Kto w Polsce ma HIV? . Epidemia i jej mistyfikacje

Książę kartkowałem, bo była w bibliotece. Tytuł od razu przyciągnął moją uwagę. Kontrowersyjny, tak samo jak owa choroba na której temat od lat istnieje mnóstwo teorii spiskowych. Ostatnio w „Przekroju” przeczytałem dość wyczerpującą recenzję owej książki, której autorka w zasadzie nie ma do niej żadnych zastrzeżeń. Na pewno rzecz godna uwagi. Kiedyś na pewno jeszcze po nią sięgnę, mimo że temat epidemii HIV/AIDS nie jest już na szczęście tematem „trendy”, to jestem przekonany, że kwestia wirusa jest i nadal będzie aktualna. Szczęśliwie, że wymyślono już jakieś leki, które utrzymują stosunkowo długo chorych przy życiu.

Monografia choroby

Jakub Janiszewski, świetny dziennikarz radiowy, znany ze spektakularnego "coming outu" sprzed paru lat, zasiadł do pisania i wybrał jeden z najtrudniejszych tematów - HIV. Piszę o tym, bo on sam przypomina to w pierwszych zdaniach i uprzedza spekulacje, że nie jest nosicielem opisywanego wi­rusa. W swojej książce o mocnym, wyzywającym tytule „Kto w PoIsce ma HIV?" bynajmniej nie prezentuje listy tych, którzy zachorowali, umarli lub żyją z wirusem. Ta książka to monografia choroby jako zjawiska społecznego, której po 30 latach dobitnej, porażającej obecności w naszej rzeczywistości i świadomości wirus się domagał.

Janiszewski opowiada o pierwszych zdiagnozowanych zachorowaniach na początku lat 80. w Stanach Zjednoczonych, o wizji pandemii zabijającej miliony na wszystkich kontynentach, pamiętnej, transmitowanej przez media walce z HIV znanego hollywoodzkiego aktora Rocka Hudsona, przypomina teorię, według której HIV było chorobą tzw. 4 H, na którą zapadali głównie hemofilicy, homoseksualiści, heroiniści i Haitańczycy. Zawstydza nas postulatami prawicowych publicystów „New York Timesa” sprzed lat, by zna­kować tatuażami zarażonych [!], pokazuje i komentuje pierwsze wstrząsające opinią publiczną kampanie reklamowe dotyczą­ce AIDS, w których kostucha zbierała żniwo, zbijając czar­nymi kulami kolejnych graczy w kręgielni, a starcy o twarzach masowych morderców Hitlera, Stalina czy Husajna uprawia­li seks z młodymi kobietami... By następnie przenieść nas na polskie podwórko i przy­pomnieć niechlubne sytuacje z agresywnym bojkotem do­mów Monaru, stworzonych specjalnie dla chorych, któ­rzy pod naporem społecznej agresji i zagrożenia przenoszeni byli nocą przez policję do nieujawnionych lokacji. Opisuje także rozgrywki między Markiem Kotańskim i księdzem Arkadiuszem Nowakiem o prymat osoby najbardziej zasłużonej dla walki z chorobą, przytacza ministerialne przechwałki, że sytuacja w Polsce jest opanowana i zadowalająca, podczas kiedy liczba badań diagnostycznych wykonywanych w naszym kraju jest znikoma. Wszystko to przeplatane reportażowymi opowieściami o ludziach zarażonych, żyjących z wirusem i tych, którzy odeszli. Janiszewski sięga do źródeł naukowych, przytacza, co na temat HIV napisali zarówno lekarze, naukowcy, urzędnicy, jak i socjologowie oraz filozofowie. Wstrząsająca, emocjonująca, a jednocześnie rzeczowa opowieść o epidemii naszych czasów.

Autorka: Monika Brzywczy [„Przekrój” nr 20 / 2013 r.]

Książę kartkowałem, bo była w bibliotece. Tytuł od razu przyciągnął moją uwagę. Kontrowersyjny, tak samo jak owa choroba na której temat od lat istnieje mnóstwo teorii spiskowych. Ostatnio w „Przekroju” przeczytałem dość wyczerpującą recenzję owej książki, której autorka w zasadzie nie ma do niej żadnych zastrzeżeń. Na pewno rzecz godna uwagi. Kiedyś na pewno jeszcze po nią...

Książka z solidną podbudową faktograficzną (warsztat dziennikarski) i na dobrym poziomie językowo-stylistycznym; publikacja z pogranicza literatury faktu i eseistyki, poruszająca w warstwie emocjonalnej (ale bez tanich sensacji) i uświadamiająca wiele nie do końca oczywistych spraw.

