Zaklinacz koni

Polecono mi, że książka magiczna i dobrze się czyta. To prawda. Jednak się nie zachwyciłam, i nie chodzi mi o pisarstwo, tylko o treść. Jestem miłośniczką historii, które naprawdę się zdarzyły, reportaży, biografii, powieści opartych na faktach. A "Czekolada" momentami jest taka baśniowa.

Powieść „Nostalgia anioła” zaczyna się bardzo tragicznym zdarzeniem – zabójstwo czternastoletniej Susie nie jest ani przypadkowe ani delikatne. Tym większe robi wrażenie, że dowiadujemy się o jego szczegółach z ust samej dziewczynki. Narratorka po śmierci trafia do nieba i stamtąd może obserwować jak jej zabójca zaciera ślady zbrodni, żeby zmylić policyjne śledztwo. Widzi też jak jej zaginięcie wpływa na najbliższą rodzinę i przyjaciół. Susie już nigdy nie dorośnie, pozostanie tam - w zaświatach - jako czternastoletnia dziewczynka, której życiowe marzenia nigdy się nie zrealizują. I taka będzie jej opowieść. Językiem nastolatki i z wrażliwością nastolatki będzie snuła osobistą relację o tym, co zapamiętała z własnego krótkiego życia i o tym, co po jej śmierci dzieje się wśród najbliższych, których musiała opuścić. Jednak w powieści Alice Sebold to nie Susie i niebo - w którym dziewczynka się znalazła - są w centrum uwagi czytelników. Najważniejsze stają się przeżycia osób, które muszą poradzić sobie z bólem i traumą, które czekają na ujęcie sprawcy i odnalezienie ciała córki oraz siostry. W rodzinie pojawia się "Syndrom Chodzącej Śmierci". "Polega on na tym, że ludzie widzą zmarłą osobę i nikogo więcej." (s.61) Autorka w bardzo przejmujący sposób ukazuje, jak śmierć dziewczynki wpływa na życie całej jej rodziny i zmienia je nieodwracalnie. „Nostalgia anioła” to historia o bólu, cierpieniu, stracie i próbie ratowania oraz odbudowania rodzinnego życia będącego w kompletnej rozsypce. To opowieść o smutku i żałobie, z którymi trzeba nauczyć się żyć. Ale to również pełna ciepła historia o nadziei przezwyciężającej rozpacz. Ta powieść, nie tylko smuci i wzrusza, ale też momentami bawi, a przede wszystkim zmusza do refleksji. Chociaż głównym wątkiem książki jest śmierć Susie, to utwór jest pochwałą życia. Motyw obserwowania doczesnego życia z zaświatów i uczynienie narratorką nastoletnią dziewczynkę był niewątpliwie interesującym zabiegiem fabularnym. Historia barbarzyńskiej przemocy, której doznała Susan jest wstrząsająca i odwołuje się do dramatycznych zdarzeń z życia samej pisarki. Świadomość tego nie może jednak przesłonić faktu, że niektóre pomysły fabularne (szczególnie zakończenie wątku zabójcy) zastosowane przez Alice Sebold są - delikatnie mówiąc - zaskakująco naiwne. Na podstawie powieści w 2009 roku powstał film w reżyserii słynnego Petera Jacksona, do którego Brian Eno stworzył rewelacyjną ścieżkę dźwiękową. Po premierze obraz zdobył nominacje do Oscara oraz Złotych Globów (obie za rolę drugoplanową). Moim zdaniem reżyser zbyt mocno wyeksponował w ekranizacji wątki baśniowe i w efekcie stworzył dosyć naiwną i melodramatczną opowiastkę w stylu kina familijnego. 🪻Przeczytane w ramach wyzwania marcowego 2026: książka, która została sfilmowana (8).

