A Storm of Swords

W porównaniu z wcześniejszymi tomami, na razie nie czuje tej magii.
Sytuacja w większości miejsc jest dosyć stabilna, a na piedestał wychodzi temat tego co dzieje się za murem. Na razie nie doszło do żadnej większej potyczki czy switcha fabularnego, ale to nadal pieśń lodu i ognia, ja się nie martwię o finał.
Postać ogara wybitna.

W porównaniu z wcześniejszymi tomami, na razie nie czuje tej magii.
Sytuacja w większości miejsc jest dosyć stabilna, a na piedestał wychodzi temat tego co dzieje się za murem. Na razie nie doszło do żadnej większej potyczki czy switcha fabularnego, ale to nadal pieśń lodu i ognia, ja się nie martwię o finał.
Postać ogara wybitna.

Kocham Grę o Tron, ach kocham! Najpierw widziałam serial, potem zaczęłam czytać, jestem fanką obu, uważam, że są genialne w swojej dziedzinie. To normalne, że postaci wyobrażam sobie tak, jak aktorów, to chyba nieuniknione, ale w niczym mi to nie przeszkadza. Może tylko Tyriona widzę nieco inaczej, w książce jest przedstawiony jako wyjątkowo szkaradny, o 2 różnych oczach. Podoba mi się, że to że wydarzenia nie są po kolei, w sensie w serialu leciały innym torem, przeplatały się inaczej, ale w niczym to nie przeszkadza, ba, nawet mi się podoba, bo nie do końca wiem, czego się spodziewać. Serial zaczęłam oglądać kilkanaście lat temu, więc też wielu rzeczy nie pamiętam.
Niektóre kultowe sceny z serialu nie są aż takie spektakularne w książce (kupno nieskalanych i sprzedaż smoka przez Daenerys),a inne wywołują ciarki w książce, w filmie ich nawet nie liźnięto (ciekawa relacje Królobójcy i Brien z Tartu, strumień świadomości Jamiego i jego zmieniający się do niej stosunek). Tyrion jak zawsze dostarcza czytelnikowi wiele śmiechu i to takiej inteligentnej rozrywki na poziomie, nie infantylnego poczucia humoru. Jego taktyczne rozważania zawsze przypominają mi prozę Ziemiańskiego. Sansa jest Sansą, sukienki, bale, rycerze; Arya jest Aryą, miecze, bójki, zemsta, działanie. Lady Catelyn Stark zyskuje emocjonalne oblicze, wcześniej była bardzo silną kobietą, wyłącznie, obecnie jest kobietą sprawczą, ale też kochającą i rozumiejącą matką i córką. Królobójca zostaje ukazany nie tylko jako kochanek, ale też jako kochający partner, to nie pożądanie nim rządzi, a prawdziwe uczucie. A propos pożądania, mamy ciekawe smaczki, nie zauważyłam ich w serialu, ale mogę tego nie pamiętać, nie będę spoilerować, ale zachęcam do czytania, bo między tymi bohaterami to akurat nie pamiętam żadnej "akcji", ani trochę! Nic wulgarnego, ale lubię bezpośredniość Martina. Kutasy to kutasy, a nie falujące fallusy. Wilgoć między nogami to prostu wilgoć między nogami, a nie "wodospady rozkoszy" czy inne badziewie. Ludzie u Martina pożądają, kochają, odpuszczają, walczą o przetrwanie, upadają się i podnoszą, są tacy sami jak wszyscy inni, być może dlatego tak ich kochamy? Obok Wiedźmina i Achai i to mój ulubiony świat fantasy, moja wielka trójca. To się nie zmienia i wątpię, żeby się kiedykolwiek zmieniło, ale, nigdy nie mów nigdy.
Kocham to, że pisarz nie pisze raczej "konie", tylko "koniki", rozczula mnie to.
Ion Snow dostaje swój wątek romantyczny, ale nie mogę powiedzieć, żeby był szalenie porywający. W ogóle Ion w tym tomie nie jest jakiś szałowy. Za to Bran zaczyna być, zaczyna mieć znaczenie.

Cóż mogę rzec, czeka już na mnie kolejny tom, który rozpoczynam z wypiekami!


Wyzwanie czytelnicze LC marzec 2026: Przeczytam książkę, na podstawie której powstał film lub serial

Kocham Grę o Tron, ach kocham! Najpierw widziałam serial, potem zaczęłam czytać, jestem fanką obu, uważam, że są genialne w swojej dziedzinie. To normalne, że postaci wyobrażam sobie tak, jak aktorów, to chyba nieuniknione, ale w niczym mi to nie przeszkadza. Może tylko Tyriona widzę nieco inaczej, w książce jest przedstawiony jako wyjątkowo szkaradny, o 2 różnych oczach....

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

Autor pisze z realizmem, poraża mrocznym klimatem, co dziwne to trochę połączenie realizmu i fantasy, daje nan ciekawą mieszankę "fantasy realistyczne". Struktura narracyjna jest złożona, jednak dobrze się czyta. Bohaterowie dobrze stworzeni, autor lubi obnażać przed czytelnikiem ich ludzką naturę.

