Gedeon i Czarujące Czarownice z Turulum

Niesamowita książka, prawdopodobnie zainspirowana opowieścią o Frankensteinie. Jednak nie mogłam się skupić na słowach i kilkakrotnie musiałam czytać każdą linijkę, żeby zrozumieć, co jest tam napisane. Nie wiem, czy to wina książki, czcionki, czy po prostu czytam za dużo.

Na „Tajemnice Wyroczni” natknęłam się całkiem przypadkiem w bibliotece, podczas poszukiwań wyznaczonych książek z listy. Opis na okładce z miejsca przyciągnął moją uwagę. Przyczyniła się do tego też piękna okładka oraz przede wszystkim Starożytny Egipt, gdzie ma miejsce historia. Mitologia egipska to jedna z moich ulubionych, dlatego staram się czytać wszystko, co dotyczy tamtejszych rejonów. Powieść nie zawiodła mnie, a mile zaskoczyła. Bardzo spodobał mi się pomysł, iż Bóg dzieli się na dwie osoby: Kreon- Cień Boga-śmierć, Alexos-Bóg światła- życie. Podoba mi się szczególnie ich przedstawienie. Kreona jako starszego mężczyznę z bliznami wyobcowanego przez wygląd (Albinos),poważnego i rozważnego w decyzjach. Alexosa, który będąc dzieckiem, emanuje życiową energią i cieszy się „zdrowym” wyglądem pełnym barw. Bohaterowie są złożeni. Niby dobra postać musi zrobić coś złego w dobrej mierze zaś zła na odwrót. Nie ma tu widocznego podziału na dobrych i złych. Różnica jest jak dla mnie miło zatarta. Moją ulubioną postacią był Szakal. Bohater bardzo wpłynął na moją opinię. Przepadam za chłodnymi, cynicznymi oraz tajemniczymi wizerunkami. Kocham te skośne migdałowe oczy i pszeniczne włosy. Płynny i przejrzysty styl pisania autorki. W książce zostały podjęte stosunkowo trudne tematy i zostały one należycie napisane. Lektura idealnie nadająca się dla młodzieży. Książka naprawdę godna polecenia. Sama nie mogę się już doczekać okazji, aby chwycić drugą część. Dodam na koniec, że moje szczęście wzrosłoby jeszcze bardziej, kiedy na polskim rynku ukazałby się ostatni tom.

Akcja nie jest zbyt wartka, ale jest w tej książce coś niesamowitego co sprawia, że chce się do niej wracać. Trafiłam na nią będąc jeszcze nastolatką, kiedy wertowałam biblioteczne półki w poszukiwaniu czegoś szybkiego, wesołego i o miłości. "Zmory Alaisabel" takie nie były, a mimo to wypożyczałam tę pozycję jeszcze dwa razy. Pozostawiła w mojej głowie obraz zamglonego Londynu, Kuby Rozpruwacza i cuchnącej Tamizy, tak realny, że pamiętam go do dziś . I po dziś dzień, kiedy idę ciemną ulicą, słysząc za sobą kroki nigdy nie odwracam się trzeci raz!

Gedeon- gwiazdor, który słynie z bohaterskich czynów i chętnie służy pomocą (zważywszy na fakt, iż rzeczywistość jest brutalna, czyt.: czyn godny "herosa" za słuszną cenę ). Wygodny, leniwy i strachliwy pogromca zła rusza po kałamarz... /odgórnie wiadomo, że nie skończy się to dobrze.../ I co z tego, że z deka dziecinne?! Taka książka by się uśmiechnąć i rozluźnić

Po raz pierwszy czytałam tę książkę pod koniec podstawówki, może na początku gimnazjum. Zachwyciła mnie najpierw okładka, później fabuła i.sposób prowadzenia narracji przez autorkę. Byłam oczarowana Krainą Imago". Wróciłam do niej w zeszłym roku i znowu się zachwyciłam. Jest tu wszystko, czego oczekuję od dobrej książki. Warsztat na poziomie, ciekawy wątek, kolorowi bohaterowie i zmuszenie czytelnika do refleksji. Dodatkowo bogate opisy, które pozwalają wejść do podróżować razem z Wanją.

