Memoirs of a Geisha

Nie oceniam pod kątem tego, czy jest szkodliwa czy nie, bo zdecydowanie kazda z 235 stron opisuje osobę z różnego rodzaju zaburzeniami/problemami i na pewno mogla kiedys jakiejś czytelniczce podsunąć okropny pomysł diety 1000 kcal, ale no... dawno nie miałam tak że plyne przez książkę nie zdając sobie sprawy, ile juz przeczytalam, trochę się pośmiałam, zrelaksowałam, trochę zapomnialam o tym co dookoła, więc oceniam to, jak momentalnie wprowadziła mnie w dobry nastrój i przypomniała, że mogę pochłonąć książkę w chwile

Książka wciąga już od samego początku - napisana jest językiem dość lekkim, choć przy tym bynajmniej nie przesadnie prostym. Historia pozbawionego wszelkiej moralności, a jednocześnie wyjątkowo obdarzonego olfaktorycznie Jana Baptysty Grenouille'a jest dla autora także sposobem na krytykę podatnego na manipulacje i ceniącego pozory społeczeństwa. Powieść ukazuje nie tylko to, do czego może prowadzić geniusz bez moralności, ale również to, że nawet spełnienie się wszystkich ludzkich dążeń niekoniecznie prowadzi do szczęścia. --- > matka Grenouille'a, kobieta jeszcze młoda, ledwo dwudziestopięcioletnia, która całkiem ładnie jeszcze wyglądała, miała w ustach jeszcze prawie wszystkie zęby, a na głowie jeszcze nieco włosów, zaś poza podagrą, syfilisem i lekkimi suchotami nie cierpiała na żadną poważniejszą chorobę > Prawdopodobnie niemowlęta nie pachną, pomyślał, tak to musi być. Niemowlę, jeżeli jest utrzymane w czystości, nie pachnie, bo też i nie mówi, nie chodzi i nie pisze. Te rzeczy przychodzą dopiero z wiekiem. > Albo ten obłęd szybkości! (...) Po co? Czy to ma być dobrze, że w tydzień można zajechać do Lyonu? Komu na tym zależy? Komu to służy? > Być wielkim alembikiem, który zalewa świat własnej produkcji destylatami - oto o czym marzył Grenouille. > Nigdy w życiu jeszcze nie czuł się tak bezpieczny - a już zwłaszcza w brzuchu matki. > Najpierw zrobił sobie zapach niepozorności, zapach kogoś, kto się nie rzuca w oczy, mysioszary strój zapachowy na co dzień, gdzie wprawdzie obecna jeszcze była serowo-kwaśna woń ludzka, ale uzewnętrzniała się tylko jak gdyby przez grubą warstwę lnianej i wełnianej odzieży, włożonej na wyschłą skórę starca. Tak pachnąc mógł się swobodnie poruszać wśród ludzi.

Nie oglądam filmu – o fabule nie wiedziałam prawie nic tak naprawdę znałam gatunek i tyle. Książka z początku lat dwutysięcznych, końca dwudziestego wieku i to czuć dosyć mocno. Przedstawienie pracy w świecie mody a dokładniej związanych z nią mediów w krzywym zwierciadle. Historia nie jest wybitnie ciekawa choć bywa zabawna, ale dzięki całkiem inteligentnej głównej bohaterce czyta się to całkiem fajnie.

Powieść „Nostalgia anioła” zaczyna się bardzo tragicznym zdarzeniem – zabójstwo czternastoletniej Susie nie jest ani przypadkowe ani delikatne. Tym większe robi wrażenie, że dowiadujemy się o jego szczegółach z ust samej dziewczynki. Narratorka po śmierci trafia do nieba i stamtąd może obserwować jak jej zabójca zaciera ślady zbrodni, żeby zmylić policyjne śledztwo. Widzi też jak jej zaginięcie wpływa na najbliższą rodzinę i przyjaciół. Susie już nigdy nie dorośnie, pozostanie tam - w zaświatach - jako czternastoletnia dziewczynka, której życiowe marzenia nigdy się nie zrealizują. I taka będzie jej opowieść. Językiem nastolatki i z wrażliwością nastolatki będzie snuła osobistą relację o tym, co zapamiętała z własnego krótkiego życia i o tym, co po jej śmierci dzieje się wśród najbliższych, których musiała opuścić. Jednak w powieści Alice Sebold to nie Susie i niebo - w którym dziewczynka się znalazła - są w centrum uwagi czytelników. Najważniejsze stają się przeżycia osób, które muszą poradzić sobie z bólem i traumą, które czekają na ujęcie sprawcy i odnalezienie ciała córki oraz siostry. W rodzinie pojawia się "Syndrom Chodzącej Śmierci". "Polega on na tym, że ludzie widzą zmarłą osobę i nikogo więcej." (s.61) Autorka w bardzo przejmujący sposób ukazuje, jak śmierć dziewczynki wpływa na życie całej jej rodziny i zmienia je nieodwracalnie. „Nostalgia anioła” to historia o bólu, cierpieniu, stracie i próbie ratowania oraz odbudowania rodzinnego życia będącego w kompletnej rozsypce. To opowieść o smutku i żałobie, z którymi trzeba nauczyć się żyć. Ale to również pełna ciepła historia o nadziei przezwyciężającej rozpacz. Ta powieść, nie tylko smuci i wzrusza, ale też momentami bawi, a przede wszystkim zmusza do refleksji. Chociaż głównym wątkiem książki jest śmierć Susie, to utwór jest pochwałą życia. Motyw obserwowania doczesnego życia z zaświatów i uczynienie narratorką nastoletnią dziewczynkę był niewątpliwie interesującym zabiegiem fabularnym. Historia barbarzyńskiej przemocy, której doznała Susan jest wstrząsająca i odwołuje się do dramatycznych zdarzeń z życia samej pisarki. Świadomość tego nie może jednak przesłonić faktu, że niektóre pomysły fabularne (szczególnie zakończenie wątku zabójcy) zastosowane przez Alice Sebold są - delikatnie mówiąc - zaskakująco naiwne. Na podstawie powieści w 2009 roku powstał film w reżyserii słynnego Petera Jacksona, do którego Brian Eno stworzył rewelacyjną ścieżkę dźwiękową. Po premierze obraz zdobył nominacje do Oscara oraz Złotych Globów (obie za rolę drugoplanową). Moim zdaniem reżyser zbyt mocno wyeksponował w ekranizacji wątki baśniowe i w efekcie stworzył dosyć naiwną i melodramatczną opowiastkę w stylu kina familijnego. 🪻Przeczytane w ramach wyzwania marcowego 2026: książka, która została sfilmowana (8).

