matką jego dzieci (a dzieci naliczyłam chyba pięcioro z czterema kobietami). Życie erotyczne Nicholsona było bardzo barwne i urozmaicone... No facet naprawdę się nie nudził ani nie mógł narzekać na samotność - o ironio, matce jego dwójki dzieci kupił dom obok swojego domu, bo potrzebował samotności i bycia ze samym sobą (to była jego męska jaskinia). Podboje seksualne Nicholsona przeplatają się przez całą książkę (na każdym etapie jego kariery - lata 60, 70, 80, 90, 00..........). Poza kobietami, Nicholson słynął z namiętności do narkotyków i alkoholu (ale przede wszystkim narkotyków). Jack przez większość swojej kariery był upalony. Co ciekawe, nie przeszkadzało to w jego pracy, nigdy nie odbiło się to na jego karierze, grze aktorskiej, zdolnościach artystycznych i formie. Temu także autor poświęca wiele stron biografii. Co najważniejsze kariera Nicholsona została opisana bardzo dokładnie i szczegółowo (tak jak wspomniałam powyżej , dla mnie zbyt szczegółowo). Wszystkie najważniejsze i te mniej ważne filmy Nicholsona zostały wspomniane. Ponadto w książce przechodzimy przez wszystkie 12 nominacji Jacka do Oscara, w tym 3 zwycięstwa (moim zdaniem rola Nicholsona w "Lepiej być nie może" jest rewelacyjna i Oscar jak najbardziej zasłużony). Pomimo, że Nicholson jest kontrowersyjnym artystą z barwnym życiem prywatnym, nic nie traci z mojej sympatii do niego i jego talentu. Jedynie Jack Nicholson może się szczycić charakterystycznym znakiem rozpoznawczym - uśmiechem za 1000000$, który niejednokrotnie rozgrzał serca wielu kobiet (i pewnie mężczyzn też). Podsumowując, warto przeczytać biografię, zwłaszcza jeśli się jest sympatykiem Jacka Nicholsona. Jest to spora dawka wiedzy nim samym i o jego rolach. Po przeczytaniu tej książki na pewno zmieni się dotychczasowy obraz Nicholsona , lecz czy na gorsze ? To już zależy od czytelnika :)

Moja ocena – 8,9/10 Po biografiach wokalisty Ozzy’ego oraz lidera grupy Tony’ego Iommi’ego czas na książkę o samym zespole Black Sabbath. Autorem jest Mick Wall, przez wiele lat będący blisko Black Sabbath, współpracujący z nimi jako PR-owiec. Napisał również wiele innych cenionych biografii muzycznych, między innymi biografię Lemmy’ego z Motörhead czy o AC/DC. To wydanie Wydawnictwa In Rock jest bardzo ładne – okładka ma piękne zdobienia i typowe dla Black Sabbath czarno-fioletowe barwy, a sama książka jest po prostu świetna. Kolejny kandydat w moim osobistym rankingu na książkę roku bieżącego. Ozzy przedstawił swoją wersję, Tony swoją, a tutaj mamy wersję trzecią (niebawem mam zamiar sięgnąć jeszcze po wersję Geezera), jeśli chodzi o pewne kwestie – chyba najbardziej obiektywną. W kontekście historii zespołu znajdziemy masę smaczków zza kulis, nie tylko o Black Sabbath, ale również o wielu innych zespołach i muzykach. Dla fanów zespołu pozycja po prostu obowiązkowa – podobnie dla fanów heavy metalu i czytelników pragnących poznać historię rocka. Jedna z najlepszych biografii zespołów muzycznych, jakie miałem przyjemność czytać i jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałem w tym roku. Zapraszam na mój bookstagram https://www.instagram.com/libroholic87/

Życzę wszystkim światowym gwiazdom, by potrafiły tak dobrze pisać swoje autobiografie. Eric Clapton z dużą szczerością przedstawił w tej książce nie tylko blaski ale również cienie swojej kariery. Mnie najbardziej zaimponował opowieścią o zmaganiach z uzależnieniami, z których szczęśliwie wyszedł zwycięsko. Nie każdy artysta (zwłaszcza tak uznany i popularny) umie z taką klasą rozliczyć się ze skomplikowaną przeszłością, nie uciekając przy tym w wybielanie czy wyparcie. Przed tą lekturą ceniłem Erica tylko jako artystę, a teraz szanuję go również jako faceta. Minusem polskiego wydania książki jest niewygodna w czytaniu mała czcionka.

Za mało ciekawostek co działo się w filmach. Widziałem sporo filmów Scorsese i liczyłem że będzie więcej o Wściekłym Byku, Taksówkarzu, Chłopcach z Ferajny a tu raczej rozmowy o egzystencji, sporo filozofowania. Nie przeszkadza mi to tak bardzo ale spodziewałem się trochę czegoś innego. Niemniej zawsze dobrze poznać Scorsese od kuchni. Zabrakło mi wypowiedzi o problemach na planie, z producentami, o kobietach, jakich aktorów najbardziej ceni itd. Bardzo mało o tym było jeśli się weźmie pod uwagę że książka liczy 500 stron. Szkoda bo u takiego reżysera to byłaby przecież kopalnia anegdotek. Dość grzeczna forma wywiadu a mimo to i tak dobrze się to czytało. Ale mogło być lepiej więc 6/10.