Fajna lektura na jesienne wieczory. Jeśli chcecie przeczytać coś lekkiego, ale nie banalnego - ta książka będzie strzałem w dziesiątkę. Cztery nietuzinkowe osobowości, wszystko ich dzieli, nic nie łączy. A jednak natrafili na siebie nawzajem i już zawsze ich losy będą splecione. To naprawdę ciekawa pozycja, chociaż nie zaznamy tu wartkiej akcji. Momentami zabawna, momentami wzruszająca, ale na pewno napisana w lekkim świeżym stylu. Co może łączyć zubożałego arystokratę, ascetyczną artystkę, kucharza choleryka i starszą damę u kresu swych dni? Absolutnie nic, jednak autorka stworzyła z tej wybuchowej mieszanki ciepłą, przytulną, choć czasem bardzo smutną historię, którą czyta się z przyjemnością. Polecam.

jakże strasznie chciałem udusić autora za ostatnie 3-4 strony.... i nie chodzi nawet że fabuła zakończenia jest zła - fatalny jest sposób w jaki została napisana (jakby zamiast przyłożyć ostatnie genialne machnięcie pędzla, autor postanowił napisać parę słów bo spieszy się na pociąg) zakończenie powinno być wprawieniem nas w stan, że właśnie skończyło się coś ważnego/wartościowego, a tu było w porównaniu do reszty mdłe literacko... cała książka jest bardzo plastyczna (nie pamiętam kiedy ostatni raz tak uważnie czytałem opisy), wszystko jest w punkt: zdarzenia, emocje, realia tamtego świata, bohaterowie i nawet przykra prawda o nas samych - o małostkowości, słabości charakterów, niepewności, ale także o tym, że czasem potrafimy wykrzesać z siebie coś pięknego wreszcie jakaś książka, która pokazała jak bardzo ułomni jesteśmy w większości naszego życia i jak rzadkie są chwile, w których możemy się poczuć dumni z nas samych czytałem z myślą, że książka otrze się o wybitność, a te ostatnie strony... eh niemniej poza tym to świetna książka i mimo wszystko warto

Czytając tą książkę trzeba się skupić. Nie dlatego, że jest jakaś trudna czy wymagająca ,ale dlatego , że jest wielu bohaterów, a ich historie są opisywane z różnych perspektyw czasowych i z różnego punktu widzenia. Smażone zielone pomidory ukazują historię małego misateczka, ich mieszkańców w czasach zmian. Jest też wątek podejścia do osób czarnoskórych mimo zniesionego niewolnictwa kilkadziesiąt lat wcześniej. Jak dla mnie książka na raz.

Bardzo dobra chodź trzeba przyznać że ciężka książka. Sam nie wiem co o niej więcej napisać, z jednej strony chciałoby się więcej szczegółów, może więcej trochę dramatycznych informacji, a z drugiej strony, chciałem żeby książka się już skończyła, bo byłem trochę zmęczony tematami które poruszała. Jednakże bardzo mi się podobała i sądzę że sięgnął bym po nią jeszcze raz.

Powieść, która zostawiła we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony podobała mi się historia, ciepło bohaterów, ale też i ludzka wredność, i sposób, w jaki autor pokazuje życie w małym miasteczku, z jego codziennością, stagnacją i cichym dramatem. Z drugiej, trudno nie zwrócić uwagi na język i sposób, w jaki Gilbert myśli o Arniem. Określenia, które padają (mam na myśli "przygłupa") dziś trochę kłują i budzą dyskomfort. Rozumiem, że to część kreacji bohatera i jego złości na swojego brata, ale książka czytana obecnie może miejscami uwierać. Gilbert to chłopak rozdarty między obowiązkami a własnymi pragnieniami. Z jednej strony ciąży mu opieka nad rodziną, z drugiej – pragnie czegoś więcej, jakiejś zmiany. Arnie, matka, siostry – każdy z nich jest jego ciężarem, ale też powodem, by trwać. Czytając, często porównywałem książkę z filmem, co prawdopodobnie było błędem. Ekranizacja wydaje mi się bardziej dramatyczna, bardziej chwytająca za serce, a Johnny Depp rzeczywiście świetnie oddaje postać Gilberta. Sama powieść jest spokojniejsza, bardziej kameralna, z większym naciskiem na codzienność i szczegóły życia bohaterów. To w sumie nie wada sama w sobie, jednak książka jest bardziej obyczajowa i chyba nie przedstawia problemu Gilberta jako problemu.

