Zabójczyni i Czerwona Pustynia

Czytając "Dziedzictwo ognia", dowiedziałam się, że kolejnością czytania "Szklanego tronu", zalecaną przez Maas jest czytanie prequelu między drugim, a trzecim tomem. Cóż, dowiedziałam się za późno, lecz rozumiem, czemu taka kolejność ma sens. "Zabójczynię" przeczytałam jednak po "Dziedzictwie".
Krótko mówiąc - nie podobała mi się. Wielokrotne powtarzanie tych samych zdań, że Celeana to najlepsza zabójczyni na świecie, wszyscy ciągle się dziwią jaka ona młoda, a jaka ona piękna... I o ile koncept bycia najlepszą zabójczynią w wieku 16 lat wydawał się być naciągany, nawet w głównej serii, to dopiero tutaj widać pełen absurd. Sama Celeana jest tutaj najbardziej Celeanowato-wkurzającą wersją samej siebie. Mała snobka, która ciągle tylko przeżywa jaka jest piękna, ukochanego Sama traktuje okropnie, ale i tak wszyscy mężczyźni wokół nad nią skaczą, łącznie z Arobynnem, który niby ją kocha, ale jednak jak tylko raz postępuję przeciwko niemu, to bije ją do nieprzytomności. Aha...
Same fabuły opowiadań - dosyć nudne i przewidywalne, jedyne, które mnie zaciekawiło to to o czerwonej pustyni, choć koncept zabójców siedzących po środku pustyni w sumie... po nic? Dla treningu? Czemu akurat tam? też był dosyć naciągany i niewiarygodny. Jednakże klimat tego opowiadania był bardzo dobrze zbudowany, wręcz czułam ten gorąc.
Nawet dramatyzm ostatniego opowiadania do mnie nie trafił, bo czytając główną serię dokładnie wiemy do czego to prowadzi!
Nie wspomnę już o licznych błędach jak to, że wzbierająca woda najpierw sięga do ud, potem nagle do kostek, czy fakt, że symfonie nie dzielą sie na akty...
Gdybym zaczęła czytać "Szklany tron" od "Zabójczyni" to myślę, że nie kontynuowałabym jej. Na szczęście nie lubię zaczynać serii od prequeli.

Czytając "Dziedzictwo ognia", dowiedziałam się, że kolejnością czytania "Szklanego tronu", zalecaną przez Maas jest czytanie prequelu między drugim, a trzecim tomem. Cóż, dowiedziałam się za późno, lecz rozumiem, czemu taka kolejność ma sens. "Zabójczynię" przeczytałam jednak po "Dziedzictwie".
Krótko mówiąc - nie podobała mi się. Wielokrotne powtarzanie tych samych zdań,...

Przeczytaj "Zabójczynię" jako pierwszą, jeśli niecierpisz spoilerów !!!!

Popełniłam ogromny błąd odkładając "Zabójczynię" na półkę, po pierwszym rozdziale i sięgnęłam po "Szklany tron" :( Na początku jakoś nie szło mi wciągnięcie się w powieść, za szybko się poddałam. Tym samym, zepsułam sobie dalsze czytanie.

"Szklany tron" odkrywa przed nami, jak finalnie zakończą się opowiadania w "Zabójczyni"- tracisz  w ten sposób element zaskoczenia i emocje. Wystarczą dwa, trzy zdania, jako krótkie wspomnienie, a już możesz domyślić się reszty.

W "Zabójczyni" czuć większe doświadczenie autorki w pisaniu i kreowaniu postaci.

Podsumowując: lepiej dojrzewać razem z Zabójczynią, podczas tych kilku opowiadań, a czytając dalsze części, wspominać w myślach minione historie.

Przeczytaj "Zabójczynię" jako pierwszą, jeśli niecierpisz spoilerów !!!!

Popełniłam ogromny błąd odkładając "Zabójczynię" na półkę, po pierwszym rozdziale i sięgnęłam po "Szklany tron" :( Na początku jakoś nie szło mi wciągnięcie się w powieść, za szybko się poddałam. Tym samym, zepsułam sobie dalsze czytanie.

"Szklany tron" odkrywa przed nami, jak finalnie zakończą się...

Książkę "Zabójczyni" autorstwa Sarah J. Maas czytałam już na samym końcu mojej przygody z serią, dlatego mam świadomość, że moja ocena może być nieco stronnicza. Po tak długiej i intensywnej podróży każda historia związana z tym światem automatycznie nabiera większego ładunku emocjonalnego.