Autobiografia oparta na prawdziwej historii modelki i aktywistki Waris Dirie. Opowiada o jej dzieciństwie w Somalii, życiu wśród nomadów oraz dramatycznym doświadczeniu obrzezania kobiet. Książka pokazuje jej drogę od trudnego, pełnego bólu życia na pustyni do kariery w świecie mody w Nowym Jorku. Jednocześnie staje się świadectwem odwagi i walki o prawa kobiet, szczególnie w kwestii przeciwdziałania okaleczaniu genitalnemu. Książka jest mocną, inspirującą i bardzo emocjonalną historią o przetrwaniu, sile i determinacji w dążeniu do wolności i godnego życia.

Wydanie standardowe z 1988 roku, miękka okładka, standardowa czcionka, 381 stron. Znakomita powieść głównie obyczajowa i trochę historyczna. Wojna Secesyjna. Stany Południowe nie godzą się z polityką rządu Federalnego zmierzającą między innymi do zniesienia niewolnictwa, które na południu stanowi podstawę gospodarki rolnej na plantacjach bawełny i trzciny cukrowej. Poznajemy niezwykłą- Scarlett O'Harę, Reda Buttlera - zdolnego, przedsiębiorczego biznesmena, obdarzonego taką samą zalet jak i wad, dobrą i bezkrytyczną Melanię, bujającego w obłokach i nieokreślonego Ashleya oraz inne postacie, które ubarwiają tą wspaniała powieść. Pierwszy tom to w dużej mierze opis życia społecznego na południu w XIX wieku, ale też pokazanie kilku faktów dotyczących prowadzenia działań wojennych po wybuchu wojny. Jedna rzecz, której trochę mi zabrakło w powieści (mowa o tomie nr 1) to szerszy kontekst przyczynowy dlaczego wojna tak na prawdę wybuchła. Jednak nie ma to wpływu na moją ocenę. Rewelacyjna 8/10.

Bardzo dobra chodź trzeba przyznać że ciężka książka. Sam nie wiem co o niej więcej napisać, z jednej strony chciałoby się więcej szczegółów, może więcej trochę dramatycznych informacji, a z drugiej strony, chciałem żeby książka się już skończyła, bo byłem trochę zmęczony tematami które poruszała. Jednakże bardzo mi się podobała i sądzę że sięgnął bym po nią jeszcze raz.

Rereading Bridget Jones to zdecydowanie książka, która nie jest pouczająca i dająca głębokie refleksje - to książka ku temu, aby poczytać coś totalnie innego, może i nawet odmóżdżającego; aby trochę się rozluźnić, dobrze bawić, czasem odczuwając przeraźliwie lodowaty cringe. Nie wiem czemu, ale pomimo iż druga książka jest fajnie napisana, a forma dziennika nadal jest zabiegiem perfekcyjnym, to jednak znów bardziej podobał mi się film; może to przez te moje małe, jesienno-zimowe maratony jakie robię sobie co roku, niemniej to nie znaczy iż przez tą lekturę przebrnęłam na siłę. Nadal zbyt mocno krytyczna względem siebie Bridge podbija moje serce, bo czasem odnajduję w niej... siebie, choć może i nawet wstyd to przyznać. Pewnie nie raz i nie dwa jeszcze zdarzy mi się po nią sięgnąć :)

Książka wysłuchana w interpretacji Dereszowskiej. Pozycja raczej nie zmieni mojego życia, nie wiem czy ze mną zostanie, ale napewno miło mi się jej słuchało .... Zwłaszcza 1 części ITALIA. Na pewwno daje nadzieję, myślę że każdemu czasem przyda się tak zwolnić choć nie każdy może to wdrożyć w życie w takiej formie. A pani Dereszowskiej miło się słucha:)