Napisana w dość niekonwencjonalny sposób (do stylu autorek należy się przyzwyczaić), niesamowicie wciągająca i jednocześnie przerażająca w pewien sposób (głównie za sprawą zachowania państwa X wobec własnego dziecka). Radzę przygodę z ''Nianią'' zacząć od książki, nie zaś od oglądania filmu - w przeciwnym wypadku można narobić sobie ''nadziei'' na nadmiar wzruszających i poruszających scen.

Styl, naprawdę niezły, w sensie technicznym, naprawdę sprawnie się czyta. Historia również, zapowiada się całkiem spoko. Mimo tego, niestety, ze strony na stronę, dłużyła mi się ta książka strasznie. Z ok. 450-ciu stron, na szczęście, chociaż ostatnie 150, nabrało tempa. Finalnie, autor wybrnął z tą fabułą, ale gdyby to był serial, to będąc jego producentem, skróciłbym ilość środkowych odcinków. Niby wszystko zdawało się być potrzebne, ale odnoszę wrażenie, że pisarz, w zbyt rozbudowany sposób, nakreślił relacje rodzinne. Nie jest zła, ale i, nie wybitna.

Przed trzema laty, w czasie wyjazdu do rodziców do Polski i powrotu na Łotwę dane mi było za pomocą aplikacji „eReader Prestigio” w ciągu dwóch dni podróży przesłuchać jedną z książek pani Doroty Terakowskiej, mianowicie „Poczwarkę”. W tym roku w podobnych okolicznościach przesłuchałem książkę „Ono”. Zestawiam je razem nie tylko z powodu okoliczności ich wysłuchania, ale przede wszystkim ze względu na treść. TO KSIĄŻKI O ŻYCIU, O WALCE O WARTOŚCI, O MOCY RELACJI, O SZUKANIU TEGO, CO SKRYWA SIĘ ZA „ZASŁONĄ TAJEMNICY”… . Książkę „Ono” Doroty Terakowskiej określam mianem odważnej, niezafałszowanej, czasem wręcz bolesnej poprzez ukazywanie tego, co naprawdę dzieje się w konkretnym człowiek, rodzinie i relacjach międzyludzkich. Podczas lektury „Ono” niepokoi wielość pytań o to, co tak naprawdę się liczy, co jest prawdziwe. Odczuwamy też ciężar wyrosłych na tym tle rozważań o konieczności dokonania wyborów i wzięcia odpowiedzialności za nie. Początkowy „wyskok” (wygłup?) głównej bohaterki to tylko kamień, który rozpoczyna lawinę myśli, uczuć, wydarzeń, spotkań, decyzji, cierpień i radości. I pani Terakowska przepięknie, moim zdaniem, prowadzi nasz wzrok za tym, co dzieje się z tą lawiną, jak wciąga ona poszczególne osoby i dokąd je zanosi. Autorka świetnie ukazuje złożoność życia bohaterów. Myślę tu zwłaszcza o obrazie rodziców Ewy, głównej bohaterki. Książka pozwala ich niejako prześwietlić, albowiem ujawnia, jakie sposoby myślenia, jakie nadzieje, rozczarowania, tęsknoty, fascynacje i lęki stoją za ich słowami i postawami. W takim świetle ani Teresa, ani Jan nie są postaciami jednobarwnymi. Za ich wycofaniem się albo aktywnością, rzekomą apatią albo agresją skrywa się znacznie więcej, niż pozornie się wydaje. Każde z nich miało swoje marzenia, ambicje, plany, ale i każde z nich doświadczyło jakiegoś zranienia, rozczarowania, złamania hierarchii wartości i priorytetów. Fascynujące jest także rozmyślanie o sposobach myślenia i akcentach, które w życie rodziców Ewy, Teresy i Jana, wniosły ich matki, czyli kapeluszowa babcia Irena i babcia Maria — jakże skrajnie różne! A ileż można by powiedzieć o wewnętrznych światach związanych z Ewą „trzech muszkieterów”, o ich dramatach… Właśnie dlatego książkę „Ono” uważam za głęboką, gdyż sięgającą do dna serca ludzkiego, do motywacji, z którymi człowiek przemawia, z którymi coś albo czyni, albo czegoś zaniechuje. . Ze względu na tematykę książki, jak i okrutny kontekst dzisiejszych czasów, w których niegdyś słynne spory o to, czy embrion jest człowiekiem czy raczej jakimś nieokreślonym zlepkiem komórek, mocno się przedawniły (dziś mały człowieczek jest bez miłosierdzia zabijany nawet w 9 miesiącu ciąży → por. zabicie w Powiatowym Zespole Szpitali w Oleśnicy zastrzykiem w serce Felka, chłopczyka, który