Największe tragedie

Wartościowe treści bo praktycznie nigdzie wcześniej nie opisane. Z przyjemnością poznałam himalajskie (i nie tylko) wyczyny jugosławiańskich wspinaczy w latach ~1970-2010. Bardzo mi się podobał rozdział podsumowujący największe osiągnięcia oraz część o dalszych losach wspinaczy "złotej ery". Dla freaków górskiej literatury pozycja konieczna. Niestety nie jestem jednak fanką pióra Bernadette McDonald. Jest styl nie porywa. Nie sprawia, że książkę czyta się jednym tchem. I zdecydowanie za dużo cytatów z książki Nejca Zaplotnika. Inspiracja inspiracją, ale bez nich książka byłaby o 1/3 chudsza.

OCENA - 8/10 REWELACJA „GÓRY NA OPAK - CZYLI ROZMOWY O CZEKANIU” Olgi Morawskiej to bardzo interesująca książka. Takich książek na rynku jest stosunkowo mało, które opisują tę drugą stronę górskich wypraw, a mianowicie o tych którzy czekają na swoich bliskich, starając się zrozumieć ich pasję, miłość do gór i często zadają sobie pytanie, dlaczego ich ukochani podejmują tak duże ryzyko, wspinając się na najwyższe góry świata. Autorka podjęła się bardzo odważnego zadania, bowiem zebrała zbiór wypowiedzi, wywiadów, które nie są łatwe, zwłaszcza kiedy straci się tę najbliższą osobę w górach. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy, co przeżywają wszyscy Ci, którzy w góry nie chodzą, ale mają wsród swoich bliskich, maniaków górskich wspinaczek. Książka w mojej ocenie bardzo osobista, ponieważ autorka sama straciła swojego męża, który zginął w roku 2009 podczas wyprawy na Dhaulagari (8167 m),więc doskonale wie co czują członkowie rodzin, w jakiej są traumie i jak trudno godzić się z taką stratą. Relacja ta łapie za serce, wprawdzie nie wszystkie wywiady czy rozmowy będą w pełni interesujące, to jednak będzie nam towarzyszyć podczas czytania spora dawka emocji, wzruszeń a nawet łez. Książka ta z pewnością nie jest lekką lekturą po porusza bardzo trudne tematy, trzeba mieć tego świadomość i wybrać dla siebie odpowiedni moment na przeczytanie. Nie zmienia to faktu, że jest to prawdziwa gratka dla fanów górskich relacji, nie tylko. Uważam, że czytelnik mniej obeznany w tematyce górskiej, również z tej książki wyciągnie coś dla siebie, dlatego zachęcam do jej przeczytania bo naprawdę warto. Na zakończenie chciałbym wspomnieć o przepięknych zdjęciach, których autorem był zmarły mąż Pani Olgi Morawskiej, ukazują one bowiem surowość oraz prawdziwe oblicze gór. Pozdrawiam. Jack_

Bernadette McDonald wykonała fenomenalną pracę, opisując „Złotą Erę” polskiego himalaizmu oraz jego głównych bohaterów. Kukuczka, Rutkiewicz, Wielicki, Kurtyka, Zawada, Hajzer oraz wielu innych budowało w tamtym okresie tzw. polską szkołę himalaizmu, a przy okazji budowano doskonały wizerunek polski na świecie dzięki pasji, determinacji oraz odwadze. Autorka włożyła bardzo dużo pracy w zebranie materiałów do tej książki, niejednokrotnie spotykając się osobiście z himalaistami ich bliskimi i przyjaciółmi. Próbuje również, znaleźć odpowiedź na pytanie dotyczące fenomenu polskiego himalaizmu i jego sukcesów. Książkę zaliczyłbym do współczesnego „soft power” naszego kraju, a jako dowód można podać to, że Instytut Adama Mickiewicza zakupił edycję angielską do promocji naszego kraju za granicą. Książkę czyta się bardzo przyjemnie, a autorka płynnie meandruje między poszczególnymi bohaterami, miejscami i wyprawami tworząc logiczną całość. Pozycja obowiązkowa dla każdego czytelnika kochającego góry oraz chcącego poszerzyć swoją wiedzę na ten temat. Polecam.