Najbardziej podobała mi się opowieść rozgrywająca się na Czerwonej Pustyni. To właśnie tam najmocniej poczułam więź z bohaterami – szczególnie z Ansel oraz Iliasem. Choć pojawiają się na stosunkowo krótko, zdążyłam się do nich przywiązać, a sama historia pozostawiła po sobie wyraźny ślad.

Nowela rozgrywająca się w Zatoce Czaszki była z kolei ciekawym uzupełnieniem wydarzeń z głównej serii i pozwoliła lepiej zrozumieć pewne wątki. Mimo to miałam wrażenie lekkiego niedosytu – spodziewałam się po niej czegoś więcej, zwłaszcza że potencjał tej historii wydawał się naprawdę duży.

Największym rozczarowaniem okazała się dla mnie jednak część poświęcona Yrene. Po wydarzeniach z szóstej ksiażki zdążyłam bardzo polubić tę bohaterkę, dlatego zaskoczyło mnie, że jej historia została ograniczona do najkrótszej nowelki. Co więcej, Yrene została tu przedstawiona jako osoba pogodzona ze swoim losem, niemal bezradna wobec własnej sytuacji. Rozumiem zamysł autorki – spotkanie z Celaeną miało stać się dla niej punktem zwrotnym i początkiem przemiany – jednak wciąż trudno było mi pogodzić tę wersję bohaterki z silną kobietą, którą już poznałam.

Dwie ostatnie nowele w mojej pamięci właściwie łączą się w jedną historię – opowieść o drodze, którą wspólnie przeszli Celaena i Sam. Ich relacja, pełna nadziei, niepewności i pragnienia wolności, stopniowo prowadzi do tragicznego finału. To historia o szczęściu, które było na wyciągnięcie ręki, a jednak zniknęło w jednej chwili. Spośród wszystkich opowiadań to właśnie ta część poruszyła mnie najmocniej. Była też jedyną historią w całym zbiorze, która doprowadziła mnie do łez (oczywiście poza wydarzeniami z głównej serii). Po jej zakończeniu zostało we mnie znajome już uczucie – cicha, bolesna wyrwa w sercu, która przypomina, dlaczego świat „Szklanego Tronu” tak łatwo przywiązuje do siebie czytelników.

Książkę "Zabójczyni" autorstwa Sarah J. Maas czytałam już na samym końcu mojej przygody z serią, dlatego mam świadomość, że moja ocena może być nieco stronnicza. Po tak długiej i intensywnej podróży każda historia związana z tym światem automatycznie nabiera większego ładunku emocjonalnego.

Najbardziej podobała mi się opowieść rozgrywająca się na Czerwonej Pustyni. To...

dobre dopowiedzenie do serii.

dobre dopowiedzenie do serii.

Mimo że dawno temu zaspoilerowałam sobie, o co chodzi z lawendowym mydłem i co się stało z Samem Cortlandem, ostatnie opowiadanie i tak mnie zniszczyło...

Mimo że dawno temu zaspoilerowałam sobie, o co chodzi z lawendowym mydłem i co się stało z Samem Cortlandem, ostatnie opowiadanie i tak mnie zniszczyło...

Streszczenie:
Poznaj Celaenę Sardothien – najgroźniejszą zabójczynię Adarlanu.
Piękna i bezwzględna, przysięgła wierność swemu panu, Arobynnowi Hamelowi, ale ufa tylko swojemu przyjacielowi i także płatnemu zabójcy, Samowi.
W tej książce zobaczysz, jak rodzi się legenda – Celaena wyrusza na pięć niebezpiecznych misji, przemierzając odległe wyspy i wrogie pustynie.
Staje po stronie uciśnionych i wymierza sprawiedliwość z całą bezwzględnością, ale wszystko działa wbrew rozkazom jej pana… a cena może być najwyższa. To opowieść pełna napięcia, przygody i mrocznych sekretów, które pokazują, dlaczego Celaena jest tak wyjątkowa i dlaczego jej historia wciąga od pierwszych stron.
Recenzja:
„Zabójczyni” pozwala nam bliżej poznać historię Celaeny Sardothien, zanim została aresztowana i zesłana do kopalni soli w Endovier. Książka wciąga od pierwszych stron, pokazując losy młodej zabójczyni i tłumacząc, dlaczego była uznawana za najlepszą w swoim fachu. Dzięki temu poznajemy lepiej jej charakter i motywacje.
Jedynym mankamentem są powtarzające się zdania, np. w „Zabójczyni i uzdrowicielka” w każdym rozdziale mamy zdanie: „po matce odziedziczyła mocny żołądek i stalowe nerwy”. Może to lekko irytować, bo nie jest to konieczne dla fabuły i momentami odciąga uwagę od historii.
Mimo to książka jest bardzo wciągająca. Osobiście przeczytałam najpierw tomy 1 i 2, dzięki czemu mogłam poznać charakter Celaeny, a „Zabójczyni” w ciekawy sposób uzupełniła jej historię – wyjaśnia, dlaczego stała się taką osobą, jaką znamy.
Podsumowując, pomijając drobne powtarzające się zdania i małe błędy ortograficzne, książka dostarczyła mi wiele przyjemności. Końcówka była wręcz miażdżąca i pozostawiła mnie w pełnym zdumieniu – to właśnie ten moment przesądził o mojej wysokiej ocenie.

