Samotny mężczyzna

strasznie mnie zmęczyła ta książka. antypatyczna główna postać, dokończyłam tylko dlatego, że jest krótka

strasznie mnie zmęczyła ta książka. antypatyczna główna postać, dokończyłam tylko dlatego, że jest krótka

Spokojnie smutna, z kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami, nad którymi można się pozastanawiać po swojemu.
Oczyma wyobraźni widziałem oczywiście eleganckiego Colina (to na plus). Nie umiem powiedzieć, czy polubiłem postać, ale ciekawie było ją podglądać, towarzyszyć jej przez jeden dzień z życia.
Kilka zdań sprawiło mi trudność, zwłaszcza tych, które obejmowały po pół strony!

Spokojnie smutna, z kilkoma przemyśleniami i spostrzeżeniami, nad którymi można się pozastanawiać po swojemu.
Oczyma wyobraźni widziałem oczywiście eleganckiego Colina (to na plus). Nie umiem powiedzieć, czy polubiłem postać, ale ciekawie było ją podglądać, towarzyszyć jej przez jeden dzień z życia.
Kilka zdań sprawiło mi trudność, zwłaszcza tych, które obejmowały po pół...

Zapamiętam tą książkę jako smutną próbę poradzenia sobie z żałobą po ukochanej osobie. Jest to moja pierwsza książka jaką przeczytałam od Isherwooda, choć znam dobrze jego osobę z czasów studenckich, do tej pory nie było okazji zaznajomić się z żadną powieścią. Myślę, że styl pisania Isherwooda nie jest dla mnie, nie przypadł mi do gustu, jednak momentami przyjemnie czytało się Samotnego Mężczyznę. Zakończenie z pewnością wiele rekompensuje, przynajmniej dla mnie. George jest w głębokiej depresji po utracie miłości życia, ma momenty w których myśli, że może zacząć od nowa, nowy początek, jeszcze znajdzie miłości, lecz za każdym razem wraca do utraconej miłości. Smutna książka, w moich klimatach, jedynie styl pisania ciężki jak dla mnie.

Zapamiętam tą książkę jako smutną próbę poradzenia sobie z żałobą po ukochanej osobie. Jest to moja pierwsza książka jaką przeczytałam od Isherwooda, choć znam dobrze jego osobę z czasów studenckich, do tej pory nie było okazji zaznajomić się z żadną powieścią. Myślę, że styl pisania Isherwooda nie jest dla mnie, nie przypadł mi do gustu, jednak momentami przyjemnie czytało...

Takiej powieści o samotności mi było trzeba. O nocnym kąpaniu się w morzu.
Ale być może jest i tak, że „natrafiłem” na Isherwooda w czasie dla mnie w pewnym sensie wyjątkowym, a całkiem możliwe, że nie była to kwestia chwili, tylko dotarcia do pewnego etapu w życiu (czytaj: wieku),kiedy to zaczyna się coraz częściej patrzeć w przeszłość? Bo inaczej, tj. bez walizki oklejonej dziesiątkiem miejsc, które się odwiedziło, bez notatnika zapełnionego imionami i adresami osób, które się spotkało, „Samotny” nie może zadziałać, nie pozwoli się odczuć.

I oczywiście, że można „Mężczyznę” czytać jako historię o miłości i utracie (nie tylko ukochanej osoby ale i sensu istnienia w ogóle). Ale ja wolę widzieć w nim opowieść o godzeniu się z tym, że wszystko to, co miało wpływ na życie, być może jest za nami.
Że nie będzie więcej pragnień zapalczywych, jedynych w swoim rodzaju wschodów słońca, filiżanki espresso wypitej w tej najlepszej kawiarni, pierwszego powiewu wiosny, zapachu wilgotnych jesiennych liści i ziemi, która nocą pachnie latem. Że wino już nigdy nie będzie tak dobrze smakować, a żadna przeczytana książka nie wywoła zachwytu bliskiego olśnieniu. Że serce bić już będzie miarowo, bez zrywów, rytmy piosenki nie poderwą do tańca, a z lustra spoglądać będzie osoba, której w tramwaju zaczną ustępować miejsca.
Że spotykać się będzie więcej spojrzeń litościwych niż pożądliwych.

A może, tak sobie myślę, to jeszcze za wcześnie? Może zawsze jest czas na to, by zdjąć gatki, mieć w nosie oburzone fuknięcia spacerującej promenadą paniusi i ze świecącym, widocznym na sto kilometrów białym tyłkiem skoczyć w morskie fale?

Takiej powieści o samotności mi było trzeba. O nocnym kąpaniu się w morzu.
Ale być może jest i tak, że „natrafiłem” na Isherwooda w czasie dla mnie w pewnym sensie wyjątkowym, a całkiem możliwe, że nie była to kwestia chwili, tylko dotarcia do pewnego etapu w życiu (czytaj: wieku),kiedy to zaczyna się coraz częściej patrzeć w przeszłość? Bo inaczej, tj. bez walizki...

Film piękny ze względu na piękne zdjęcia. Książka niestety słabsza. Kiedyś zrobiłaby furorę, dziś wydaje mi się trochę przestarzała.