OCENA - 7/10 BARDZO DOBRA „KORONA ZIEMI – NIE PORADNIK ZDOBYWCY” Artura Hajzera to pasjonująca lektura, ukazująca historię zdobywania gór, lecz nie tylko, znajdziemy w niej również masę anegdot, ciekawych spostrzeżeń czy refleksji autora na temat współczesnego alpinizmu, opisów rywalizacji, nieczystych zagrań w środowisku himalaistów, aby być tym pierwszym na wierzchołku, co pozwalało zgarnąć popularność, sławę i pieniądze nie zawsze fair play. Ta książka pokazuje oblicze i majestat góry ich siłę i piękno, oraz człowieka na ich tle, który gotowy jest zrobić wszystko, aby stać się sławnym i rozpoznawalnym. Dzięki niej dowiedziałem się wielu ciekawych rzeczy o których istnieniu nie miałem wcześniej pojęcia, a przecież od dawna interesuję się tematyką górską. Pan Artur Hajzer jak detektyw czy śledczy dotarł do wielu sensacyjnych informacji i w przystępny sposób je przedstawił, przez co książkę czytało się z ogromnym zainteresowaniem i fascynacją. Dla mnie od zawsze Koroną Ziemi było zdobycie 7 szczytów na 7 kontynentach, ale po przeczytaniu tej książki nie jest to już takie oczywiste, program Seven Summits niesie za sobą trochę kontrowersji, a to za sprawą trzech list, które w odmienny sposób klasyfikują szczyty. Listę Jurgalskiego znam od lat, ale pojawiła się jeszcze lista Messnera i Bassa i one zasiały zamieszanie. Dzięki sporom czy dyskusją w tym zakresie niektórzy alpiniści wchodzą na 8, a nawet 9 szczytów, bo są tak zdezorientowani, co staje się zabawne zwłaszcza w XXI wieku, gdy wydaje się nam, że wszystko już zostało zbadane i odkryte. Nie zdradzając dalszych szczegółów, zapraszam wszystkich zainteresowanych do lektury, naprawdę warto przeczytać tę pozycją i poznać refleksje autora, oraz jego opinie o współczesnym himalaizmie, alpinizmie, rywalizacji, wspinaczce w nieco szerszym ujęciu niż znamy to z definicji ujętych w encyklopedii. Trzeba również wskazać, a przede wszystkim docenić ogrom pracy, jaki musiał włożył autor, aby zgromadzić te wszystkie ciekawe i sensacyjne informacje. Niewątpliwą zaletą książki jest narracja, użyty język oraz sposób, w jaki autor przedstawił nam to, co tak naprawdę dziś dzieje się w górach, o czym wielu z nas nie ma pojęcia. Pozycja zmusza nas do refleksji i oceny ludzkich zachowań zarówno w samych górach jak i poza nimi. Polecam. Jack_

OCENA - 8/10 REWELACJA Eiger (3970m) szczyt położony w szwajcarskich Alpach w regionie Berner Oberland, to z całą pewnością góra wyjątkowa i piękna. Zawsze mnie fascynowała, szczególnie jej północna ściana, w którą wpatruje się od lat, ponieważ stanowi tło, tapetę na moim komputerowym ekranie. Żeby zobrazować jej niepowtarzalny urok, majestat i surowość, niech każdy sobie wyobrazi 1800 metrowy pionowy blok ze skał i lodu pnący się w niebo. Zdobycie jej wymaga niesamowitej sprawności fizycznej, odwagi, determinacji i miłości do gór, by podjąć się takiego wyzwania. Książka „BIAŁY PAJĄK” Heinricha Harrera to klasyka literatury górskiej, pozycja obowiązkowa dla każdego fana górskich opowieści, ale nie tylko. To przede wszystkim opowieść o sile natury, czyhającym niebezpieczeństwie, o wspaniałych, odważnych i nietuzinkowych ludziach, którzy aby realizować swoje marzenia stawiali na szali własne życie. Czym jest zatem „Biały Pająk”, otóż nazwa ta ma swoją historię i określa szczytową część ściany Eigeru. Gdy patrzymy na nią przed oczami widzimy korpus składający się z wiecznego śniegu i lodu, a wokół rozciągają się wielometrowe białe odnóża na tle ciemnej skały, przypominające ogromnego pająka. Zapraszam do lektury tych niezdecydowanych. Naprawdę warto. Pozdrawiam. Jack_

