Z pustymi rękami

Wyjątkowo upalne lato... Mieszkańcy Parmy gorzej niż zwykle znoszą zaduch i skwar. W barach wybuchają bójki. Nocami nieznani sprawcy podpalają pojemniki na śmieci.

W samym centrum, przed budynkiem Teatro Regio, słynnej parmeńskiej opery, ktoś napada na popularnego ulicznego akordeonistę i zabiera mu instrument. Właściciel luksusowego butiku zostaje pobity na śmierć w swoim mieszkaniu. Co na to Komisarz Soneri, aby się dowiedzieć polecam tą książkę.

Przeczytana 14.05.2022

Wyjątkowo upalne lato... Mieszkańcy Parmy gorzej niż zwykle znoszą zaduch i skwar. W barach wybuchają bójki. Nocami nieznani sprawcy podpalają pojemniki na śmieci.

W samym centrum, przed budynkiem Teatro Regio, słynnej parmeńskiej opery, ktoś napada na popularnego ulicznego akordeonistę i zabiera mu instrument. Właściciel luksusowego butiku zostaje pobity na śmierć w...

Trochę pretensjonalny ten Soneri. Trochę jak podrabiany Montalbano. Wątek kryminalny nawet niezły, ale dialogi lekko żenujące. Na plus to, że jest detektywem chodzącym po mieście.

Trochę pretensjonalny ten Soneri. Trochę jak podrabiany Montalbano. Wątek kryminalny nawet niezły, ale dialogi lekko żenujące. Na plus to, że jest detektywem chodzącym po mieście.

Niestety, ale zawiodłam się.
Brak dynamiki.
Szybko przeczytałam, szybko o niej zapomnę.

Niestety, ale zawiodłam się.
Brak dynamiki.
Szybko przeczytałam, szybko o niej zapomnę.

Sprawa morderstwa przedsiębiorcy okazuje się bardziej złożona, niż Soneri mógł przypuszczać. Powoli ciągnące się śledztwo, upał, bezsilność i czarne myśli komisarza. Bardzo ciężki i leniwy kryminał bez końca.

Sprawa morderstwa przedsiębiorcy okazuje się bardziej złożona, niż Soneri mógł przypuszczać. Powoli ciągnące się śledztwo, upał, bezsilność i czarne myśli komisarza. Bardzo ciężki i leniwy kryminał bez końca.

Włoska literatura rzadko kojarzy mi się z kryminałami.Zwykle z powieściami romantycznymi i obyczajowymi.
Tu sytuacja jest inna,książka która jest moją własnością jest przykładem ciekawego kryminału.
Która bardzo wciąga i może być dla mnie pewną odskocznią od kryminału skandynawskiego i polskiego.

Autor był mi wcześniej już znany.Choć nic jego nie czytałem.
Fabuła bardzo ciekawa,kradzież akordeonu.Brutalne pobicie,w tle narkotyki.Homoseksualiści,raczej ciemnie oblicze Italii.
Kryminał jest dobrze napisany ciekawy i można przy nim spędzić miło czas.

Włoska literatura rzadko kojarzy mi się z kryminałami.Zwykle z powieściami romantycznymi i obyczajowymi.
Tu sytuacja jest inna,książka która jest moją własnością jest przykładem ciekawego kryminału.
Która bardzo wciąga i może być dla mnie pewną odskocznią od kryminału skandynawskiego i polskiego.

Autor był mi wcześniej już znany.Choć nic jego nie czytałem.
Fabuła bardzo...

Miałam ochotę na kryminał, niech wydarzy się w końcu coś krwawego, mrocznego… Niestety nie u Varesi. Już dawno nie czytałam tak miernej powieści. Pociłam się przy lekturze jak Soneri, który rozwiązywał swoją pseudo kryminalną zagadkę. Jest to jedyna książka z mojej biblioteczki, na którą już nigdy nie spojrzę.

Miałam ochotę na kryminał, niech wydarzy się w końcu coś krwawego, mrocznego… Niestety nie u Varesi. Już dawno nie czytałam tak miernej powieści. Pociłam się przy lekturze jak Soneri, który rozwiązywał swoją pseudo kryminalną zagadkę. Jest to jedyna książka z mojej biblioteczki, na którą już nigdy nie spojrzę.

Marniutka ta powieść. Głównie ze względu na głównego bohatera. Sprawa wrażenie naduzdolnionego, wszystko przychodzi mu łatwo, wszystko dzięki nadzwyczajnej intuicji. Jak dla mnie to za mało.

Marniutka ta powieść. Głównie ze względu na głównego bohatera. Sprawa wrażenie naduzdolnionego, wszystko przychodzi mu łatwo, wszystko dzięki nadzwyczajnej intuicji. Jak dla mnie to za mało.