w łonie matki żył już 9 miesięcy, a więc zabicie go właściwie tuż przed urodzeniem!!!!), książkę „Ono” chciałbym gorąco polecić: - nastolatkom, którzy odkrywaną seksualność przyjmują niekiedy z wielkim niezrozumieniem, o ile nie wypaczeniem, ale także tym, którzy chcą razem z Ewą uczyć się życia; - rodzicom, zwłaszcza tym ultrapoprawnym, którzy albo chcą usunąć z łona swych córek niepożądanego, niewygodnego, grzesznie poczętego przecież, bachora, albo w innym wypadku chcą ze swego życia wygonić taką córkę, by z każdym dniem coraz bardziej widzialny „brzuch” im i im podobnym nie psuł nastroju i przekonania o moralnie poprawnym życiu; - lekarzom oraz wszystkim, którzy są związanym z medycyną, ochroną życia i zdrowia; - każdemu, kto chce znaleźć dodatkowe argumenty za wartością życia ludzkiego, za pięknem miłości i budowanymi w oparciu o nią relacjami, za wartością prawdy. . Bardzo podoba mi się sposób, w jaki autorka, wychodząc od konkretnego wydarzenia, ujawniał wspomnienia, przeszłość, i to, jak formowała ona bohatera, jego sposoby odczuwania, myślenia, a wreszcie jak wpłynęła na jego wybory. Taki styl pisania doceniam dlatego, że w innych książkach częstokroć spotykam się z zabiegiem mieszania opisanych w konkretnych rozdziałach wydarzeń teraźniejszości i przeszłości. Czytając taką książkę, niekiedy dość trudno połapać się, co działo się po czym i jak to powiązać razem. „Ono” jest dla mnie książką bardzo przejrzystą. . Ostatnie dwa akcenty. Pierwszy. Wspaniałą w swej treści, wartościową, bo pouczającą, jest scena spotkania z pisarką, którą Ewa widziała w telewizji, a która powiedziała: „Kocham życie, ponieważ…”, ale w tym momencie mama Ewy włączyła inny kanał i nie usłyszała ona, jak pisarka skończyła to zdanie. Dlatego Ewa zadała sobie trud, aby do niej pojechać i usłyszeć zakończenie tego zdania. Czy znajdzie się czytelnik, który powie, że to zakończenie zdania jest banalne? Zwłaszcza wtedy, gdy słyszy się dalszą część wyznania dziennikarki: „Ja nauczyłam się tylko szukać…” Drugi. Chyba najpiękniejszym w książce jest dla mnie to, jak obecne w łonie Ono uczy (?) Ewę oraz tych, co są z nią związani. Tak przynajmniej odkrywa i określa to główna bohaterka: „Ono, ty uczysz czegoś moją mamę, a więc ktoś tak mały jak ty może uczyć innych. Dorośli myślą, że wszystko wiedzą lepiej, a często okazuje się, że to nieprawda”; Nauczyłoś mnie lubić Bacha? Więc już tak dużo potrafisz?; Ono? Dziwne… Nauczyłoś mnie dotrzymywać słowa. A nigdy nie wydawało mi się to ważne ani trudne. A przecież jest trudne. I już to umiem.” . Podsumowując. „Ono” Doroty Terakowskiej to książka, która dla wielu z nas może być pomocna w odkrywaniu wartości. Może prowadzić do zachwytu życiem i troski o nie. Może pobudzać do poszukiwania tego, co nie dla wszystkich jest oczywiste, prawdziwe i święte, a co bardzo często skrywa się za „ścianą upadku”, za mgłą cierpień i upokorzeń. . Na deser. W moim mniemaniu jednym z najlepszych cytatów z książki „Ono”, cytatem, który ma ewangeliczny smak i który zachęca do odwagi w poszukiwaniu piękna i dobra nawet tam, gdzie zdaje się być tylko zło, klęska, strata i tym podobne, jest zdanie: „Cień jest dowodem na to, że istnieje światło.” Dla mnie łączy się ono ze zdaniem „A światłość w ciemności świeci i ciemność jej nie ogarnęła.” (J 1, 5). Jeśli nie będzie to zbyt odważne, to do historii Ewy z książki „Ono”, historii osoby, która powoli wychodziła z mroku i cienia, chcę dopiąć jeszcze jeden cytat: „Tak niech wasze światło jaśnieje przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w Niebie.” (Mt 5, 16). Wydaje się, że pani Dorota samą Ewę, jak i kilka innych osób, a mówiąc precyzyjniej — jej i ich przemianę, stawia przed naszymi oczami, jako światło. . ks. Paweł Kamola

