Pierwsze, drugie... zapnij mi obuwie

7.5

7.5

Uwielbiam kryminały retro!

Uwielbiam kryminały retro!

Tym razem Agata Christie posłużyła się dziecięcą rymowanką, by skonstruować wyrafinowaną intrygę.

W tej książce „Pierwsze, drugie... zapnij mi obuwie” Herkules Poirot okazuje się bliższy zwykłym śmiertelnikom niż zwykle. Wszystko przez to, że musi zejść z piedestału i udać się, ni mniej, ni więcej, tylko do dentysty, aby, od czasu do czasu zjawić się na kontrolne wizyty panicznie bojąc się już samego widoku wiertła…
Dentysta po kolei wzywa dzwonkiem swoich pacjentów. Są tu pan Alistair Blunt słynny angielski bogacz, jest pan Amberiotis, jest panna Sainsbury Seale, jest i Hercules Poirot.

Pan Morley – znany i ceniony dentysta – zostaje znaleziony martwy we własnym gabinecie. Gdy okazuje się, że jeden z jego pacjentów – pan Amberiotis – zmarł na skutek przedawkowania środków przeciwbólowych, policja uznaje, że Morley popełnił samobójstwo, nie chcąc ponosić odpowiedzialności za błąd w sztuce lekarskiej.

Intryga zagmatwana, ale Herkules po kawałeczku spokojnie będzie układał sobie te puzzle, a i my mamy szansę na pogłówkowanie. Na środku stała wielka metalowa skrzynia, w jakiej przechowuje się futra. Wieko było otwarte. Poirot podszedł bliżej i zajrzał do środka. Najpierw ujrzał stopę i zniszczony but z ozdobną klamerką. Przypadek?
Ktoś podsuwa fałszywe karty, ale Herkules jest jak zwykle w formie.
Po pierwsze-metodyczny, po drugie-logiczny! Jego wzrok powędrował dalej. Dojrzał zieloną, wełnianą marynarkę, spódnicę, aż wreszcie zatrzymał się na głowie. W całej jego dociekliwości okazało się, że kluczem do tej zagadki jest mało elegancki but z powyższą klamerką na zgrabnej nodze, panny Sainsbury Seale.

Kto i dlaczego zabił jednego z najlepszych dentystów w mieście? Dlaczego jego śmierć pociąga za sobą kolejne ofiary?
Dlaczego warto niekiedy zapomnieć o przeszłości lub przynajmniej nie odgrzewać cokolwiek „nieświeżych” znajomości?

Tym razem Agata Christie posłużyła się dziecięcą rymowanką, by skonstruować wyrafinowaną intrygę.

W tej książce „Pierwsze, drugie... zapnij mi obuwie” Herkules Poirot okazuje się bliższy zwykłym śmiertelnikom niż zwykle. Wszystko przez to, że musi zejść z piedestału i udać się, ni mniej, ni więcej, tylko do dentysty, aby, od czasu do czasu zjawić się na kontrolne wizyty...

Jestem wielką miłośniczką książek Agathy Christie, ale ta pozycja mnie zawiodła. Nie wiem, czy to wina tłumaczenia, czy autorka miała gorszy okres. Ale brak tu typowego humoru i stylu charakterystycznego dla królowej kryminału. Do tego Poirot i Japp w niczym nie przypominają siebie z innych książek, co zniechęcało do dalszego czytania. Na szczęście to jedna słabsza (ale nie łlaba) pozycja pośród wielu rewelacyjnych autorki.

Jestem wielką miłośniczką książek Agathy Christie, ale ta pozycja mnie zawiodła. Nie wiem, czy to wina tłumaczenia, czy autorka miała gorszy okres. Ale brak tu typowego humoru i stylu charakterystycznego dla królowej kryminału. Do tego Poirot i Japp w niczym nie przypominają siebie z innych książek, co zniechęcało do dalszego czytania. Na szczęście to jedna słabsza (ale nie...

Chyba w tej części serii zbyt dużo się działo, przez to jakaś ta książka nie spełniła mojego oczekiwania. Owszem nieźle wymyślona intryga, jak zawsze śledczy Poirot wie co robić, ale za duży "młyn" się z tego wszystkiego zrobił

Chyba w tej części serii zbyt dużo się działo, przez to jakaś ta książka nie spełniła mojego oczekiwania. Owszem nieźle wymyślona intryga, jak zawsze śledczy Poirot wie co robić, ale za duży "młyn" się z tego wszystkiego zrobił