Bardzo zdziwiła mnie ta książkaczka. Film to taki moralitet, w którym główny bohater jest grzeczny, durny i zawsze tam gdzie trzeba i pokazuje, że życie dobrych ludzi dobrze się kończy. W książce już taki grzeczny nie jest. Bardzo zabawna lektura. Film powstał na motywach powieści. Zupełnie coś innego. Ps: Co filmy robią z człowieka wyobraźnią... Jak poleciał w kosmos to miałem w głowie twarz Hanksa z Apollo 13, jak trafił na wyspę... Cast Away.... 😀

Dość często żałuję, że niektóre powieści są przenoszone na ekran. Z dobrymi powieściami jest to tak, jakby ktoś chciał freski Buonarrotiego z Kaplicy Sekstyńskiej zastąpić kalkomanią, wyjaśniając, że przecież na plastiku i barwy żywsze, i można z bliska obejrzeć. Tak też, niestety stało się z „Pokutą”, chociaż film wyreżyserowany przez znakomitego Joe Wrighta zdobył ileś tam nagród i nominacji Oskarowych, a i muzykę ma świetną. Rzecz w tym, że film jest w gruncie rzeczy bardzo sprawnie zrealizowanym melodramatem. A powieść „Pokuta” Iana McEwana – dziełem wielowymiarowym, filozoficznym, z bardzo wyrafinowaną narracją. Czego na ekran przenieść się nie da. Opowieść o pisarce Briony, która swoją twórczością usiłuje zmazać, odpokutować (stąd tytuł powieści) kłamstwo z dziecińska, które skrzywdziło bliskie jej osoby, jest w rzeczywistości rozprawą o grzechu, pokucie, przebaczeniu i zbawieniu. Stosuję te kategorie gdyż w takich teologicznych ramach należy czytać i rozumieć tę powieść. I jeszcze, warsztat literacki brytyjskiego pisarza analizując, zwróćcie koniecznie uwagę na rozważania o roli literatury i fikcji oraz na wyrafinowaną narrację, która tylko z pozoru ma charakter mowy zależnej, trzecioosobowej. Nie bez powodu okrzyknięto „Pokutę” arcydziełem.

Cudowna historia, z dogłębnym przedstawieniem tematu Chin. Tradycje, obyczaje i stosunki rodzinne zostały pięknie opisane tutaj. W każdej słowo pisarki można uwierzyć i czytając tą książkę miało się wrażenie jakby czytało się dawno zapomniany pamiętnik jednej z dziewczynek z tamtych czasów. Tą książką nie można się rozczarować. Lisa See robi niewiarygodne przygotowanie kiedy tworzy swoje powieści.

Dobry portret psychologiczny pisany bardzo oszczędnym językiem. Myślę, że to specjalny zabieg, aby oddać chłód emocjonalny bohaterki. Na początku trochę irytujący, potem muszę przyznać, że książka mnie wciągnęła. Nie jest to biografia, bardziej w dużej mierze zmyślona lub podkolorowana historia Coco. Dużo ostrych smaczków, mało opisów. Przeskakiwanie po scenach z jej życia. Czasem chronologia się gubi. Niemniej jednak przedstawienie bardzo złożonej psychiki projektantki wyszło nieźle. Zastanawiałam się, na ile jest prawdziwy ten portret, gdyż zobrazowano kobietę bardzo okrutną, kapryśną i krzywdzącą ludzi, zwłaszcza najbliższych. Nie pozwalającą sobie na uczucia, wręcz uciekającą przed nimi. Tępiła tez wszelką uczuciowość u osób, którymi się otaczała. Przewrotna, złośliwa i okrutna. Nadpobudliwa, chorobliwie pracowita. Z jedynym celem, aby wymazać ze swojego życiorysu swoją przeszłość, swoje dzieciństwo, swoje niskie pochodzenie. Aby mieć świat u stóp. Nienawidziła środowiska, z którego wyszła oraz tego, do którego aspirowała. Nienawidziła siebie. Zalękniona, samotna i bardzo nieszczęśliwa. Czy naprawdę taka była? Książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie, poza niezbyt trafionym i co chwilę powracającym motywem z kulą (to faktycznie irytuje). Jest dynamiczna i ciekawie kreśli psychikę osoby owładniętej żądzą sukcesu za wszelką cenę. Ciekawy opis czasów i środowiska (znane nazwiska socjety paryskiej i nie tylko). Na ile prawdziwa jest historia choroby psychicznej Coco? Na ile to wszystko jest prawdą, a co zostało wyolbrzymione dla dodania "rumieńców" książce? Tego można dowiedzieć się chyba tylko konfrontując tę pozycję z jedną z wielu lub kilkoma biografiami Coco Chanel. A prawda zapewne jak zawsze leży gdzieś pośrodku. Nie żałuję dwóch wieczorów poświęconych na jej przeczytanie. Wciągnęła mnie i pozwoliła zapomnieć o pandemii, zimnie za oknem i innych sprawach od których chciałam uciec w ten weekend.

Polecono mi, że książka magiczna i dobrze się czyta. To prawda. Jednak się nie zachwyciłam, i nie chodzi mi o pisarstwo, tylko o treść. Jestem miłośniczką historii, które naprawdę się zdarzyły, reportaży, biografii, powieści opartych na faktach. A "Czekolada" momentami jest taka baśniowa.