Jedna z niewielu, jeśli nie jedyna, pozycja górska opowiadająca tylko o kobietach. W książce przedstawiono krótkie historie kobiet, które wspinały się na K2 - dowiadujemy się co znaczyła dla nich ta góra i jak ta niesamowita pasja wpłynęła na ich życie. Ciekawe uzupełnienie wiedzy dla osób interesujących się himalaizmem.

Czytając książkę można łatwo wyobrazić sobie, że siedzi się z nimi w pokoju popijając herbatę i słuchając opowieści. Miałam zaszczyt być uczestnikiem prelekcji Krzysztofa Wielickiego. Zarówno on, jak i Leszek Cichy szczęśliwie zakończyli swe himalajskie kariery i do dziś mogą relacjonować przygody swoje i swoich kolegów. Pierwsze zimowe zdobycie Everestu (i to w czasach PRL!) - coś niesamowitego! Stanąć na najwyższym możliwym punkcie na Ziemi... To musi być potężna dawka emocji. Uwielbiam tematykę górską. Przeczytałam wiele biografii i bardzo doceniam wkład Polaków w dzieje himalaizmu. A tylko my, Polacy, możemy sobie wyobrazić jakich trudności doświadczali działacze i wspinacze przy organizacji zagranicznych wyjazdów w czasach PRL.

OCENA - 7/10 BARDZO DOBRA „MROCZNA STRONA GÓR” Marii Coffey, jest odmiennym spojrzeniem na koszty, jakie ponoszą nie tylko alpiniści, ale i najbliżsi osób uprawiających ryzykowne aktywności w tym przypadku wspinaczki wysokogórskiej. Poruszany aspekt w wymienionej pozycji jest określany mianem ”tabu”, ponieważ, na ogół wspinacze nie lubią się w tej materii wypowiadać, gdy są oto pytani, skrzętnie unikając ten niewygodny temat. Autorka przełamuje tę barierę i w przekonujący sposób pisze o wpływie wspinaczki na życie innych osób. Sama tej traumy doświadczyła, bo była dziewczyną Joe Taskera angielskiego wspinacza, który zginał na północno - wschodniej ścianie Everestu. Wiele upłynęło czasu zanim stanęła na nogi i ułożyła sobie na nowo życie. Do napisania tej książki, skłonił ją udział w seminarium na temat „Kosztów ryzykownych aktywności” na kanadyjskim festiwalu filmów górskich, w Banff. Pozycja trudna, ale warta przeczytania, zebrany w niej materiał oparty jest na faktach i autentycznych wydarzeniach. Wymieniona relacja opowiada o kalectwie, śmierci, stresie, smutku, żałobie po stracie najbliższych, którzy swe życie poświęcili w wyniku realizacji pasji wspinając się w górach w ekstremalnych warunkach, nie bacząc na tych, z którymi przyszło im dzielić życie na nizinach. Ciekawa i interesująca książka, ukazująca tę drugą stronę gór, „mroczną”, czytając tę pozycję w niektórych momentach skłaniałem się do zadawania pytań, między innymi czy warto wiązać swoje życie z kimś, kto ryzykuje własnym w imię pasji, ale nie znalazłem jednoznacznej odpowiedzi, z pewnością więcej potrzebować będą czasu, aby to zrozumieć. Niewątpliwie książka zmusza nas do refleksji i własnej oceny, dlatego warto się z nią zapoznać, do czego serdecznie zachęcam. Pozdrawiam. Jack_

