Rzecz o języku: Szkice o współczesnej polszczyźnie

Rozumiem zamysł autorki i chęć przybliżenia laikom historii naszego języka. Wyjaśnienia, dlaczego jest tak jak jest, dlaczego ortografia jest tak skomplikowana. A ja się pytam: dlaczego nikt z Polaków nie kwestionuje, że na przykład w języku angielskim Shakespeare to Szekspir. Tam to jest normalne, że inaczej się pisze, a inaczej czyta. Ech. Zamysł dobry, tylko że wyszedł z tego mały podręcznik powtórkowy dla studentów polonistyki dotyczący historii języka polskiego. Mimo wszystko nie jest to ksiażka dla każdego. Za dużo fachowej terminologii, za mało zwrócenia uwagi na fakt, że jest to dziedzictwo, wartość, którą należy cenic. Bo naród, który nie szanuje własnego języka i doprowadza do jego zaginięcia, przestaje istnieć.

Myślę, że ta książka jest trochę niedoceniona. Ta publikacja jest absolutnie ponadczasowa- mimo, że teraz po 20 latach stosuje się dodatkowe środki wyrazu (jak np. Social Media) - to i tak można sięgnąć po tę książkę i uzupełnić wiedzę z zakresu reklamy i budowania tekstów (sloganów) tak częstych w tych nowych formach reklamy.

Słowo jest w człowieku, zatem słowo żyje, ewoluuje podlega zmianom. To jest podstawowy wniosek, jaki wyciągnęłam z lektury. Moim zdaniem wybrano bardzo trafny tytuł. Z jednej strony, książka prof. Miodka to rzeczywiście poradnik językowy, jednak napisany w sposób zrozumiały dla ogółu społeczeństwa, swobodnym, dowcipnym stylem, znanym z telewizyjnych programów prowadzonych przez autora. Z drugiej strony czytelnik zaznajamiany jest z mechanizmami ewolucji języka. Może się dowiedzieć, jak powstają i utrwalają się nowe wyrazy, prześledzić, jak, na przestani wieków zmieniało się brzmienie i znaczenie słów oraz rozumieć, dlaczego wiele z nich bezpowrotnie zniknęło ze słowników. Lektura jest przyjemna, łatwo się czyta. Niektóre z omawianych przykładów wywołują mimowolny uśmiech, inne sprawią, że podrapiecie się po głowie, lub otworzycie oczy ze zdumienia. Mnie najbardziej zaskoczyło, że „opcja” to nie to samo (ani nawet prawie to samo),co „możliwość”. Inną ciekawostką jest fakt, że do roku 1936 wyrazy takie jak żuraw, chrust, nuta, but, rura i inne pisało się przez „ó”. Przekonałam się też, że nawet polonista może się czasem pomylić (dla zainteresowanych chodzi o rozdział „Pracownice i miłośniczki”),a Rada Języka Polskiego zmienia zdanie prawie tak często, jak politycy(rozdział: „Jastrzębie – jak Turze i Koźle”). Po lekturze postanowiłam częściej szukać synonimicznych określeń, i jak to mówią „dbać o piękno mowy ojczystej”. Zauważyłam jednak, że sam autor też szczególnie upodobał sobie pewne słowo, a chodzi mi o przymiotnik „manieryczny”. Książkę napisano w taki sposób, by można ją było czytać „na wyrywki”. Z tego powodu, czytając wszystko, od początku do końca, natraficie na powtarzające się przykłady. Z początku może to nieco irytować. Po jakimś czasie przestaje przeszkadzać. Ogółem opinia pozytywna. Duży plus dla pana profesora, za otwartość na zmiany zachodzące w języku polskim. Polecam szczególnie tym, którym zasady rządzące językiem wydają się nielogiczne i bezpodstawne.

Naprawdę ciekawa pozycja nie tylko dla miłośników j.polskiego, ja do takich nie należałem ale dzięki Panu Miodkowi( Miodka,??? tego nie wiem muszę doczytać :)) naprawdę nabrałem szacunku do naszej mowy ojczystej. Jako że ja Odpowiednie... słuchałem muszę zajrzeć do wersji papierowej bo te wszystkie definicje części mowy mogą w głowie namieszać.

