W jednej osobie

O tym, że seks jest najważniejszą ze sztuk.
To historia życia opowiadana przez głównego bohatera - biseksualnego pisarza, który szczególnym upodobaniem darzył trans-kobiety.
Irving ma styl, który dla mnie jest absolutnie nie do strawienia. W jego pisaniu nie ma porządku, zauważalnej logiki ani chronologii, od samego początku zarzuca czytającego masą szczegółów, postaci, dat, powiązań, wydarzeń z różnych okresów - nietrudno się w tym pogubić. Przy tym fabuła nie jest skonstruowana w taki sposób, żeby czytelnik za nią podążał - ona jest mu opowiadana z perspektywy minionego czasu. Nie przepadam za takim sposobem prowadzenia narracji - wydaje mi się jakiś zbyt zdystansowany, więc się z Irvingiem nie polubiłam. Chaos - tak bym podsumowała styl tej książki (obawiam się, że to raczej charakterystyczny styl autora, bo mam też za sobą nieudane podejście do "Regulaminu tłoczni win" i tam bardzo podobnie to wyglądało).
Swoją drogą, trudno tu mówić o jakiejś fabule. Bardziej przypomina to zbiór rozważań na temat ludzkiej seksualności, ubrany w mniej więcej powieściową formę. Bo właśnie seksualność wybija tu na pierwszy plan, jest najgłówniejszą bohaterką, źródłem nieustannej kontemplacji, wyniesionym na jakiś absurdalny wprost piedestał. Każde zdarzenie i każda postać przedstawiane są tylko i wyłącznie w kontekście skomplikowanej seksualności głównego bohatera, która właściwie stanowi jego główną cechę i cały sens istnienia (i podobnie jest z pozostałymi postaciami). W tej książce nie dzieje się nic, co wcześniej czy później nie sprowadziłoby się do seksu. To takie odważne, takie kontrowersyjne, takie bezkompromisowe, ziew. Na dłuższą metę to po prostu szalenie męczące. Najbardziej udaną postacią w książce okazała się pani bibliotekarka - i uważam, że całość wypadałaby lepiej i ciekawiej, gdyby to właśnie ona była główną bohaterką (o ile cokolwiek napisanego tym stylem miałoby szansę wypaść ciekawie). Ale nawet jeśli wyłowić z tego morza seksualnego rozpasania te strzępki fabuły, które tam zostały, to i tak nie wypada to dobrze. Nagromadzenie queerowych postaci w obrębie bardzo niewielkiej społeczności robi bardzo nieprawdopodobne wrażenie, a losy większości bohaterów drugoplanowych są straszliwie powtarzalne, jakby autorowi nie chciało się za dużo kombinować i dla wszystkich przewidział tylko jeden scenariusz. Do tego wszystko kończy się tak nijako, że trudno nie mieć poczucia straconego czasu. Dodajmy jeszcze usterki techniczne - zatrważającą liczbę literówek i błędów oraz pokraczne tłumaczenie utartych już zwrotów (jak choćby przełożenie "top" jako "góra", "bear" jako "niedźwiedź" czy zamienienie akronimu LGBTQ w LGBTK - kiedy się człowiek bierze za tłumaczenie książki, to wypadałoby chyba mieć jakieś minimum rozeznania w temacie),a wyjdzie z tego książka, która okazała się dla mnie praktycznie nieczytalna.
Chaos, nuda i brak puenty. Nigdy więcej Irvinga.

O tym, że seks jest najważniejszą ze sztuk.
To historia życia opowiadana przez głównego bohatera - biseksualnego pisarza, który szczególnym upodobaniem darzył trans-kobiety.
Irving ma styl, który dla mnie jest absolutnie nie do strawienia. W jego pisaniu nie ma porządku, zauważalnej logiki ani chronologii, od samego początku zarzuca czytającego masą szczegółów, postaci,...

Zdecydowanie jestem fanką Johna Irvinga jednakże ta pozycja jakoś mnie nie porwała.
Nieco zbyt rozwleczona akcja, nieco męczące i przydługie opisy.Choć porusza ważne kwestie dotyczące płci, orientacji seksualnej, tożsamości i odkrywania siebie to jednak dość ciężko było mi przez tę pozycję przebrnąć.
Niemniej jednak z jakiegoś powodu myślę, że w dzisiejszym skomplikowanym świecie, warto było przez nią przebrnąć.