Moim zadaniem ta historia byłaby lepsza, gdyby opowiadała o naprawieniu tego wszystkiego bez jednoczesnego ranienia innej postaci. Rozumiem Grace, Pielgrzyma i Roberta. Ich zachowania, reakcje i obawy. Niezwykle podobało mi sie prowadzenie ich odnowy w sposób spokojny i łagodny. Żałuję, że ich historia nie była jedynym wątkiem tej książki. Jednak nie potrafię zrozumieć matki, Annie jest dla mnie niewdzięczna, niezrozumiana (w głównej mierze przez siebie). Rozumiem jej ból po stratach, ale nigdy nie będę w stanie zrozumieć jej "sposobu" na uzdrowienie siebie. Mogła być silną i jednocześnie zranioną postacią. Jednak ten paskudny romans, ktory niby ją uratował, próba powrotu do człowieka, który robił dla niej tyle i próba "połączenia" rodziny na nowo po tym jak zaszła z innym typem.. nie, po prostu nie. Oglądałam film wielokrotnie jak byłam młodsza i wtedy tego tak nie odczuwałam, teraz niestety nie jestem w stanie przejść obojętnie obok tego całego "romansu". Czuję odrazę do tej kobiety. Tom z kolei jest postacią, z którą również mam problem. Stoik, który ma rękę do zranionych dusz.. i gdyby to skończyło się tutaj - byłoby idealne. Jednak musieli dołożyć bezsensowną relację i nadmierną reakcje. Ta książka mogła być tak dobra i rozumiem, że dla wielu właśnie taka jest. Dla mnie niestety nie, są momenty, które uwielbiam, ale są również te, których nie potrafię zrozumieć.

„Biała Masajka” to niezwykła, autentyczna i poruszająca historia, która na długo pozostaje w pamięci. To nie jest lekka, romantyczna opowieść, ale brutalnie szczera relacja o miłości, która prowadzi przez piekło i niebo, zderzając ze sobą dwa odległe światy. Książka zmusza do refleksji nad pojęciem miłości, poświęcenia i granic ludzkiej wytrzymałości. Jest to fascynujący wgląd w kulturę Masajów, ich obyczaje i codzienne życie, widziane oczami Europejki, która odważyła się porzucić wszystko dla uczucia. Jeśli szukacie lektury, która wstrząśnie Wami, zainspiruje do myślenia i pokaże, jak skomplikowane i wielowymiarowe może być życie, to „Biała Masajka” jest warta przeczytania. Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/biala-masajka-corinne-hofmann-recenzja/