Przekonałam się, że gdy zmienia się nasze życie, to inaczej odbieramy te same książki, widzimy je w innym świetle - więc przeczytałam "Tato" 3 razy i za każdym razem jest to moja ulubiona powieść. Przedstawia losy kilku pokoleń rodziny, szczerze opisuje niełatwe relacje rodzinne, ale i wzajemną miłość. To jest taka "ludzka" opowieść, bez upiększeń i idealizowania, a zarazem Wharton jest doskonałym pisarzem i wywołuje w nas emocje i zmusza do przemyśleń. Treść tej książki nie uleci nam szybko z pamięci, o nie. Według mnie najlepsza książka Whartona.

Bardzo osobista, intymna opowieść nastolatki mierzącej się z dramatem własnej matki oraz trudną relacją z nią. Opis bardzo wnikliwy, szczery do bólu. Do 3/4 czytało mi się dobrze, potem już znacznie trudniej - jakby opowieść zmieniła rytm i styl. Mimo wszystko warto.

Niestety, bardzo zawiodłam się tą powieścią. Ogólnie oceniam ją dobrze, jednak po bardzo obiecującym początku autor nie udźwignął tak trudnego tematu jakim jest intymność osób starszych i niepełnosprawnych. "Spóźnieni kochankowie" to powieść pełna wspaniałych opisów Paryża, związana mocno ze sztuką, dlatego czytało mi się ją bardzo dobrze. Ale sama historia została przedstawiona nie do końca dobrze.