Książka Polak potrafi: Przysłowia, hasła i inne polskie zdania osobne to zbiór felietonów, przemyśleń czy też może luźnych wpisów poświęconych znanym polskim powiedzeniom. Są tu zarówno stare jak świat przysłowia, jak i hasła polityczne, powiedzonka czy slogany reklamowe. Każdy wzbogacono o kilka stron komentarza. Trzeba lubić język polski jako dziedzinę nauki, by docenić tę książkę. Bo autor każde takie stwierdzenie dokładnie analizuje, rozbijając je na części pierwsze. Jasne, tłumaczy jego znaczenie, ale potem wgryza się w słowa i dywaguje, dlaczego użyto właśnie tych, a nie innych, co one znaczyły i w jakich okolicznościach były stosowane. Czasem są to rozważania interesujące, kiedy indziej mocno semantyczne. Weźmy na przykład „Cukier krzepi”. Znane hasło, Bralczyk wyjaśnia jego pochodzenie, po czym zaczyna się zastanawiać, dlaczego autor dobrał akurat te dwa słowa i dlaczego razem brzmią tak dobrze. Albo czy rzeczywiście język powinien powiedzieć wszystko, co pomyśli głowa? I co z tą babą, co z woza spadła, by koniom było lżej? Czy nie oznacza to przypadkiem, że baba była mniej warta od konia? W efekcie Polak potrafi: Przysłowia, hasła i inne polskie zdania osobne to rzecz, po którą będzie się sięgać. Przeglądać, studiować jeden-dwa wpisy, a potem odkładać na półkę. Ta pozycja nie jest przeznaczona do czytania od deski do deski, raczej do delektowania się i przyswajania wiedzy. Bralczyk uświadamia, że za prostymi z pozoru zdaniami kryje się sporo językowych tajemnic, z których przeciętny człowiek nie zdaje sobie sprawy… Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Podręcznik do samodzielnej nauki języka łacińskiego. Przydatny również jako pomocnicza książka dla osób już uczących się gdzieś tego języka. Materiał podzielony jest na lekcje z ćwiczeniami oraz wyjaśnieniami gramatyki i wymowy. To w części pierwszej. W drugiej części mamy oryginalne teksty po łacinie. W trzeciej części jest klucz rozwiązań (dla leniwych). Tekst pisany uzupełniają śmieszne, często współczesne tematycznie rysunki pasujące do danej lekcji. Jest też gra planszowa - na osobnej karcie, oraz mały słowniczek. Osoby niespecjalnie zainteresowane nauką tego języka znajdą tu nawet sporo informacji historycznych z dziejów Rzymu oraz o bohaterach tamtej epoki. I kilkadziesiąt przydatnych do "popisywania się" cytatów po łacinie.

Tę książkę czytało się naprawdę przyjemnie i trzeba przyznać, że to dobre i treściwe opracowanie dziejów literatury średniowiecznej powstałej na ziemiach polskich. Wykład jest prowadzony klarownie, bez snucia licznych dygresji i zagłębiania się w szczegóły. Na pewno Witczak nie zastąpi grubego "Średniowiecza" Michałowskiej, ale dobrze jego pracę przeczytać przed lub - dla utrwalenia - po lekturze tamtego podręcznika. Tomasz Babnis

Książkę wygrzebałem z biblioteczki dziadka. Jako dość zaawansowany już student informatyki postanowiłem się trochę odchamić i przypomnieć sobie czego to się uczyłem o literaturze polskiej w liceum. Był to strzał w dziesiątkę, ponieważ "Zarys dziejów..." nie tylko zawiera szczegółowe informacje o tym o czym powinien, wraz z obszernymi cytatami omawianych dzieł, ale przede wszystkim zniewala erudycją i lekkością pióra prof. Kleinera. Polecam wszystkim, którzy pragną ciekawego i rzetelnie napisanego przeglądu literatury (nie tylko polskiej z resztą),z którego nierzadko można wynieść więcej niż z całej edukacji szkolnej.

"Literatura romantyzmu" to skrócona wersja "Romantyzmu" Witkowskiej i Przybylskiego. W tej małej pomarańczowej książeczce zawarte są najważniejsze informacje o sentymentalistach i romantykach oraz ich dziełach. Na pewno lepiej sięgnąć po wersję obszerniejszą, ale tutaj także znajdzie czytelnik to, co niewątpliwie najistotniejsze w dziejach tej epoki literackiej. Witkowska wykazała się tu zwięzłością i za tę brevitas scribendi należałoby ją pochwalić.