OCENA - 8/10 REWELACJA Wędrowanie mam we krwi:),więc książka” TREK OD MARZENIA DO PRZYGODY. WSZYSTKO O WĘDROWANIU.”, pana Mateusza Waligóry była dla mnie lekturą systematyzującą wiedzę w tym zakresie, którą już mam. Z pewnością nie każdy będzie tą książką zachwycony, ponieważ to praktyczny poradnik, jak się przygotować, co zabrać ze sobą i jak się zachować w przypadku zagrożenia podczas trekingu. Więc ta część może okazać się dla niektórych czytelników nużąca. Nie mniej warto się z nią zapoznać, bo to kompendium specjalistycznej wiedzy, która z pewnością przyda się tym początkującym wędrowcom. To co mnie szczególnie zainteresowało w tej pozycji, to krótkie opowiadania autora o jego własnych trekkingach po świecie. Był w wielu interesujący miejscach, których nie będzie mi dane zobaczyć, ale to nie szkodzi, czytając o podróżach innych też można przeżyć wielką przygodę i ja w niej uczestniczyłem za sprawą tej książki. Opiniowana pozycja opatrzona jest również wieloma zdjęciami, to bardzo ciekawe uzupełnienie, szkoda tylko, że brak jest legendy lub opisów fotografii, łatwiej byłoby się zorientować gdzie zostały zrobione. Kończąc warto sięgnąć po ten poradnik, który bardzo dobrze opisuje kwestie związane z przygotowaniem do trekkingu. Polecam. Jack_

Takie tam o zdobywaniu najpiękniejszych, czy najtrudniejszych, zależnie od punktu widzenia, północnych ścian Alp. Magiczne nazwy, Eiger, Matterhorn... Ciekawie napisane, bez zbytniego zamęczania szczegółami, ciekawe nie tylko dla wspinaczy. Klimatem trochę przypomina "Skalne lato" Żuławskiego, opisy konkretnych wejść, trochę wrażeń estetycznych, zachwytów, ale i rozważań "po co i dlaczego". Podobno klasyk, polecam i ja.

Zmarły w 2012 roku Lincoln Hall był niezwykle doświadczonym, australijskim wspinaczem a także autorem książek, w których opisywał swoje przygody z wysokimi górami. Po raz pierwszy próbę zdobycia Mount Everestu podjął w 1984 roku- musiał jednak zrezygnować tuż przed szczytem z powodu pogarszającego się stanu zdrowia. Kolejna okazja do zdobycia Dachu Świata nadarzyła się 22 lata później- w maju 2006 roku. Tym razem Hall spełnił swoje marzenie i wszedł na szczyt Everestu. W drodze powrotnej zaczęły się jednak kłopoty, a sytuacja z każdą chwilą stawała się coraz bardziej dramatyczna. Lincoln zmagał się z chorobą wysokościową, obrzękiem mózgu, odmrożeniami i ślepotą śnieżną. Nie był w stanie samodzielnie stać ani tym bardziej- kontynuować dalszego schodzenia w dół. W końcu, pozostając w stanie głębokiej hipotermii, przestał reagować na jakiekolwiek bodźce. Towarzyszący mu Szerpowie uznali, iż mężczyzna umarł i na polecenie kierownika wyprawy postanowili ratować własne życie. Hall uniknął pogrzebania żywcem wyłącznie dlatego, że w bliskiej okolicy brakowało kamieni, którymi można by przykryć jego ciało. Lincolnowi przyszło spędzić najdłuższą, samotną noc swojego życia na wysokości 8300 metrów, tuż nad skrajem ogromnej przepaści. Chory i pogrążony w halucynacjach, nie miał przy sobie nic, co choć minimalnie zwiększałoby jego szansę na przeżycie. Choć złowieszcza góra zdawała się być przeciwko niemu i żądać najwyższej ofiary , Lincoln Hall pomimo wszystko postanowił wrócić do domu i rodziny. Przeżyć za wszelką cenę. I udało mu się. ,,Łazarz”, ,,cudowny himalaista”, ,,Wybraniec” – umarł i zmartwychwstał, by opowiedzieć swoją historię. Drobiazgowo opisał walkę z żywiołem, ekstremalnymi warunkami, wrogo nastawionymi Szerpami i własnymi słabościami, jaką stoczył na zboczach Mount Everestu. Góry, która dla wielu przed nim – a także po nim- stała się miejscem ich wiecznego spoczynku i grobem. Książka Lincolna Halla to ważny głos opisujący, z czym mierzą się zapaleńcy, marzący o zdobyciu wierzchołków najwyższych gór świata- chociażby w kontekście powracającej co jakiś czas dyskusji o szansach uratowania Tomasza Mackiewicza: Polaka, który 4 lata temu zginął na Nanga Parbat. Jego towarzyszka wspinaczki- Elisabeth Revol- zdecydowała się opuścić umierającego Tomasza i kontynuować samotne zejście w dół. Została uratowana przez polskich uczestników wyprawy na K2. Nie zdecydowano się już na dalsze wejście w górę po Mackiewicza. Na zawsze został w miejscu, które szczególnie ukochał. Czy można było go uratować? Czy istniały szanse, że mężczyzna wciąż żył, gdy uznano go za zmarłego? Czy Revol- sama zmagająca się z wyczerpaniem i odmrożeniami - miała moralne prawo zostawić swojego kolegę i wykorzystać szansę na własne przeżycie? Czy byłaby wobec niego bardziej ,,fair” , gdyby oboje zginęli na Nandze? Książka dla miłośników literatury górskiej, poszukiwaczy przygód, marzycieli, zdobywców a także tych, którzy tak jak ja, są ciekawi ekstremalnych wypraw, jednak wolą o nich jedynie czytać pod ciepłym kocem. Ilość skrajnie różnych emocji na pewno Was nie zawiedzie.