Autorka książki naprawdę dobrze i mądrze wszystko przedstawiła, jednak jeśli chodzi ogólnie o całokształt , troszkę mi brakowało ,czasami troszkę nudziło,ale temat ważny , książka ok . Jestem matką niepełnosprawnego dziecka i serce mnie bolało, gdy to czytałam. Sama miałabym ochotę przygarnąć tę Myszkę i się nią zaopiekować, a tymczasem tutaj nawet rodzice nie potrafili jej ochronić. Co z tego, że matka w ostatniej chwili zrezygnowała z oddania dziecka, skoro i tak przez cały czas traktowała je jak kulę u nogi? Dobrze chociaż, że mimo wszystko przy nim była. Wszystko zostało bardzo trafnie opisane i pokazuje, jaka jest rzeczywistość. Prawda jest taka, że ludzie i rodzice bywają bardziej ułomni niż te dzieci. Ja modlę się o to, by moje dziecko żyło o jeden dzień krócej niż ja, a inni podświadomie czekają, aż zrzucą z siebie ten ciężar? To przykre😔 Wiadomo, że każdy reaguje inaczej, ale nawet psa czy kota można pokochać tak mocno, by modlić się o jego jak najdłuższe życie. Ludzie, którzy tego nie potrafią, w ogóle nie powinni mieć dzieci. Nawet jeśli dziecko urodzi się zdrowe, nigdy nie będzie idealne zawsze może pojawić się jakiś problem. Co wtedy stanie się z takimi dziećmi? Często żyją z depresją, stają się toksyczni lub zagubieni. To wszystko wina rodziców, którzy liczyli na to, że zawsze będzie idealnie. Nie będzie. To temat rzeka... można by o tym pisać i pisać. Fajnie byłoby gdyby książka doczekała się ekranizacji .

„Dom to miejsce, które cię podniesie, kiedy upadniesz. A upadamy wszyscy.” 17-letnia Novalee Nation będąca w siódmym miesiącu ciąży zostaje pewnego dnia całkiem sama. Jej chłopak, oraz ojciec dziecka, porzuca ją bowiem na parkingu Wal Marta w maleńkiej mieścince gdzieś w stanie Oklahoma. Osamotniona nastolatka bez dachu nad głową postanawia więc zamieszkać w sklepie. Pewnego dnia, za sprawą dobrodusznych i życzliwych mieszkańców, życie Novalee odmienia się jednak całkowicie. „Tu, gdzie jest serce” Billie Letts to na pierwszy rzut oka lekka i całkiem zwyczajna historia nastoletniej matki, do której uśmiecha się los. Jednakże pod warstwą lekkości i niezobowiązującego stylu kryje się piękna opowieść o sile miłości, przyjaźni i dobroci, o poszukiwaniu swego miejsca na świecie, prawdziwego domu. Ta powieść obyczajowa pokazuje czytelnikom, iż dzięki wytrwałości i wsparciu bliskich jesteśmy w stanie osiągnąć wszystko, a na miłość i spełnienie marzeń nigdy nie jest za późno. Książka Billie Letts jest lekturą niezwykle ciepłą i przyjemną, skierowaną w szczególności do kobiet młodszych i starszych. Bawi, wzrusza, a przede wszystkim poprawia humor i przywraca wiarę w ludzi 😉 Na podstawie książki powstał także film z 19-letnią wówczas Natalie Portman w roli Novalee, który również polecam jako uzupełnienie lektury 😊

Książkę dobrze się słuchało, natomiast jeśli chodzi o czytanie to jakoś tak nie szło. Nie wiem czy to przez to że w książce jest mały druk, czy po prostu nie wciągnęłam się w jej akcje. Mogę nazwać tą książkę klasykiem, którą trzeba w swoim życiu przeczytać. Można się przy niej pośmiać, popłakać, popaść w zadumienie. Jest w niej dużo opisów i informacji o genetyce i innych. Nie każdemu się ona spodoba 😉

Muszę przyznać, że ta książka ma w sobie coś magnetycznego. To idealne połączenie thrillera, romansu i opowieści historycznej. Sara Gruen stworzyła świat brutalny, a jednocześnie pełen magii. Jeśli szukacie historii, która Was poruszy i sprawi, że na chwilę zapomnicie o całym świecie – to jest właśnie ta pozycja.