Bardzo porządna lektura przygodowa. Nie tylko dla chłopców. Mamy tu i świat aniołów, i młodocianych gangów ulicznych (ale naprawdę młodocianych, całość jest lekka, spokojnie dla dzieci ok. 12 r.ż.). Jakby się uprzeć to w całej opowieści można dopatrzeć się drugiego dna - potraktować ją jako metaforę zagrożeń, które niesie ze sobą współczesna cywilizacja. Dlatego nawet rodzice mogą z zainteresowaniem przeczytać Pałac Śmiechu. Szkoda, że tak mało jest tych aniołów w książce. Autor pisząc o nich pokazuje, że albo czytał pisma mistyków z różnych części świata, albo sam doświadczył przeżyć mistycznych. "Mała" w powieści mówi tak: "Jedna Pieśń to muzyka, która płynie przez serce wszystkiego. Dzięki niej świat się kręci, a gwiazdy świecą. Wszystko, co istnieje, każdy owad, kamień, drzewo i kwiatek, ma swoje imię w Jednej Pieśni. Miłość i Smutek, Śmiech, Gniew i Odwaga - wszystkie one mają tam też swoje miejsce i musi między nimi istnieć harmonia. Kiedy jeden z tych wątków oddzieli się od reszty, zaczynają się kłopoty, jak gdyby linia się rozwiązała. Każdy Anioł Pieśni musi nauczyć się jej części. Dzięki nam jest żywa, my jej strzeżemy, a na koniec każde z nas dodaje do niej swoje imię, tak by pieśń rosła, świat toczył się dalej swoją koleją." Jeszcze większa szkoda, że kolejne tomy przygód Michasia Środy nie zostały przetłumaczone na polski (i nie zanosi się, że zostaną, ponieważ ten pierwszy wyszedł już dawno).

Po opisie widać, że jest to coś w stylu "Kruczych wrót" przy czym "Krucze wrota" są lepsze. Może dlatego, że to je czytałam pierwsze ;) Niemniej, pomysł jest ciekawy i fajnie napisany. Tutaj piątka młodych ludzi ma boskie moce, gdyż... Nie, nie będę zdradzać. Powiem tylko tyle, że jest to oryginalny pomysł. To co jednak trochę może zirytować to to, że wszystko w zasadzie jest powiedziane dopiero na końcu. A jeśli komuś się spodoba i chce wiedzieć co dalej (jak ja) to się nie dowie, bo drugiego tomu po polsku jeszcze nie raczyli wydać. Autorka tworzy przyszłość, w której ludzie muszą się ukrywać. I w której... nie ma dzieci. Koniec świata nastąpił (a jakże) w grudniu 2012. Piątka nastolatków przeniesiona w przyszłość ma dwie opcje - przy czym obie są nienajlepsze. Jak postąpią? Spodobał mi się z bohaterów Tigre - może dlatego, że jest podobny do mnie, i Gus. Bo Kali mnie irytowała z Dianą, o Amonie już nie wspomnę. Bycie przystojnym to jego jedyna zaleta, ale to nie wystarczy bym takiego bohatera polubiła. Co jakiś czas pojawiają się komentarze nieznanego pochodzenia, komentując sytuację. Są zagadkowe, a ich znaczenie poznajemy znów dopiero na końcu. Tą książkę fajnie sobie raz czy dwa przeczytać, ale głupio poznawać historię i nie wiedzieć co dalej. Polecam w zamian "Księgi Pięciorga", bo teraz czekamy przynajmniej dopiero na czwarty, a nie drugi tom.

Przyjemnie się czytało, ale zakończenie rozczarowuje. Przez kilkanaście, jak nie kilkadziesiąt stron jesteśmy świadkami przemiany Alexa i wchłanianie go przez świat Attyki, co jasno ma dawać do zrozumienia, że on już tam pozostanie. Nie ulega namowom, nawet gdy pozostali wreszcie znaleźli wyjście do domu. Wracają bez niego, mija kilka chwil, a potem jest takie po prostu "aaa, jednak wróciłem". Wątek z odnalezieniem zegarka też zdaje się naciągany, z podobnego powodu - no nie ma cienia szansy, żeby odnaleźć ten jeden konkretny w całym ogromnym, strychowym świecie i potem nagle "ooo, spójrz, to ten". Każda książka daje jakieś doświadczenie, wiadomo. Ale lepiej przeczytać coś innego.

Dobra, zwyczajnie dobra książka. Momentami przerażająca, trzyma w napięciu przez cały czas. Nie sposób sie oderwać. Dużo ciekawostek ze świata alchemii. Zły czarownik, który chce zawładnąć światem, przy pomocy stworzonego przez siebie golema. I dwójka rodzeństwa wraz z synem alchemika,Sebastianem, którzy muszą go powstrzymać. Polecam.