W „Stali i śniegu” Martin bez litości dobija resztki naszych złudzeń o szlachetnych rycerzach. Świat Westeros przestaje udawać, że rządzą nim jakiekolwiek zasady, a honor okazuje się tanią błyskotką, która w starciu z brutalną walką o przetrwanie po prostu pęka. Wszystkie te misterne, dworskie gierki schodzą na dalszy plan, ustępując miejsca czystemu, desperackiemu instynktowi walki o każdy kolejny dzień.
Największy wstrząs funduje nam tutaj Jaime Lannister. Nagle lądujemy w głowie faceta, którego od dawna mieliśmy za skończonego łajdaka, i okazuje się, że ta perspektywa całkowicie zmienia nasz punkt widzenia. Patrząc na świat jego oczami, zaczynamy rozumieć, że pod mianem „Królobójcy” kryje się człowiek złamany przez niemożliwe wybory.
W tym samym czasie patrzymy, jak Północ powoli wykrwawia się na własne życzenie. Robb Stark, choć na froncie radzi sobie świetnie, gubi się we własnej prostolinijności. To trochę przykre patrzeć, jak jeden impuls i błąd młodości niszczą wszystko to, co wywalczył mieczem. Widać wyraźnie, że w tej grze serce jest najgorszym doradcą, a zdrada czai się tuż za rogiem, coraz bardziej zacieśniając pętlę wokół Starków.
Gdzieś na krańcach mapy inni też muszą dorosnąć w przyspieszonym tempie. Jon Snow utknął w martwym punkcie między lojalnością wobec Nocnej Straży a nową, dziką rzeczywistością, która brutalnie weryfikuje jego ideały. Z kolei Daenerys przestaje być tylko pionkiem na szachownicy – zmienia się w kogoś, kto budzi autentyczny lęk, pokazując, że czas ucieczek bezpowrotnie się skończył.

Cała ta historia to jedna wielka, gęstniejąca pułapka. Każdy sukces ma tutaj swoją mroczną cenę, a poczucie bezpieczeństwa to tylko mrzonka. Wszystko, co czytamy, to tak naprawdę tylko cisza przed burzą i zapowiedź totalnej katastrofy, która za chwilę zmiecie z planszy ostatnich sprawiedliwych...

W „Stali i śniegu” Martin bez litości dobija resztki naszych złudzeń o szlachetnych rycerzach. Świat Westeros przestaje udawać, że rządzą nim jakiekolwiek zasady, a honor okazuje się tanią błyskotką, która w starciu z brutalną walką o przetrwanie po prostu pęka. Wszystkie te misterne, dworskie gierki schodzą na dalszy plan, ustępując miejsca czystemu, desperackiemu...

Cóż mam rzec. Bardzo mi się podobała ta część. Mamy perspektywę "Królobójcy". Mamy więcej Briene. Sansa w końcu zaczyna być trochę bardziej świadoma tego co się dzieje. Ślub z Tyrionem chyba jedna z lepszych scen, oczywiście patrząc na to dlaczego tak się wydarzyło. Robb Stark nawalił. Arya przechodzi z rąk do rąk. To co się dzieje na północy z Jonem Snow i całą Nocna Strażą, która wyrusza w poszukiwaniu Dzikich Ludzi, ale zostaje zaatakowana przez Innych. Po prostu świetne. Dodatkowo Davos i czerwona Pani. To chyba jedna z lepszych i tajemniczych postaci (pijawki w ogniu). Myślę, że druga część trzeciego tomu może być równie dobra jak nie lepsza. Moja ocena 4.5/5

Cóż mam rzec. Bardzo mi się podobała ta część. Mamy perspektywę "Królobójcy". Mamy więcej Briene. Sansa w końcu zaczyna być trochę bardziej świadoma tego co się dzieje. Ślub z Tyrionem chyba jedna z lepszych scen, oczywiście patrząc na to dlaczego tak się wydarzyło. Robb Stark nawalił. Arya przechodzi z rąk do rąk. To co się dzieje na północy z Jonem Snow i całą Nocna...

Jak na razie, moim zdaniem, najlepsza część cyklu. Mam wrażenie, że spiski i intrygi, na których "Pieśń lodu i ognia" się opiera, tutaj osiągają pełnię.
Nadal niektóre narracje lubię mniej, niektóre bardziej. Zawsze się cieszę na wątek Sansy, Tyriona, Daenerys, Aryi, nudzi mnie za to Samwell (coś nie lubię tych historii z nocnej straży...) i Bran...
Dużo mocnych, zapadających w pamięć scen oraz zwrotów fabularnych. Zobaczymy, czy druga część III tomu będzie równie dobra.

Jak na razie, moim zdaniem, najlepsza część cyklu. Mam wrażenie, że spiski i intrygi, na których "Pieśń lodu i ognia" się opiera, tutaj osiągają pełnię.
Nadal niektóre narracje lubię mniej, niektóre bardziej. Zawsze się cieszę na wątek Sansy, Tyriona, Daenerys, Aryi, nudzi mnie za to Samwell (coś nie lubię tych historii z nocnej straży...) i Bran...
Dużo mocnych,...

Epicka!

Epicka!

Wspaniałe!

Wspaniałe!

Czytało sie całkiej przyjemnie.

Czytało sie całkiej przyjemnie.

Ta część szła mi zdecydowanie najwolniej. Ale nie zmienia to faktu, że i tak świetnie się bawiłam :)

Ta część szła mi zdecydowanie najwolniej. Ale nie zmienia to faktu, że i tak świetnie się bawiłam :)