Głównym powodem, dla którego całość czytało mi się tak przyjemnie, jest tu zapewne fakt, że to dokładnie ten typ kryminału, który niemal zawsze bezbłędnie trafia do mojego pokręconego umysłu - realistyczny, przedstawiający przebieg śledztwa w sposób jak najbardziej dokładny i zgodny z rzeczywistością. A przynajmniej sprawiający takie wrażenie, bo z dosyć oczywistych przyczyn nigdy detektywów w akcji nie śledziłem ;) W każdym razie, nie ma tu ciągłego balansowania na krawędzi śmierci, nieustannych akcji, krwawych strzelanin i pościgów. Jest za to dużo łażenia, jeszcze więcej gadania i ciągłe pytania, na które trudno znaleźć odpowiedzi. Dla dużej części czytelników będzie to zarzut w kierunku książki, dla mnie z kolei jest to główna jej zaleta.

Pełna opinia na: http://sh.st/tmXXq

Głównym powodem, dla którego całość czytało mi się tak przyjemnie, jest tu zapewne fakt, że to dokładnie ten typ kryminału, który niemal zawsze bezbłędnie trafia do mojego pokręconego umysłu - realistyczny, przedstawiający przebieg śledztwa w sposób jak najbardziej dokładny i zgodny z rzeczywistością. A przynajmniej sprawiający takie wrażenie, bo z dosyć oczywistych...

Z pustymi rękami, choć pretenduje do miana powieści obyczajowej z miernym skutkiem, kryminałem jest jeszcze gorszym. Owszem, jest morderstwo. Owszem, jest zagadka. Ale co z tego, skoro genialny komisarz zabiera się do tego tylko ze swoim nosem? Powieść Varesiego bazuje wyłącznie na przeczuciu świetnego policjanta, które oczywiście niedługo później, zostaje poparte dowodami znalezionymi przez jego kolegów. Soneri jest wałkoniem, który włóczy się po Parmie i przygląda się ludziom. Kolejny powód dla którego uważam tę postać za skrajnie niedopracowaną. Akcja toczy się powoli, bardzo powoli. Jednak zwykle nie robię z tego zarzutu, bo nie lubię zbyt szybkiego tempa rodem z kina akcji. W tym przypadku dłużyzny spowodowane są nieprzekonującymi rozterkami głównego bohatera i chęcią zajęcia dodatkowych stron.

Całość recenzji przeczytać można na stronie:
http://www.obliczakultury.pl/literatura/beletrystyka/krymina-i-sensacja/3253-qz-pustymi-rkamiq-valero-varesi-recenzja

Z pustymi rękami, choć pretenduje do miana powieści obyczajowej z miernym skutkiem, kryminałem jest jeszcze gorszym. Owszem, jest morderstwo. Owszem, jest zagadka. Ale co z tego, skoro genialny komisarz zabiera się do tego tylko ze swoim nosem? Powieść Varesiego bazuje wyłącznie na przeczuciu świetnego policjanta, które oczywiście niedługo później, zostaje poparte dowodami...

W Parmie jest upalne lato. Miasto całe spowite w zaduchu i skwarze. Mieszkańcy w różny sposób to znoszą. Nocami zgraja znużonych mieszkańców podpala śmietniki, których policja nie może złapać. W biały dzień dochodzi do napadu na znanego i lubianego ulicznego artystę, podczas którego ukradziono mu akordeon. Wiele osób by zadało pytanie po co komu stary, zużyty instrument? Jednak to nie wszystko. Właściciel butiku zostaje zamordowany we własnym mieszkaniu. Podejrzana sprawa, która wygląda jak włamanie na tle rabunkowych, a z drugiej strony jest za mało dowodów. Komisarz Soneri nie ma czasu na nudę, bierze się ostro do pracy, by pojmać przestępców.

Wyjątkowo chciałabym zacząć od wad książki. Zazwyczaj tego nie robię, lecz tak mi one tu przeszkadzały, że postanowiłam o nich od razu wspomnieć. Co mnie tak zdenerwowało? Otóż czas akcji. Tak, tak czas. Chodzi mi mianowicie o upale lato. Mam już dość śniegu i mrozu, który panuje za oknem. I każdorazowo, kiedy wspominano, jak tam u nich jest gorąco, na mojej twarzy było można dostrzec wyraz bólu. Co jeszcze nie przypadło mi do gustu? Otóż natrafiłam na kilka momentów, które mnie nużyły. Nie było ich dużo, lecz nawet najmniejsza ilość w kryminale psuje całą atmosferę.

,,Z pustymi rękami" to ciekawa książka, która zainteresuje z pewnością nie jednego czytacza. Niestety nie można powiedzieć, by ciągle ona utrzymywała stan podekscytowania i ciekawości. Bywały dołki, które psuły cały efekt. Jednak warto było przejść przez te dołki i wspiąć się na górę, by móc się zapoznać z dobrą historią kryminalną, którą ta książka zawiera. Pomimo tych upadków książkę czyta się w ekspresowym tempie, co można zaliczyć jako kolejny plus dla całej powieści. Mnie się książka spodobała i zachęcam do jej przeczytania.

W Parmie jest upalne lato. Miasto całe spowite w zaduchu i skwarze. Mieszkańcy w różny sposób to znoszą. Nocami zgraja znużonych mieszkańców podpala śmietniki, których policja nie może złapać. W biały dzień dochodzi do napadu na znanego i lubianego ulicznego artystę, podczas którego ukradziono mu akordeon. Wiele osób by zadało pytanie po co komu stary, zużyty instrument?...