To przygodówka dla młodzieży z elementami fantasy. Fajna fabuła i postacie. Chociaż została wydana już dawno, czyli brak w niej nowoczesnych środków przekazu typu internet, komórki, pendrive, to akcja to toczy się tak wartko, że można przymnknąć oko na te braki. Ciekawy motyw symulacji świata. W mojej opinii: bardzo dobra.

Powieść niemieckiego pisarza Kaia Meyera Lodowy Ogień opowiada o Myszy – osieroconej dziewczynce żyjącej w Sankt Petersburgu pod koniec XIX wieku. Mysz pracuje jako czyścicielka butów w luksusowym Hotelu Aurora. Dziewczynka urodziła się w nim i nigdy z niego nie wychodziła. Aurora to nie tylko jej dom, ale też cały znany świat. Życie Myszy zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy w hotelu zjawia się niemy chłopiec wraz z dwiema czarodziejkami. Jedna z nich to, znana z baśni, Królowa Śniegu, a druga to tajemnicza Angielka. Kobieta wyróżnia się z tłumu z powodu swoich niebieskich włosów, pogiętego cylindra, tęczowej parasolki i walizki pełnej słów. Chyba się ze mną zgodzicie, że to dość niezwykła charakterystyka. Tamsin, bo tak ma na imię, przypomina skrzyżowanie Mary Poppins z bajkową Matką Chrzestną, z tą tylko różnicą, iż nie jest cukierkowo dobra. Świat, jaki przedstawia nam autor, to połączenie rosyjskiej rzeczywistości z baśnią. Mamy tu zarówno czary i bohaterów z innego świata, jak i walkę o przeżycie w zimnym i nieprzyjemnym świecie. Mysz pokazuje mam pokoje i korytarze całe w złocie i drogich bibelotach, które mają uprzyjemnić pobyt znakomitym gościom. Zarazem odkrywa przed nami, co się kryje za tą piękną fasadą – brud, kurz i przenikliwe zimno. Świat, w jakim żyje Mysz, nie jest ani czarny, ani biały tylko szary i trzeba nauczyć się w nim przetrwać. Bohaterowie również nie są podzieleni na „tych dobrych” i „tych złych”. Dziewczynka jest z natury dobrą osobą, ale nie słodką panienką. Umie się ustawić i zawsze stara się dokonać najlepszego wyboru, zdając sobie sprawę, że nie każdy jej postępek jest szlachetny. Także Tamsin i Królowa Śniegu mają swojej gorsze i lepsze momenty. Kai Meyer napisał bardzo dobrą i niezwykle wciągającą książkę. Ciężko mi było oderwać się od lektury, ponieważ cały czas byłam ciekawa, co zrobi bohaterka. Opisy są krótkie i wyraziste. Nie musiałam się przedzierać przez trzystronicową relację na temat jakiegoś pokoju czy osoby, a mimo to widziałam dokładnie, jak kto wygląda. Język powieści jest dosyć prosty, ale nie prostacki, fabuła wykracza poza schematy, a przecież we współczesnej literaturze zdarza się to niezwykle rzadko. Lodowy Ogień pozwala wierzyć nam, że nawet w szarym i brudnym świecie zdarzają się czarodziejki. Pokazuje nam również, że można sprostać każdemu, nawet najtrudniejszemu zadaniu, trzeba tylko bardzo chcieć. https://alicjaszalska.pl/kai-meyer-lodowy-ogien/