Nieco inna niż większość górskich książek. Może dlatego, że powstała po śmierci Piotra Morawskiego, ale nie jest jego kompletną biografią. To stosunkowo krótkie opisy części jego przygód w wysokich górach. Zawarte są również felietony napisane przez himalaistę i wcześniej publikowane. Na końcu faktycznie przyjaciele dodają kilka słów od siebie. Ta książka ma bardzo intymny klimat. Sama nie wiem dlaczego. Pozwala poznać Piotra Morawskiego. Po prostu. Tak mi się przynajmniej wydaje bo osobiście nigdy nie miałam okazji. Czyta się rewelacyjnie. I jedyne do czego mogę się przyczepić to do formatu książki: nie mieści mi się na półce :D

Dla każdego miłośnika gór będzie to wspaniała lektura. Ten tom to druga część. W pierwszej autorka opisywała swoje wejścia na szczyty wysokie, dość trudne, ale raczej dostępne dla każdego (kto ma czas, pieniądze i siły fizyczne). Były np. Rysy i Kilimandżaro. W tej części autorka (świetna podróżniczka i całkiem dobra pisarka) opisuje wejścia na szczyty trudniejsze. Takie są np. Ruwenzori, Matterhorn czy Denali. Każda wyprawa opisana jest dokładnie, autorka podaje mnóstwo wskazówek i ciekawostek. Te książki to duża dawka wiedzy o górach, ludziach i o świecie. W tej części autorka opisuje m.in. wielu podróżników. Wśród nich pojawia się także Polak, Paweł Edmund Strzelecki, który bardziej znany jest w Australii niż w ojczystym kraju. Co to jest Korona Ziemi? To najwyższe szczyty wszystkich kontynentów. Ile ich jest? Siedem, a może dziewięć? Monika Witkowska wyjaśnia te zawiłości i z wielką pasją opisuje swoje zmagania związane ze zdobywaniem tych szczytów. W każdym tomie jest też polski akcent. W końcu u nas też są góry. Przedtem były Tatry, teraz Karkonosze. Autorka opisuje swoją bardzo ambitną ponad 36-kilometrową wyprawę na Śnieżkę. Ksiażka jest pięknie wydana. Zawiera mnóstwo kolorowych zdjęć, które zawsze są dopasowane do tekstu. Oprócz tego jest tu dużo informacji na temat odwiedzanych gór i regionów. Jest też dużo praktycznych wskazówek i porad oraz górski słowniczek. Pewnie nigdy nie wybiorę się na zagraniczne szczyty opisywane przez autorkę (na Śnieżce byłam trzykrotnie),ale czytanie o nich było przyjemne. Polubiłam panią Monikę i chętnie przeczytam inne jej książki. Polecam miłośnikom gór 😀 Ta książka was zachwyci.