(1989) [Dead Poets Society] Tekst Kleinbaum (1948-2024) opiera się na scenariuszu Thomasa Schulmana (1950). Mając to na uwadze, jego nazwisko również powinno znaleźć się na okładce, jako współautora. Nie dysponując pierwotnym scenariuszem, ciężko stwierdzić, ile tu kreatywności Kleinbaum, ale wziąwszy pod uwagę fakt, że książka i film miały swoją premierę w ‘89, a zdjęcia realizowano na przełomie ‘88 i ‘89, najpewniej bazowała tylko na dostarczonym maszynopisie i była mu wierna. Tekst który powstał, był robotą rzemieślniczą, bliższą pracy redaktorki niż pisarki. Robioną na konkretny termin. Wszelkie różnice między obrazem Petera Weira a literacką adaptacją wynikają z tego, że część materiału wyleciała w wyniku późniejszych poprawek lub podczas montażu, a doszły też improwizacje i pomysły realizowane na gorąco, które wykorzystywały rzeczywistość zastaną, np. ukształtowanie terenu*. Każdy, kto zna ścieżkę aktorską odtwórcy roli belfra, jego zdolności sceniczne, zdaje sobie sprawę, ile Keating zawdzięcza Williamsowi (ile Williamsa jest w Keatingu). Te momenty, kiedy wciela się w różne role, np. parodiuje Marlona Brando lub naśladuje spacerujących chłopaków, dialog o zdjęciu w księdze pamiątkowej, którego nie uświadczymy w książce – pochodzą od Robina Williamsa**. Książka nie urzeka poziomem literackim, nie wykorzystuje pełni potencjału literatury pięknej, magii słowa, tak hołubionej w utworze, ale oferuje to, co w filmie zostało pominięte, w pierwotnej wersji – sprzed zmian, bez ożywczych improwizacji. Niektóre zdania warto by poprawić, bo brzmią jak kalki z angielskiego, niepotrzebnie odwzorowujące oryginalny szyk zdania, ale ogólnie czyta się to dobrze, szybko i sprawnie. Tłumaczenie Pawła Laskowicza (1963) pochodzi z ‘94 i jest stale wznawiane, choć bardziej z pobudek oszczędnościowych, merkantylnych, niż wyjątkowego uznania dla jego pracy. Przekład poezji to trudna sztuka: wersja wierna zachowa sens, ale straci urodę, czar i urok (oryginalny rytm, grę słów i rymy); artystyczna wytworzy zupełnie nowy wiersz inspirowany oryginałem – w najlepszym razie odda klimat i intencje; wariant pośredni, tworzony pod presją czasu, powoła do życia hybrydy-potworki mające wady obu wariantów, ale mało zalet. I tak jest z tymi wersami, które adaptował sam tłumacz. Fragmenty sztuki i wierszy zaczerpnięte od mistrzów w swym fachu, np. tłumaczenia Snu nocy letniej, wypadają lepiej. Mając na uwadze rolę poezji, wagę słów i sztukę posługiwania się językiem, warto by dodać obszerniejsze opisy i rozbudować charakterystyki poszczególnych postaci. Poszerzyć ich obraz psychologiczny, oddać życie wewnętrzne, rozterki, relacje z rodzicami. Kleinbaum nie miała na to czasu. Wywiązała się ze swojej pracy poprawnie, przemycając jedno niedopowiedzenie (skąd Knox wziął numer Chris Noel?). Opuszczenie pewnych fragmentów wyszło filmowi na dobre, podobnie jak improwizacje Williamsa czy ewidentne zmiany, takie jak symboliczny pocałunek Overstreeta zamiast spontanicznego obłapiania, który czyni jego jego miłość bardziej niewinną. Choć bohaterowie nie są dostatecznie opisani, a w większości przypadków autorka ogranicza się do imienia i nazwiska, i jeśli nie wykażemy odrobiny dobrej woli mogą nam się mieszać, to mają do odegrania konkretne role w grupie i je realizują: Anderson – świeżak, odstawiony przez rodziców na boczny tor, niepewny swojej wartości – dzięki kolegom i Keatingowi zyskuje pewność siebie. Perry – serdeczny kolega, pogodny dzieciak o dobrym sercu, lokomotywa grupy; okazuje wsparcie i zainteresowanie, umie rozmawiać z każdym; zafascynowany aktorstwem, pod wpływem presji załamuje się i staje główną ofiarą dramatu (obok Keatinga). Overstreet – emocjonalny i spragniony miłości, gotów do poświęceń – cechuje go odwaga i nieustepliwość. Dalton – zwariowany, wierny towarzysz, wprowadza humor i motywuje kolegów. Człowiek czynu. Meeks – typ mózgowca, podobnie jak Overstreet postać pozytywna, ale przedstawiona jednostronnie. Pitts – po prostu jest, partneruje Meeksowi. (Meeks & Pitts – jednosylabowe, krótkie nazwiska – efekt komiczny był zamierzony). Cameron – poznajemy go jako dupka-panikarza, a żegnamy jako gnidę i zdrajcę; postać tragiczna, którą może tłumaczyć młody wiek i wpływy środowiska, ale decyzja jaką finalnie podejmuje, przedstawiona nie jako błąd, ale wynikająca wprost z cech charakteru i obranej postawy życiowej (oportunizmu) – skazuje go na wykluczenie, ostracyzm i hańbę. Pokątnie oczernia Keatinga, nie mając przy tym żadnych wyrzutów sumienia, myśląc wyłącznie o swojej dupie. (Aby go nieco rozgrzeszyć, można by dopisać kilka linijek wskazujących na wpływ rodziców, którym zwierza się z sytuacji i którzy decydują o obwinieniu Keatinga)***. Wedle scenariusza i nowelizacji Kleinbaum akcja rozgrywa się w górzystym stanie Vermont, ale w filmie nie mamy żadnej informacji o dokładnej lokalizacji: architektura i przyroda sugerują nam Nową Anglię lub nieco ogólniej: Wschodnie Wybrzeże. Film kręcono na terenie stanu Delaware, gdzie łatwiej o dobrą pogodę, ale kluczowym był neogotycki gmach St. Andrew’s School w Middletown, „grający” Akademię Welton, którego architektura nawiązuje do brytyjskich kampusów Oksford i Cambridge. Ukształtowanie terenu Delaware jest zupełnie inne niż w Vermont – nizinne, ponadto stan leży nad oceanem, na szerokości geograficznej odpowiadającej Andaluzji, południu Włoch, Grecji i Turcji, a Vermont Galicji, Lombardii i Prowansji. Z punktu widzenia logiki, realizmu, przeniesienie akcji bardziej na wschód lub południe było sensownym krokiem – szkoła położona gdzieś w dalekim, lesistym Vermoncie byłaby zanadto wyizolowana, mniej dostępna niż okolice Bostonu czy Nowego Jorku. (Najbardziej prestiżowe uniwersytety należące do Ivy League – Ligi Bluszczowej – takie jak Yale czy Harvard, których ławy zasilą absolwenci Welton, znajdują się w północnej części Wschodniego Wybrzeża, blisko Atlantyku. Z drugiej strony Dartmouth College jest w Hanoverze, miasteczku w New Hampshire, na granicy z Vermontem; Cornell również leży w głębi lądu, w małej Ithace). Nie jest istotne gdzie dokładnie znajduje się fikcyjna akademia