Film piękny ze względu na piękne zdjęcia. Książka niestety słabsza. Kiedyś zrobiłaby furorę, dziś wydaje mi się trochę przestarzała.

Smutna opowieść o starszym wykładowcy akademickim, który nie pogodził się ze śmiercią swego młodszego partnera. Czuć przygnębienie i rozpacz, stąd ciężko czytać ją jednym tchem.

Smutna opowieść o starszym wykładowcy akademickim, który nie pogodził się ze śmiercią swego młodszego partnera. Czuć przygnębienie i rozpacz, stąd ciężko czytać ją jednym tchem.

Ojej jaki to jest zmarnowany potencjał. Wszystkie wątki są jakby pourywane, prawie nic tutaj silnie nie wybrzmiewa. Pozostawałem obojętny przez większość czasu lektury. Może koresponduje to z samotnością protagonisty, ale mimo wszystko tego nie kupuję. Książka typu: przeczytać i zapomnieć. Szkoda, bo mogło wyjść z tego coś ciekawego.

Ojej jaki to jest zmarnowany potencjał. Wszystkie wątki są jakby pourywane, prawie nic tutaj silnie nie wybrzmiewa. Pozostawałem obojętny przez większość czasu lektury. Może koresponduje to z samotnością protagonisty, ale mimo wszystko tego nie kupuję. Książka typu: przeczytać i zapomnieć. Szkoda, bo mogło wyjść z tego coś ciekawego.

R.I.P. Oscar Wilde, pokochałbyś tę książkę

R.I.P. Oscar Wilde, pokochałbyś tę książkę

Książkę Christophera Isherwooda oceniam jednak przez pryzmat rozczarowania.
Nie jestem żadnym homofobem, ale gdyby nawet była to opowieść o miłości kobiety i mężczyzny, to i tak po przeczytaniu pozostałabym w rozterce.
Książka ma tylko 200 stron, a trudno się ją czyta.
Opisuje jeden dzień z życia starszego mężczyzny z retrospekcjami. Mężczyzna wykształcony, profesor i homoseksualista.
Jak dla mnie niepokojąca historia. Cały czas obawiałam się, że ta jego pogoń za kolejną miłością źle się skończy. Zbyt bliski kontakt z własnym studentem, nocna kąpiel w morzu, upijanie się - rozpaczliwa pogoń za emocją, uczuciem, zagłuszanie tęsknoty.
Opis z okładki "poruszająca opowieść o wielkiej miłości" może rozczarować, bo to tylko migawki w tle, a z fabuły na pierwszy plan wybija się pustka, rozpacz, próby zdobycia nowej miłości nawet kosztem własnej godności.

Mnie ta książka nie zachwyciła, choć wiele o niej myślałam, ale bardziej w kategorii ogółu: obraz Los Angeles lat 60-tych i atmosfery tego miasta w porównaniu z naszym krajem z tego samego okresu. Dokonujące się przemiany w społecznej świadomości to był dla mnie obszar przemyśleń.
Film może być dobry, bo obsada pierwszorzędna, ale jeszcze go nie obejrzałam.

Książkę Christophera Isherwooda oceniam jednak przez pryzmat rozczarowania.
Nie jestem żadnym homofobem, ale gdyby nawet była to opowieść o miłości kobiety i mężczyzny, to i tak po przeczytaniu pozostałabym w rozterce.
Książka ma tylko 200 stron, a trudno się ją czyta.
Opisuje jeden dzień z życia starszego mężczyzny z retrospekcjami. Mężczyzna wykształcony, profesor i...

Książka jest naprawdę ciekawa, jednak jest z lekka przytłaczająca. Pomimo tego, że ma zaledwie niecałe 200 stron, musiałam ją rozłożyć na kilka posiedzeń, żeby się z nią uporać.
Autor poprzez postać George'a przekazuje niezwykle ciekawe porównania i przemyślenia dotyczące zróżnicowanych tematów: przemijania, śmierci, żałoby, postrzeganiu samego siebie i innych ludzi, sensu życia i wiele innych rzeczy. Dla samych przemyśleń, które poczynił autor poprzez postać jest warta przeczytania.
Mi osobiście dała do myślenia, jednakże nie będę ukrywać, że trudno mi się ją czytało. Niektóre zdania rozwlekły się na pół strony, przez co zaraz po przeczytaniu go nie wiedziałam o co w nim chodziło i musiałam cofać się na początek akapitu. Styl pisania autora jest dosyć specyficzny, raczej nie każdemu przypadnie on do gustu.
W ogólnym rozrachunku warto po nią sięgnąć, jednak nie poleciłabym jej do "lekkiego" przeczytania na rozluźnienie się po ciężkim dniu.

Książka jest naprawdę ciekawa, jednak jest z lekka przytłaczająca. Pomimo tego, że ma zaledwie niecałe 200 stron, musiałam ją rozłożyć na kilka posiedzeń, żeby się z nią uporać.
Autor poprzez postać George'a przekazuje niezwykle ciekawe porównania i przemyślenia dotyczące zróżnicowanych tematów: przemijania, śmierci, żałoby, postrzeganiu samego siebie i innych ludzi, sensu...