Książka z solidną podbudową faktograficzną (warsztat dziennikarski) i na dobrym poziomie językowo-stylistycznym; publikacja z pogranicza literatury faktu i eseistyki, poruszająca w warstwie emocjonalnej (ale bez tanich sensacji) i uświadamiająca wiele nie do końca oczywistych spraw.

Wciągająca, ale zrozumiem jeśli kogoś temat tak zmęczy, że będzie miał ochotę ją odłożyć.

Wciągająca, ale zrozumiem jeśli kogoś temat tak zmęczy, że będzie miał ochotę ją odłożyć.

Tej książki nie czyta się łatwo, to w dużej mierze jakieś pseudonaukowe bzdury, faktycznie mistyfikacje - grubymi nićmi szyte, nic się kupy nie trzyma, mnóstwo dat, nazwisk, dla kogoś kto nie siedzi w temacie - nieczytelne. A wzięłam sobie z biblioteki, bo leżała na wierzchu:) Kto czyta coś takiego?

Tej książki nie czyta się łatwo, to w dużej mierze jakieś pseudonaukowe bzdury, faktycznie mistyfikacje - grubymi nićmi szyte, nic się kupy nie trzyma, mnóstwo dat, nazwisk, dla kogoś kto nie siedzi w temacie - nieczytelne. A wzięłam sobie z biblioteki, bo leżała na wierzchu:) Kto czyta coś takiego?

Bardzo długo marzyła mi się ta książka. Może to jakiś beznadziejny przypadek, ale po raz kolejny sprawdza się moja teza, że geje piszą książki, które w 100% trafiają w mój gust. Strona językowa i konstrukcyjna a także zastosowanie genialnych metafor w publicystycznej pozycji - genialne. Zapoznałam się z tą książką bardzo pobieżnie, muszę też przyznać, że nie doczytałam jej do końca, ponieważ doszłam do wniosku, że jest mi ona po prostu niepotrzebna w tak wielu szczegółach i detalach, jakie serwuje Janiszewski. Nie jest to jednak jej wada, a mój przypadek, kaprys, o którym uważam, że warto wspomnieć. Jak i warto wiedzieć, że taka książka istnieje, jest dobra i wartościowa.
Wielki plus dla autora za śledztwa i niezwykle obszerne przygotowanie do stworzenia tej pozycji. Wielu reporterów i dziennikarzy mogłoby się od Janiszewskiego takiej sumienności uczyć.

Bardzo długo marzyła mi się ta książka. Może to jakiś beznadziejny przypadek, ale po raz kolejny sprawdza się moja teza, że geje piszą książki, które w 100% trafiają w mój gust. Strona językowa i konstrukcyjna a także zastosowanie genialnych metafor w publicystycznej pozycji - genialne. Zapoznałam się z tą książką bardzo pobieżnie, muszę też przyznać, że nie doczytałam jej...

bardzo dobra książka o HIV. niewygodne pytania, drążenie źródeł, wnioski, ciekawe i mocne tezy. lektura obowiązkowa - to wycinek polskiej hipokryzji.

bardzo dobra książka o HIV. niewygodne pytania, drążenie źródeł, wnioski, ciekawe i mocne tezy. lektura obowiązkowa - to wycinek polskiej hipokryzji.

Trudno w Polsce o bardziej obrośniętą miejskimi legendami tematykę niż HIV/AIDS. A jeszcze trudniej o kompendium, które by ten temat odczarowało za pomocą faktów i przystępnie opracowanych wyników badań naukowych. Książka Janiszewskiego też takim kompendium nie jest. Autor na początku zaznacza, że bardziej chodzi mu o pytanie niż udzielanie odpowiedzi. To raczej hifowa publicystyka wsparta historycznym rysem i kilkoma human stories; rzecz mocno autotematyczna, przez co bez szans na trafienie pod strzechy, choć biurowa klasa średnia mogłaby się książką zainteresować. Janiszewskiego znałem do tej pory przede wszystkim z radia, więc dodatkowy punkt za świetny język i erudycję.

Trudno w Polsce o bardziej obrośniętą miejskimi legendami tematykę niż HIV/AIDS. A jeszcze trudniej o kompendium, które by ten temat odczarowało za pomocą faktów i przystępnie opracowanych wyników badań naukowych. Książka Janiszewskiego też takim kompendium nie jest. Autor na początku zaznacza, że bardziej chodzi mu o pytanie niż udzielanie odpowiedzi. To raczej hifowa...