Zdecydowanie jestem fanką Johna Irvinga jednakże ta pozycja jakoś mnie nie porwała.
Nieco zbyt rozwleczona akcja, nieco męczące i przydługie opisy.Choć porusza ważne kwestie dotyczące płci, orientacji seksualnej, tożsamości i odkrywania siebie to jednak dość ciężko było mi przez tę pozycję przebrnąć.
Niemniej jednak z jakiegoś powodu myślę, że w dzisiejszym skomplikowanym...

„Poznałem pannę Frost w bibliotece. Lubię biblioteki, chociaż to słowo sprawia mi trudność, zarówno w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej. Mam problem z wymową poszczególnych wyrazów, zwłaszcza rzeczowników, na określenie ludzi, miejsc oraz rzeczy budzących we mnie chorobliwe podniecenie, konflikt wewnętrzny wywołujący atak nieposkromionej paniki. Tak przynajmniej twierdzą logopedzi i psychiatrzy, którzy próbowali mnie leczyć, bezskutecznie, niestety.
W podstawówce powtarzałem klasę z powodu „ostrej wady wymowy”. Obecnie dobijam siedemdziesiątki i przyczyna mojej przypadłości przestała mnie interesować.(Mówiąc wprost, mam w poważaniu etiologię)”.( s.9-10.)
John Irving, W jednej osobie, Przekł. M. Moltzan – Małkowska, Wyd. Prószyński i Ska, Warszawa 2012.
Jak przeczytamy o J. Irvingu:
„ To autor na miarę Dickensa, wśród współczesnych nie ma sobie równych” „Time”

Już pierwsze strony powieści „W jednej osobie”
pokazują czytelnikowi w pełni bohatera.
Jego język, sposób formułowania myśli,
zainteresowania i dystans wobec siebie.
To jednak nie wszystko.
Bohater z każdą stroną radzi sobie z Czytelnikiem coraz lepiej.
Ani na chwilę nie pozwala o sobie zapomnieć,
toczy opowieść o swoim barwnym życiu,
swojej rodzinie, matce, ojcu, ciotce, ojczymie,
nie gubi też panny Frost, bibliotekarki.
Pojawia się też i inne postacie.
Jednakże wizerunek panny Frost
został odmalowany z precyzją niebanalnego narratora.
„Pragnąłem ujrzeć pannę Frost tylko w staniku, który (zdaniem mojej wścibskiej ciotki) podtrzymywał nieadekwatnie jej piersi. Jednakże w miejsce tego wyznania uciekłem się do oględnego „Chciałem jeszcze raz przeczytać …”.
Co chciał przeczytać Billy Abbott?
Z dzieł, które pojawiają się na kartach powieści – to:
Dickensa „Wielkie nadzieje”,
„ Pani Bovary” Flauberta czy „Burza” Szekspira.

Czytelnikowi nie pozostaje nic innego,
jak sięgnąć po powieść „W jednej osobie”.
Nuda nie grozi nikomu!
10/10

„Poznałem pannę Frost w bibliotece. Lubię biblioteki, chociaż to słowo sprawia mi trudność, zarówno w liczbie pojedynczej, jak i mnogiej. Mam problem z wymową poszczególnych wyrazów, zwłaszcza rzeczowników, na określenie ludzi, miejsc oraz rzeczy budzących we mnie chorobliwe podniecenie, konflikt wewnętrzny wywołujący atak nieposkromionej paniki. Tak przynajmniej twierdzą...

Obrzydliwa. Książka bardzo woke. Płeć to sposób ubierania się, zamiana pojęcia płci na gender bez rozumienia różnic między nimi, a orientacja seksualna to styl życia. Brak tu też kobiecej perspektywy. Choć można pewnie podejść też do tej powieści tak, że ukazuje ona głupotę teorii queer, która ludzkie problemy sprowadza do stylu życia.

Obrzydliwa. Książka bardzo woke. Płeć to sposób ubierania się, zamiana pojęcia płci na gender bez rozumienia różnic między nimi, a orientacja seksualna to styl życia. Brak tu też kobiecej perspektywy. Choć można pewnie podejść też do tej powieści tak, że ukazuje ona głupotę teorii queer, która ludzkie problemy sprowadza do stylu życia.

"John Irving stawia mocne, odważne pytania o granice wolności - osobistej, erotycznej, artystycznej - ale czyni to z właściwym sobie prowokacyjnym poczuciem humoru" - Piotr Kofta.

"Odważna i poruszająca powieść o tym, jak różnorodne może być nasze życie (nie tylko seksualne)." - „Elle”

Główny bohater Billy Abbott to zdeklarowany biseksualista, który dość wcześnie zdaje sobie sprawę z problemów własnego seksualnego jestestwa. "To katorga mieć siedemnaście lat i nie wiedzieć, kim się jest."