Welton****. Z punktu widzenia amerykańskiego odbiorcy, który powinien utożsamiać się z bohaterami, to nawet lepiej, że film pomija tę informację, może byłoby korzystniej gdyby Kleinbaum również ją przemilczała. Książka króciutka, do przeczytania w dwa wieczory lub jeden leniwy dzień. Humanistyczny manifest, który broni się podwójnym przesłaniem: tym głównym, dla dorastających i zagubionych, oraz tym dla rodziców, wynikającym z tragicznego finału (śmierć Perry’ego). To z uwagi na nie warto przymknąć oko na nieskomplikowaną formę, która z punktu widzenia młodszego odbiorcy może być wręcz atutem. Jeśli młodsze generacje znajdowałyby w tej historii coś wartościowego, byłoby to bardzo krzepiące. ________________________ * Wbrew temu co piszą różni, domorośli recenzenci – książka nie jest przełożeniem filmu 1:1. Przed zakupem przeczytałem te narzekania, mimo to zdecydowałem na lekturę, licząc na wierniejszą wersję przekładu, pełniejszą listę dialogową, inną niż tekst czytany przez lektora. I nie zawiodłem się. Jeśli kogoś dręczą pewne luki fabularne, lub zastanawia zawartość tekstu z którym pracował reżyser, tekst Nancy Horowitz Kleinbaum dostarczy kilka odpowiedzi i dodatkowe sceny, w tym wersje alternatywne – kiedy to np. Knox nie ogranicza się do pocałunku, „Nuwanda” wylatuje ze szkoły, a Keating pojawia się w indiańskiej grocie i prowadzi zebranie. Oceniając tę książkę, warto mieć na uwadze, że scenariusz a produkt finalny to dwie równoległe rzeczywistości. Ze scenariusza zawsze może coś wypaść, a podczas pracy pojawią się niespodziewane kadry, improwizacje i pomysły które zrodził się pod wpływem chwili – ad hoc – w wyniku zaistniałych okoliczności. Lektura ma sens. (Usunięte sceny: https://www.youtube.com/watch?v=b_IRNN_XzPs; https://www.youtube.com/watch?v=TbYK4NKv4K0; https://www.youtube.com/watch?v=dMzJSEJyR9Q [nagrania z planu, widoczny pogrzeb Neila]). ** Co do komentarza do zdjęcia – nie ma pewności. Może została dopisany, ale znając Willamsa, idzie założyć, że po prostu nie trzymał się scenariusza. Książkowy profesor Keating to typ niepokorny, nieco egotyczny i bardziej brawurowy niż kreacja Williamsa; kładzie większy nacisk na rozbudzenie indywidualizmu, można odnieść wrażenie, że nie pojawia się to przy okazji poszczególnych tematów, ale jest celem głównym. Filmowy Keating jest bardziej stonowany, urzeka przede wszystkim ciepłem, głębią intelektualną i poprzez zdolności komiczne Robina Williamsa. *** Może kiedyś ktoś zdecyduje się na kilkuodcinkowy serial, który rozwinie wątki poszczególnych postaci. Opowie szerzej o relacjach w klasie i między różnymi rocznikami. Pokaże, że na angielskim omawia się nie tylko poezję. Istnieje jednak możliwość, że twórcy poszliby na łatwiznę i w duchu dzisiejszych czasów zmienili orientację jednego z chłopaków, np. Todda, który nadaje się do takiej modyfikacji najlepiej z całej paczki, i uczynili z jego rozterek jeden z głównych wątków, kluczowych dla finalnej metamorfozy. Nie byłoby w tym nic złego, ale jest to motyw solidnie wyeksploatowany i ładowany wszędzie na siłę, nieadekwatnie do częstotliwości występowania. Akcja mogłaby zostać przesunięta w przyszłość: ‘59 to rewolucja na Kubie, rok wcześniej Sowieci wysłali na orbitę pierwszego satelitę, wprowadzono mikroczipy, pigułki antykoncepcyjne oraz pierwsze komputery drugiej generacji (np. IBM 7090). Ostatni rok dekady jest równocześnie początkiem nowego okresu – dla osób których nie ma już pośród nas, było to bardziej czytelne. Na tym tle Welton Academy zdaje się zupełnie nie pasować do nadchodzących czasów. **** Wedle książki, gdzieś pod fikcyjnym Welton, albo na jego obrzeżach – zapewne w granicach administracyjnych. Już w pierwszym zdaniu dowiaduję się, że Welton założono „[…] wśród dalekich wzgórz Vermontu […]” (str. 5),a na końcu rozdziału przeczytamy jeszcze o „[…] nowym domu [dla uczniów], odizolowanym w pięknych, ale surowych lasach Vermontu” (str. 11). Welton Academy jest konsekwentnie tłumaczona przez Pawła Laskowicza jako „Akademia Weltona”, ale nie ma pewności czy nazwa miasta Welton pochodzi od czyjegoś nazwiska. W języku angielskim „Welton” popularnym toponimem, pochodzącym z połączenia staroangielskiego well (źródło, studnia) i tun (osada, zagroda; z tun zrobiło się town – miasteczko); oznacza „miasto przy źródle”. • Gdyby dramat w reżyserii Weira nigdy nie powstał, a książka mimo to trafiła do sprzedaży – jej ocena byłaby zdecydowanie wyższa. Z uwagi na świetnie zrealizowany film, wzbogacony wyjątkową charyzmą Williamsa, książka jest oceniana źle. Film zaoferował więcej, tekst nie wykorzystał w pełni możliwości słowa pisanego. Za przesłanie, przypomnienie o tym, że każdy dzień jest cenny, a życie krótkie (memento mori),i trzeba czerpać z niego pełnymi garściami (carpe diem),w duchu epikureizmu (choć z umiarem),pochwałę przyjaźni, kreatywności i wychodzenia poza schematy (jednak z głową) – 10/10. Z uwagi na walor literacki oryginału i jakość tłumaczenia, ogólną poprawność – 6/10. Posiłkując się metodą dr J. Evansa Pritcharda, wyrysowując sobie wykres*, można dać tej mini-powieści 7/10. Dramat Schulmana pozostaje uniwersalną opowieścią o tym, co w życiu najcenniejsze: aby nie zatracić samego siebie i nie zejść na psy**. ________________________ * Str. 38-39 (rozdział V, wyd. z 2000) lub 21 minuta filmu (https://www.cda.pl/video/20135297b2) – jeśli w waszych podręcznikach do literatury ta strona również została wydarta… ;) ** Większości się nie uda. • SUBIEKTYWNIE O FILMIE Film oglądałem po raz pierwszy w późnych dziewięćdziesiątych lub na początku dwutysięcznych, w wieczornym paśmie filmowym. Byłem wówczas dzieciakiem. Zapadło mi w pamięć kilka scen: wydzieranie strony z podręcznika, palenie fajek w grocie i wizyta dziewczyn, a przede wszystkim pożegnalny hołd; wers Walta Whitmana „O kapitanie, mój kapitanie!” oraz kreacja Robina Williamsa. No i tytuł filmu, z miejsca uruchamiający ciekawość. (Być może tych seansów było więcej, może kiedyś trafiłem na niego w środku emisji?). Dopiero w tym roku, tj. 2026, u progu czterdziestki, obejrzałem go po raz kolejny*. Zakładałem, że znam tę historię, jednak