Recenzja "Pierwsze drugie, zajmij mi obuwie"
Pod tym nietypowych tytułem kryje się kolejna całkiem niezła powieść Agathy Christie. I wcale nie ma ona nic wspólnego z ani z obuwiem 😉 ani z szewcem, jak sugerowalby tytuł. A wręcz przeciwnie, bo bohaterem jest dentysta. Bo to właśnie on zostaje zamo**owany w swoim własnym gabinecie podczas przyjmowania pacjentów. Początkowo uznano to za samb**stwo, ale po wyjściu na jaw kolejnych faktów, teoria owa upada. Policja więc dalej prowadzi swoje śledztwo, lecz w pewnym momencie utyka ono w martwym punkcie.
Ale mo**erca miał pecha, bo akurat jednym z pacjentów doktora był tego dnia Hercules Poirot. Małego detektywa bardzo rozgniewał fakt, że teraz będzie musiał znaleźć nowego dentystę. Więc nie spocznie dopóki nie odkryje prawdy i nie wskaże sprawcy tego haniebnego czynu. A zagadka okaże się i nietypowa niezwykle skomplikowana. Zupełnie jak na Agathe Christie przystało...
A co ciekawe adaptacja filmowa z Davidem Suchetem, która zwykle mi się podobała, tym razem jakoś mnie nie zachwyciła. Trochę pokręcony był ten film, a duża ilość bohaterów i skomplikowane relacje między nimi, dodatkowo jeszcze nie ułatwiała sprawy. Myślę, że gdybym wcześniej nie przeczytała książki, to trudno byłoby mi się "połapać" w fabule. I trochę się nawet nudziłam momentami... co mi się raczej wcześniej nie zdarzało. Ale ogólnie rzecz biorąc panią Christie uwielbiam miłością absolutną i niezmiennie jestem zdania, że była, jest i pozostanie królową kryminału.

Recenzja "Pierwsze drugie, zajmij mi obuwie"
Pod tym nietypowych tytułem kryje się kolejna całkiem niezła powieść Agathy Christie. I wcale nie ma ona nic wspólnego z ani z obuwiem 😉 ani z szewcem, jak sugerowalby tytuł. A wręcz przeciwnie, bo bohaterem jest dentysta. Bo to właśnie on zostaje zamo**owany w swoim własnym gabinecie podczas przyjmowania pacjentów. Początkowo...

O tym jednym razie, kiedy dentystę zabolało bardziej niż pacjenta.
Książkę rozpoczyna absolutnie świetny opis przerażonych ludzi czekających w poczekalni u stomatologa - przezabawny przez to jak wiernie oddaje rzeczywistość. A potem się zaczynają intrygi... To jest jeden z tych kryminałów, które powinno się czytać z otwartym notatnikiem i na bieżąco rysować wykresy i mapy powiązań, kto z kim, dlaczego i po co. Niestety nikt mnie przed tym nie ostrzegł, więc się nie przygotowałam i przez większość czasu czułam się jak kot, który zabłądził na pustyni - nie ogarniałam tej kuwety. Jakoś wyjątkowo dużo tam było tego mącenia. Nawet po wszystkich wyjaśnieniach nie udało mi się poskładać wszystkich kawałków - wciąż np. nie zgłębiłam znaczenia oderwanej klamerki od buta. Za to bardzo podobał mi się pomysł na osobę mordercy i jego motywacje - całe zakończenie wypadło bardzo na plus.

O tym jednym razie, kiedy dentystę zabolało bardziej niż pacjenta.
Książkę rozpoczyna absolutnie świetny opis przerażonych ludzi czekających w poczekalni u stomatologa - przezabawny przez to jak wiernie oddaje rzeczywistość. A potem się zaczynają intrygi... To jest jeden z tych kryminałów, które powinno się czytać z otwartym notatnikiem i na bieżąco rysować wykresy i mapy...

Hmmm... Bardzo zagmatwana historia, ale ciekawa:) choć przyznam, że zakończenie dość interesujące i zupełnie nie wpadłem na rozwiązanie.

Hmmm... Bardzo zagmatwana historia, ale ciekawa:) choć przyznam, że zakończenie dość interesujące i zupełnie nie wpadłem na rozwiązanie.

Nie taka zła, ale trochę się w niej zakręciłam.

Nie taka zła, ale trochę się w niej zakręciłam.

To jedna z gorszych pozycji Agaty Christie, intryga w żaden sposób nie wciąga, zagadka jest nieco zagmatwana. Królowa Kryminału przyzwyczaiła już czytelników do oryginalnych i z reguły ekskluzywnych scenerii, w których rozgrywają się jej powieści. Są to np. wiejskie rezydencje albo nawet i wiejskie domki z pięknymi ogrodami, bajeczny pociąg Orient Express, statek wycieczkowy na Nilu, wykopaliska archeologiczne na Bliskim Wschodzie itp. Jest to taka konwencja, czytelnik nie jest prowadzony do slumsów, opisywany jest z reguły luksus, a czytając można oderwać się od rzeczywistości. Prawdziwa natomiast jest psychologia.
W tym przypadku wydarzenia rozpoczynają się w poczekalni u dentysty, a dentysta nie kojarzy się z czymś miłym. Rozczarowująca jest więc sceneria, ale i opisywane wydarzenia mało ciekawią.
całość
https://powrot-do-krainy-ksiazki.blogspot.com/2025/03/agata-christie-pierwsze-drugie-zapnij.html

To jedna z gorszych pozycji Agaty Christie, intryga w żaden sposób nie wciąga, zagadka jest nieco zagmatwana. Królowa Kryminału przyzwyczaiła już czytelników do oryginalnych i z reguły ekskluzywnych scenerii, w których rozgrywają się jej powieści. Są to np. wiejskie rezydencje albo nawet i wiejskie domki z pięknymi ogrodami, bajeczny pociąg Orient Express, statek...