,,Princetta i Kapitan" to młodzieżowa powieść przygodowa, w której głównym motywem jest droga. Ale ja swoim zwyczajem rozbiję recenzję na fragmenty: FABUŁA Princetta Malwa ucieka z pałacu, bo nie chce być marionetką swoich rodziców; chce czytać, pisać, fantazjować, sama decydować o swoim losie - po prostu chce być wolna. Ucieka także przed niechcianym małżeństwem - moim zdaniem ten oklepany powód ucieczek księżniczek jest dodany niepotrzebnie, w zupełności wystarczyłyby pozostałe. Pierwsza połowa książki opowiada o tej ucieczce, i jest moim zdaniem nudniejsza od części drugiej, w której to Malwa wraz z grupką przyjaciół trafia do tajemniczego Archipelagu - mają szesnaście dni, by się z niego wydostać. Każdy musi zmierzyć się ze swoją próbą - i ze swoimi marzeniami. Czy warto je zrealizować za wszelką cenę? Fabuła jest skomplikowana, choć nei da się w niej pogubić, ciekawa, różnorodna, książka potrafi wciągnąć. PRZESŁANIE Wbrew pozorom trochę tu wartościowych rzeczy autorka wcisnęła - ale wszystko dyskretnie, bez łopatologii, wnioski do interpretacji czytelnika. Wolność. Czy warta jest rozłąki z rodziną, czy musi oznaczać ucieczkę? Marzenia. Czy zawsze są dobre? Czy nas nie zaślepiają? Czy można pogodzić się z porażką? Czy potrafimy żyć dalej, gdy nasze marzenie się nie spełni? BOHATEROWIE Tutaj bez rewelacji, żadnego bohatera nie wyróżniam, nie pokochałam.Nie mamy tu wnikliwej ich charakterystyki. Z drugiej strony wszyscy są prosto, ale dobrze skonstruowani, każdy ma jakieś charakterystyczne cechy, widmo przeszłości, pochodzi z jakiejś grupy społecznej. Są rozpoznawalni. ZAKOŃCZENIE Muszę przyznać, kilka lat temu wycisnęło ze mnie sporo łez. W głowie ułożyłam sobie własne - tego nie chciałam zaakceptować. Teraz zaliczam je do takich dwuznacznych, nie czarno-białych, zakończeń szczęśliwo - nieszczęśliwych. Zaskoczeniem jest to, że w takiej książce, w której wcześniej bohaterowie nie doznali żadnej krzywdy, w zakończeniu, cóż, wielu ucierpi. A pozostali nie będą żyli jedwabiście, długo i szczęśliwie, ale sami ułożą sobie życie najlepiej jak się da. Będą szczęśliwi, choć nie będą w idealnej sytuacji. Lubię takie zakończenia. Podsumowując, ciekawa akcja; nie oklepany, ale nie rewolucyjny pomysł; język niczym się nie wyróżnia; bohaterowie - przyzwoici. A czym zasłużyła "Princetta i Kapitan" na ocenę 4/5=8/10? Po odłożeniu tej książki jeszcze się o niej myśli. Wywarła na mnie wrażenie. A że i miło przy niej spędziłam czas, to książka spełniła swoje zadanie.

Z tą książką już nie "cackałam się" jak z poprzednią częścią, bo wiedziałam, że i tak będzie genialna. Wszystko w tej opowieści zaspokajało moje potrzeby czytelnika. Dramatyczne fragmenty i wciąż powtarzające się pytanie: "Czy ty nigdy nie nauczysz się pukać, Tim?". Jednak jedna rzecz nie daje mi spokoju. Mam wrażenie, że opowieść jeszcze się nie skończyła, że ma jakiś ciąg dalszy. Niestety, nigdy nie dowiemy się, czy autor miał zamiar napisać kolejną część cyklu "Syn alchemika".

Niesamowita historia dwójki dwunastoletnich dżinnów, Johna i Filippy, którzy jako przedstawiciele niezwykłego plemienia muszą stawiać czoło nowym wyzwaniom związanymi z ich mocą. Autor nie pozwala czytelnikowi na chwilę nudy, wydaje się że wszystkie wydarzenia dzieją się naprawdę . To fantastyka jakiej jeszcze nie było! Serdecznie polecam.

Jest wiele historii o bohaterach ratujących świat. Owszem, zdarzali się tacy, którzy byli sceptycznie nastawieni, jednak po głębszym zastanowieniu zdecydowali się kroczyć jasną ścieżką bycia ratownikiem ludzkości, przez co zdobywali sławę i bogactwo. Który to bohater mógłby oprzeć się takim pokusom? No właśnie. Ilu z tych bohaterów odmówiło? Znam tylko jednego. Właśnie Blarta, który od tego wolał paść świnie dziadka i dalej wieść żywot zwykłego chłopca. Zostaje jednak zmuszony do wyprawy, by uratować ludzi przed Zoltabem, złym czarnoksiężnikiem, który planuje uciec z więzienia. Samo to, jak bardzo Blart różni się od typowych bohaterów budzi ciekawość. Przy czytaniu o jego potknięciach, failach i pomyłkach prawie dusiłam się ze śmiechu, książka bardzo poprawiła mi humor. Zdecydowanie polecam ją zarówno młodzieży, jak i starszym osobom.

Mając wreszcie czas, sięgnęłam po książkę dla dzieci, ale tych powyżej 10 roku życia 😉 a mam więcej niż 10 lat. I przy czytaniu jej chwilami byłam zbyt dorosła (czepiałam się np. umiejętności 6 i 12 letnich dziewczynek xD) mimo to książka bardzo mi się podobała. Żywa i oryginalna fabuła połączona ze sporą dawką wiedzy. Ciekawe postacie i wielka przygoda 😄 dziekuję koleżance za podzielenie się swoją lekturą dzieciństwa 🙂