fabuła wyparowała mi z neuronów i dzięki temu przyjemność z oglądania była pełna. Będąc dzieciakiem, nie wychwyciłem, że fabuła rozgrywa się w końcówce lat 50., w okresie o zupełnie innej obyczajowości, na tle której profesor Keating wnosił coś faktycznie ożywczego i atrakcyjnego dla chłopaków przeciążonych nauką, przytłoczonych oczekiwaniami rodziców, wymogami dyscypliny i ogłupiającą religijnością**. Kiedy myślałem o tym filmie i rozważałem ponowny seans, wszelkie detale umożliwiające prawidłową identyfikację czasu akcji, takie jak auta czy nieliczne sprzęty techniczne (gramofon, telefon) lub stroje młodzieży spoza Welton zupełnie znikły z mojej pamięci. Zastanawiałem się, czy to końcówka XIX stulecia, czy lata 20. lub 30. XX (!). Ładne kadry, tradycyjna architektura pośród przyjemnego, znajomego, swojskiego krajobrazu, skąpanego w jesiennych barwach Wschodniego Wybrzeża, wczesne zachody słońca i ośnieżone, skute lodem akweny, pagórki i nagie drzewa***; przekonująca gra młodych aktorów, w miarę czytelna, i dobrze poprowadzona historia, a nade wszystko: piękne przesłanie. Film, który chce się oglądać, kradnący serce, określany klasykiem – w pełni zasłużenie. (Estetyka obrazu, wspólny wysiłek reżysera, scenarzysty, aktorów, osób odpowiedzialnych za casting, montaż i oprawę muzyczną – wszystko to, wyjąwszy pewne skróty fabularne, które uwypukla książka, tworzy dzieło kultowe). Charyzmatyczny, empatyczny Keating, wzbogacony o talent komiczny Williamsa, idący pod prąd, ale tak, by nikogo nie ranić – to niemalże ideał belfra. Pasjonata, który zaraża swoimi fascynacjami, zdobywa uwagę i serca. Pomaga przezwyciężyć słabości i rozwijać talenty, pozostając mentorem również po dzwonku. Całość angażuje emocjonalnie, budzi w człowieku to, co najlepsze. Produkcja idealna dla nastolatków, subtelnie zaszczepiająca zdrowe podejście, a jednocześnie przestroga dla przeżartych przez ambicję rodziców, którzy, skupiając się na celu, tracą z pola widzenia dziecko****. ________________________ * Przez całe dzieciństwo, kiedy nie było innych rozrywek, oglądałem pewne filmy wielokrotnie. Ilekroć leciały w telewizji, zaliczałem seans. Dziś już z rzadka decyduję się na spontaniczny re-watch – szkoda mi na to czasu. Warto zaostrzyć selekcję i nie naśladować ogółu – zamiast oglądać wtórną słabiznę, desperacko skacząc po kanałach, lepiej zobaczyć raz na jakiś czas coś dobrego. Im człowiek starszy, im więcej klasyki odhaczonej, tym głód fabularny mniejszy. Mało co wydaje się realnie wartościowe i potrzebne, a kiedy główną motywacją jest zarobek, powstają gnioty i potworki. W dorosłym życiu, przypadkowe treści, głównie rozwlekłe programy o niczym, seriale niskich lotów i wieczne powtórki nie miały już dla mnie wiele do zaoferowania – odrzuciłem telewizję bez żalu. Początkowo, jeszcze z rzadka oglądając co lepsze filmy w nocnym paśmie, po powrocie z roboty, a potem włączając odbiornik tylko na wiadomości. Po przeprowadzce telewizor trafił do szafy i tam już pozostał. ** Tragedia, Horror, Dekadencja, Perwersja (zamiast Traditon, Honor, Discpline, Exellence [Perfekcja] – czterech sztandarowych zasad akademii). Tej trawestacji w książce zabrakło. Pięknie oddaje humor i dystans, których Welton, przezywana przez chłopców Piekłem (Hellton),nie zdołała stłamsić. *** Samo ukazanie sportów drużynowych, np. wioślarstwa, mundurki i stroje luźniejsze, muzyka poważna i słuchany ukradkiem rock’n’roll, stare mury i staroświeckie wnętrza… wszystko to składa się na obraz minionej epoki, na elitarną placówkę, archaiczną na tle innych – w Stanach i na świecie. **** Męska szkoła z internatem jest na Zachodzie doświadczeniem mniejszości, a rodzicielska presja i surowa obyczajowość lat 50., w tym kary cielesne – należą już do przeszłości. Rozkruszyły je zmiany społeczne lat 60. i 70., a 80. wprowadziły kompletne poluzowanie i plastic-fantastic. Nie oznacza to jednak, że zniknęły zupełnie, np. w Korei Południowej normy edukacyjne Welton mogą wydać się zaskakująco znajome. I nie tylko tam. • UWAGI (tłum. Paweł Laskowicz, wyd. Bertelsmann Media Sp. z o.o. jako Klub Świat Książki i Rebis, Warszawa/Poznań 2000; wydanie z logo ŚK na grzbiecie, na okładce scena spoza filmu – Robin Williams stoi okrakiem na biurkach uczniów): Str. 6 – Doskonałość, jedna z czterech cnót Akademii Welton (w oryginale: Excellence); dobrany termin brzmi nieadekwatnie, co dobrze sygnalizuje definicja przygotowana przez jednego z uczniów: „Doskonałość to rezultat ciężkiej pracy […]” (str. 9) – czyli pożądany rezultat – suma doświadczenia i mądrze realizowanych starań, lepiej pasowałaby tu Perfekcja. Str. 22 – poranna toaleta ma miejsce przed śniadaniem na stołówce? W tak renomowanej szkole średniej, o tak wyśrubowanych normach obyczajowych, siedzi się w przepoconych piżamach? A może je się w pokojach? Str. 75-76 – skąd Knox Overstreet miał telefon do dziewczyny syna państwa Danburrych? Jest to dziura fabularna – można ją wyjaśnić pomocą siostry Cheta, Giny, która ma dużo do powiedzenia na temat brata. W filmie wątek urywa się zaraz po powitaniu przez głowę domu. Str. 6 – nie zapalone (niezapalone); str. 7 – nie zmącona (niezmącona); str. 10/111/151 – campusu (kampusu); str. 41 – Nie kończących (Niekończących); str. 41 – nie opętane (nieopętane); str. 48 – brak trzeciego znaku w wielokropku; str. 68 – nie dokończone (niedokończone); str. 71 – nie wtajemniczonym (niewtajemniczonym); str. 85 – nie zmieszana (niezmieszana); str. 87 – nie zauważony (niezauważony); str. 93/94 – rozdział X rozpoczyna się kontynuacją IX, nie ma żadnego uzasadnienia dla podziału sceny z wstawionym Knoxem, to nie cliffhanger; str. 94 – „cz uję” (błąd zecerski); str. 100 – nie przespanej (nieprzespanej); str. 106 – nie przeczytanych (nieprzeczytanych); str. 106/107 – nie kończących (niekończących); str. 107 – nie przeczytane (nieprzeczytane); str. 116 – nie dokończoną (niedokończoną); str. 121 – nie odśnieżoną (nieodśnieżoną). „Pittsiu” w oryginale zapewne Pittie/Pitty, i można było tak to śmiało zostawić; Stowarzyszenie Umarłych Poetów jest zapisywane tak, że tylko pierwszy człon rozpoczyna się dużą literą (!).