Streszczenie:
Poznaj Celaenę Sardothien – najgroźniejszą zabójczynię Adarlanu.
Piękna i bezwzględna, przysięgła wierność swemu panu, Arobynnowi Hamelowi, ale ufa tylko swojemu przyjacielowi i także płatnemu zabójcy, Samowi.
W tej książce zobaczysz, jak rodzi się legenda – Celaena wyrusza na pięć niebezpiecznych misji, przemierzając odległe wyspy i wrogie pustynie.
Staje po...

Warto. Nie znudzi.

Warto. Nie znudzi.

"Nazywam się Celaena Sardothien - szepneła. - I nie będę sie bać."

𝖅𝖆𝖇𝖔𝖏𝖈𝖟𝖞𝖓𝖎
3.75/5⭐️

Rok temu miałam pierwszą styczność z tą serią i niestety nie mogłam się zebrać, żeby przeczytać dwa ostatnie tomy. W tym roku postanowiłam więc zrobić reread i zaczęłam od „Zabójczyni”.

Jest to zbiór opowiadań, których akcja rozgrywa się przed wydarzeniami z pierwszego tomu. Można czytać go jako pierwszy, ale również jako trzeci.

Opowiadania są dość krótkie, jednak dla mnie okazały się dobrym przypomnieniem wcześniejszych wydarzeń i ponownym wprowadzeniem do tego świata.

Moim ulubionym opowiadaniem jest zdecydowanie „Zabójczyni i Czerwona Pustynia”. Zarówno teraz, jak i poprzednim razem uważam, że jest najciekawsze i najbardziej zapadło mi w pamięć.

Ostatnie miejsce w moim rankingu zajmuje opowiadanie z uzdrowicielką, oceniłam je dość nisko (2,75⭐️),ponieważ nie porwało mnie tak jak pozostałe. Być może ma na to wpływ również fakt, że jest najkrótsze.

Nabrałam teraz ochoty na powrót do tej serii, więc mam nadzieję, że moje czytelnicze plany się spełnią i tym razem dotrę do ostatniego tomu.

"Nazywam się Celaena Sardothien - szepneła. - I nie będę sie bać."

𝖅𝖆𝖇𝖔𝖏𝖈𝖟𝖞𝖓𝖎
3.75/5⭐️

Rok temu miałam pierwszą styczność z tą serią i niestety nie mogłam się zebrać, żeby przeczytać dwa ostatnie tomy. W tym roku postanowiłam więc zrobić reread i zaczęłam od „Zabójczyni”.

Jest to zbiór opowiadań, których akcja rozgrywa się przed wydarzeniami z pierwszego tomu. Można...

Książka była zaskakująca, ciekawa i bardzo wciągająca, dzięki czemu czytało się ją z dużym zainteresowaniem. Podobała mi się historia oraz bohaterowie i chętnie sięgnę po kolejne części.

Książka była zaskakująca, ciekawa i bardzo wciągająca, dzięki czemu czytało się ją z dużym zainteresowaniem. Podobała mi się historia oraz bohaterowie i chętnie sięgnę po kolejne części.

Szklany Tron 0.5 – Zabójczyni to krótki, lekki tom na start (albo jako dodatek). Pokazuje młodą Celaenę zanim zacznie się właściwa historia. Szybko się czyta, daje emocjonalne tło i lepiej tłumaczy jej decyzje później. Fajne dla fanów serii, ale bez fajerwerków fabularnych.

Szklany Tron 0.5 – Zabójczyni to krótki, lekki tom na start (albo jako dodatek). Pokazuje młodą Celaenę zanim zacznie się właściwa historia. Szybko się czyta, daje emocjonalne tło i lepiej tłumaczy jej decyzje później. Fajne dla fanów serii, ale bez fajerwerków fabularnych.