"W stronę Pysznej" to książka, która przybliża świat eksploracji Tatr w dwudziestoleciu międzywojennym - turystycznej, wspinaczkowej, narciarskiej. Tytułowa Pyszna to pasterska hala w górnych partiach Doliny Kościeliskiej, na której stało niegdyś schronisko Polskiego Towarzystwa Narciarskiego - mekka ówczesnych narciarzy. A głównym bohaterem książki jest Józef Oppenheim, wieloletni naczelnik TOPR, znamienity taternik i narciarz, opisuje ona jego działalność górską, także zawodową (był też wziętym fotografem krajobrazu),wreszcie towarzyską. Jest to też w pewnym sensie kronika najważniejszych wypraw ratunkowych TOPR z okresu międzywojennego. Książka napisana barwnym językiem, powstała na kanwie wspomnień partnerki i żony Oppenheima, Wandy Gentil-Tippenhauer. Była ona jej współautorką, w pierwszym wydaniu (1961 r.) jej nazwisko widniało na okładce, w kolejnych wydaniach, które ukazywały się po jej śmierci, jej nazwisko niestety usuwano. Gorąco polecam ten tytuł, podczas lektury znajdziemy się w najpiękniejszych górach świata. Ta książka słusznie zasłużyła na status kultowej. Pozycja obowiązkowa.

Bardzo dobra książka, która współcześnie by nie powstała. Dobór zdjęc, opisy, niecenzuralne anegdoty- to wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej gdyby nad ksiązka pracowali obecni redaktorzy i osoby odpowiedzialne za kreowanie wizerunku w mediach. Poprzez tę ksiązke nastapiło jakieś odbrązowienie wspinaczy, sa tam przedstawione szczegóły o których nikt obecnie nie mówi. Góry i ich próba zdobycia, to jednak nie tylko heroiczna wyidealizowana postawa, ale także egoizm, dyskryminacja wobec kobiec, prywata, a lodowi zdobywcy to nie bohaterowie, ale często prymitywy które zazdroszczą kolegom sukcesów lub kosztem innych chcą go osiągnąc za wszelką cenę. W tym wszystkim postać Ryszarda Pawłowskiego sie wymyka, ale z penoscią jest to człowiek nietuzinkowy, którego chce się poznać.

Album z pięknymi zdjęciami. Doskonałe uzupełnienie "Przesunąć horyzont" Martyny Wojciechowskiej. Polecam jeżeli zależy komuś na fotografiach. Jeżeli natomiast liczy na długą opowieść o zdobywaniu góry gór a nie czytał wcześniej książki Martyny może się zawieść nie tylko treścią, ale i wygórowaną ceną.

Zwracam się z uprzejmą prośbą. Przetrwajcie pierwsze rozdzialiki, potem robi się co raz lepiej! Początkowa duża ilość nazwisk i nazw: gór, pagórków, ścian mocno nadwyrężyła moje nerwy. Początkowo jest chaotycznie. Ciężko połapać się na osi czasu. Ale poźniej poznajemy Alexa co raz lepiej. Jego pasję. Wyczyny. Charakter. Styl alpejski. Alpejsko-himalajscy laicy i turyści górscy pewnie nie docenią pokonanych przez niego tras. Bo przecież nie zawsze osiągał szczyt. Nie kolekcjonował gór dla "miecia" tylko chodziło mu o styl, czystość przejścia, pokonanie niepokonanego. W tym był dobry. Zabrakło mu czasu by być najlepszym. Polecam książkę. Kawałek brytyjskiego świata wspinaczkowego. Polskie akcenty, które pokazują jak nasz świat wspinaczkowy był widziany z zewnątrz. Fascynujące zdjęcia.