Do czytania "Domu nad rozlewiskiem" podchodziłam z mieszanymi uczuciami, gdyż na lubimyczytac.pl przeczytałam wiele niezbyt pochlebnych opinii innych czytelników. Mimo wszystko zaryzykowałam. I uważam, że zrobiłam dobrze! Książka bardzo mi się podobała. Owszem, napisana jest prostym językiem, jednak dla mnie, osoby czytającej głównie kryminały, była to miła odskocznia. Fabuła umiejscowiona jest w jednej z moich ulubionych krain geograficznych w Polsce- na Warmii i Mazurach. Jest to dla mnie bardzo miłe doznanie- wrócić do krainy pełnej lasów i jezior. W miejsce, gdzie dużo zwiedzałam i w którym doznałam wielu miłych oraz romantycznych chwil z moim ś.p. mężem. "Dom nad rozlewiskiem" gloryfikuje rzeczy, o których nasze społeczeństwo już zapomina: wartości rodzinne, uczciwa praca, godność osobista i człowieczeństwo. Poza tym czuję się jak Gosia na początku książki: rozterki kobiety, która kolejne urodziny spędzi już z cyfrą "4" na początku. Dzięki temu jest mi łatwiej oswoić się z tą myślą, że nie tylko ja mam takie "dziwactwa".

To było mocno przemyślane. Autorka wzięła pod uwagę wszelkie plusy i minusy podróży w czasie oraz wszelkie zawirowania z nią związane. Podróże w czasie nigdy mnie zbytnio nie pociągały. A gdy to się dzieje bez twojej zgody i bez ostrzeżenia, brzmi to strasznie. Książka jest ciekawa i szybko się ją czyta. Jednocześnie fabuła posuwa się do przodu powoli i szybko. I jest to ten przypadek, gdzie skaczemy razem z bohaterami po wydarzeniach w różnym czasie, różnych latach i mi się to podoba.

Kolejna książka tego autora, którą przeczytałam z prawdziwą przyjemnością i która sprawiła mi dużo czytelniczej satysfakcji. Akcja toczy się w otoczeniu przyrody i szalającego żywiołu jakim jest w tym przypadku ogień. Obaj bohaterowie – Ed Tully i Connor Ford to przyjaciele, których łączy wspólna, niebezpieczna pasja. Pracują jako strażacy zrzucani do pożarów na spadochronach. Pochodzą jednak z różnych środowisk i różnych światów, co nie przeszkadza im w żaden sposób w przyjaźni. Ed ma bardzo zamożnych rodziców, ale pozostaje skromnym i normalnym człowiekiem wrażliwym na ludzkie cierpienie. Obaj zakochują się w Julii, która oficjalnie jest dziewczyną Eda, ale jej serce zaczyna mocniej bić również w kierunku Connora. Pewne dramatyczne wydarznie w górach, zwązane z uderzniem pioruna i wybuchem pożaru odmieni życie całej trójki na zawsze... Będą się zmagać z dylematami i wyborami życiowymi targani namiętnością, rozdarci między lojalnością wobec osób, które kochają a porywami serca i staną przed podjęciem istotnych decyzji życiowych. A wszystko okaże się trudniejsze niż przypuszczali. Podobał mi się również wątek, w którym Julia wyjechała na obóz z trudną młodzieżą jako wychowawca i jej relacja z indiańską dziewczyną Sky, mocno poranioną przez życie. Również cały życiorys Sky mocn ściskał za serce i wywoływał we mnie całą gamę skrajnych uczuć. Koncówka, której akcja działa się w Afryce dosyć montonna i przewidywalna, mocno przerysowana. Powieść bardzo typowa dla tego autora. Duży rozmach jeśli chodzi o opisy surowej przyrody (co uwielbiam) , wyraziści bohaterowie oraz los, który potrafi pogmatwać ludzkie życiorysy w taki sposób, że ciężko się z tego wyplątać tak aby nie wyjść poranionym i z zbliznami na duszy i ciele na całe życie. Jak w każdej powieści autora, przyroda wpływa w znaczący sposób na życie bohaterów, jest ważną częścią ich życia i świetnym tłem akcji. Uwielbiam to u Evansa. Zawsze przemyci w książce jakieś wątki indiańskie, westernowe czy kowbojskie, co nadaje specyficzny klimat jego powieściom. Ta lektura okazała się świetna od początku do końca. Aczkolwiek sam finał jak dla mnie zbyt melodramatyczny i filmowy.