„Samotność w sieci” Janusza L. Wiśniewskiego to powieść o miłości, która rodzi się w internecie między dwojgiem samotnych ludzi – Jakubem i kobietą poznaną przez komunikator. Ich relacja zaczyna się od rozmów i maili, które z czasem przeradzają się w silne uczucie, mimo że dzieli ich odległość i własne życiowe problemy. Książka skupia się głównie na emocjach – samotności, tęsknocie i potrzebie bliskości. Pokazuje, jak wirtualny świat może stać się ucieczką od rzeczywistości, ale też jak bardzo uczucia w sieci mogą być intensywne i prawdziwe.

Bardzo fajna książka. Obawiałam się ciężkiej przeprawy przez język, ale słownictwo jest bardzo przystępne i czyta się szybko. Książka opisuje losy dziewczyny, która została służąca u holenderskiego malarza Johannesa Vermeera, a jednocześnie stała się jego muzą. Postać dziewczyny z jego najsłynniejszego obrazu "Dziewczyna z perłą" do tej pory owiany jest tajemnicą.

Mi się podobała:) Polecam tym,którzy czytają do końca ksiązki i nie zniechęcają się w połowie czytania. ;) Historia tzw.Szkockigo Samuraja dwie różne kultury. "Kultury" z którymi musi każdego dnia walczyć po to by przetrwać i zarobić pieniądze. I choć kończy się smutno to w gruncie rzeczy jest to piękna epicka opowieść.