W tle mnóstwo postaci, m.in. dziadek, tranwestyta, który uwielbia kobiece przebieranki, i który całym sercem kibicuje swojemu wnukowi, jest panna Frost, transseksualistka, która na zawsze ukształtuje kanon miłosno-poznawczy młodego Williama.
Zdaje się, że bohater otoczony jest wyłącznie przez gejów, lesbijki, tranwestytów, transeksulistów, biseksualistów, pełen przekrój LGTB+.

Zdarzeń niewiele, akcja bardziej dzieje się poprzez dialogi, ludzkie interakcje, zaś w tle mocno zaakcentowany teatr. I szczerze, mocno irytujące są te wplatane nawiązania do sztuk Ibsena, Dickensa, Szekspira, choć za kpiny z Agathy Christie poczułam cieplejsze uczucia do pisarza.

Irving poruszył też problem hiv oraz AIDS, i zrobił to w przejmujący sposób.

Dałabym wyższą ocenę, bo język poprawny, warsztat świetny, ale... nudne to było przede wszystkim 🤷‍♀️ Nawet incydentalny humor nie pomógł.

To powieść dla najgorętszych fascynatów autora "Regulaminu tłoczni win".

"John Irving stawia mocne, odważne pytania o granice wolności - osobistej, erotycznej, artystycznej - ale czyni to z właściwym sobie prowokacyjnym poczuciem humoru" - Piotr Kofta.

"Odważna i poruszająca powieść o tym, jak różnorodne może być nasze życie (nie tylko seksualne)." - „Elle”

Główny bohater Billy Abbott to zdeklarowany biseksualista, który dość wcześnie zdaje...

TRANSAMERYKA

„W jednej osobie” to… No co tu dużo mówić, jeszcze jedna taka sama książka Irvinga. Zmienił się nieco główny bohater, przynajmniej jeśli chodzi o orientację seksualną, cała reszta jednak pozostała znajoma. Te same motywy, tak samo skrojone postacie, świat taki sam i wydarzenia podobne. Ale co z tego, skoro powieść czyta się rewelacyjnie, stylistycznie jest pięknie, a emocji w tym od chol… co niemiara znaczy.

Głównym bohaterem jest Billy Abbott, biseksualny chłopak, w przyszłości pisarz, w chwili, w której go poznajemy, próbujący zrozumieć siebie, swoją seksualność i niezdrowy, jak to się określa, pociąg do własnego ojczyma. I na tym odkrywaniu skupia się cała opowieść. Na jego związkach, na rozumieniu, na rozwijaniu i dążeniu do spełnienia marzeń o pisarskiej karierze…

http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2023/05/w-jednej-osobie-john-irving.html

TRANSAMERYKA

„W jednej osobie” to… No co tu dużo mówić, jeszcze jedna taka sama książka Irvinga. Zmienił się nieco główny bohater, przynajmniej jeśli chodzi o orientację seksualną, cała reszta jednak pozostała znajoma. Te same motywy, tak samo skrojone postacie, świat taki sam i wydarzenia podobne. Ale co z tego, skoro powieść czyta się rewelacyjnie, stylistycznie jest...

Wspaniale było wrócić do Irvinga po latach. Pierwsze tak pogłębione studium biseksualności, zwłaszcza w męskiej odsłonie rzadko obecnej w dobrej prozie.

Wspaniale było wrócić do Irvinga po latach. Pierwsze tak pogłębione studium biseksualności, zwłaszcza w męskiej odsłonie rzadko obecnej w dobrej prozie.

Talent Irvinga jest oczywiście niepodważalny, ale ta pozycja niestety była nudnawa. Wątki bohaterów ciekawe i wciągające, jednak otoczenie dziełami Szekspira (i nie tylko),cytaty, odniesienia - niestety nie dla mnie. Jednak wielbicielom wspaniałego Szekspira na pewno się spodoba.

Talent Irvinga jest oczywiście niepodważalny, ale ta pozycja niestety była nudnawa. Wątki bohaterów ciekawe i wciągające, jednak otoczenie dziełami Szekspira (i nie tylko),cytaty, odniesienia - niestety nie dla mnie. Jednak wielbicielom wspaniałego Szekspira na pewno się spodoba.

Przygnębiająca.

Przygnębiająca.

Czytałam ją już dawno więc ciężko mi się wypowiedź w dłuższej formie, ale pamiętam, że bardzo mi się ona podobała i że była wartościową lekturą.

Czytałam ją już dawno więc ciężko mi się wypowiedź w dłuższej formie, ale pamiętam, że bardzo mi się ona podobała i że była wartościową lekturą.