Wojna i pokój, tom III-IV

1232

1183

ewa1973

29.03.2026

9 / 10

Na półkach: ,

Czasami wracam do klasyki. Fantastyczna epopeja i piękne wydanie.

485

125

14.03.2026

8 / 10

Na półkach:

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

485

125

14.03.2026

9 / 10

Na półkach:

Penelope_Amore

25.02.2026

8 / 10

Na półkach:

Kolejny niezwykły klasyk, na który warto spojrzeć okiem współczesnego odbiorcy. Świat konwenansów i umów (Wyraźna pozycja ojca: niepodważalność jego słowa, oschłość uczuć, rozdzielność świata kobiet i mężczyzn - kompetencji i praw ... i na tym tle na szczęście inna, znacznie cieplejsza rodzina Nataszy i Mikołaja). Świat w obliczu zmian - ważny momet historyczny - konieczność walki, obecność śmierci na polu bitwy, kruchość ludzkiego istnienia... Niezwykły motyw miłości związany z impulsem namiętności, niewłaściwymi decyzjami, żalem i cierpieniem ... a przede wszystkim wiara, że wystarczy być dobrym człowiekiem i trzymać się swoich wartości ... żyć dalej ... pomimo przeciwności ... z ogromną nadzieją ... tak jak Natasza i Pierre.

justi578

09.02.2026

6 / 10

Na półkach:

Do przeczytania "Wojny i pokoju" zachęciła mnie babcia, a jeszcze bardziej zachęcił mnie fakt, że pochłonęła dwa pierwsze tomy w ekspresowym tempie, czytając na ogół o wiele wolniej ode mnie. Myślałam zatem, że dla mnie będzie to przyjemność na kilka dni. Niestety, babcia nie uprzedziła mnie, że wszelakie opisy wojny, polityki itd. po prostu pomijała, a czytała tylko to, co ją interesowało. Ja natomiast podjęłam się przeczytania wszystkiego od deski do deski. I zajęło mi to trochę więcej czasu.

Gdy czytałam pierwszy tom, już snułam w głowie wizję, jaką opinię wystawię tej książce na Lubimy Czytać. Miała to być pierwsza powieść, która dostałaby tutaj naprawdę niską notę. Bo nigdy jeszcze nie zdarzyło mi się zasnąć, czytając jakąś książkę. A przy "Wojnie i pokoju" - tak. Dosłownie, gdy siadałam do czytania tej książki, oczy same mi się kleiły.

Jednak po przebrnięciu przez niezliczoną ilość nazwisk, nowych postaci, opisu zbrojeń, pola bitew, gdy dotarłam do "akcji właściwej" moje zdanie zaczęło się zmieniać. Polubiłam kilku bohaterów. Zaczęłam ich odróżniać. I tak naprawdę, wciągnęłam się mocno. Ostatnie kilka rozdziałów drugiego tomu wprost pożerałam.

Przez pierwszy tom opinia jest zaniżona, drugiemu wystawiłabym wyższą ocenę, ale czytałam je w takiej wersji, połączone razem, dlatego też oceniam je wspólnie.

2087

491

Wagabunda

08.02.2026

8 / 10

Na półkach:

Czy klasyk pozostaje zawsze klasykiem ? Pozostaje, tylko z biegiem lat inaczej się go odbiera. Czytany ponad 30 lat temu wydawał się taki majestatyczny . Dziś z majestatu zostało niewiele ale jakaż nostalgia i prawdziwa przyjemnośc . Język - to poezja dla czytelnika . Takich autorów jak i niestety , tłumaczy , juz nie ma a żal . Kanon .

fantazserwatki

30.01.2026

10 / 10

Na półkach:

Arcydzieło. Każdy powinien przeczytać. Takie piękne Heleny są wśród nas...

976

306

Tomasz Weśniuk

20.01.2026

8 / 10

Na półkach: ,

Bardzo polecam czterotomowe wydanie „Wojna i pokój” bez edytorskich uproszczeń i skrótów oryginału. To monumentalne dzieło w pełnej wersji pozwala w pełni docenić rozmach narracji, głębię psychologiczną bohaterów oraz filozoficzne refleksje autora.

Należy jednak uczciwie zaznaczyć, że Lew Tołstoj nie wypowiadał się o Polakach dobrze w ogóle, niezależnie od tego, po której stronie konfliktu występowali. W powieści pojawiają się uogólnienia i stereotypy, a autor wkłada nawet w usta Napoleona Bonapartego opinię, że Polacy są leniwi. Jest to wyraźnie element rosyjskiej, antyzachodniej i antypolskiej perspektywy epoki.

Mimo to nie umniejsza to wielkości samego dzieła. Te fragmenty warto czytać krytycznie i w kontekście historycznym, oddzielając poglądy autora od wyjątkowej wartości literackiej powieści. „Wojna i pokój” pozostaje arcydziełem, które — mimo kontrowersyjnych ocen narodowych — wciąż zasługuje na miano jednej z najważniejszych powieści w historii literatury.

976

306

Tomasz Weśniuk

20.01.2026

8 / 10

Na półkach: ,

Tołstoj Wojna i pokój Powieść historyczna Wojny napoleońskie Zielona Sowa Złota Seria

Poznaj innych czytelników

17285 użytkowników ma tytuł Wojna i pokój, tom III-IV na półkach głównych

Chcę przeczytać 9 789
Przeczytane 7 184
Teraz czytam 312

3099 użytkowników ma tytuł Wojna i pokój, tom III-IV na półkach dodatkowych

Posiadam 2 071
Ulubione 434
Literatura rosyjska 183
Klasyka 182
Chcę w prezencie 99
100 książek BBC 72
100 tytułów BBC 58

Tagi i tematy do książki Wojna i pokój, tom III-IV

Inne książki autora

Więcej

7,0

Wojna i pokój Frédéric Brémaud, Thomas Campi, Lew Tołstoj

6,9

Spowiedź. Nie mogę milczeć Lew Tołstoj

7,7

Anna Karenina (edycja kolekcjonerska) Lew Tołstoj

Okładka książki Był sobie koń George Bird Grinnell, Rudyard Kipling, Eugeniusz Małaczewski, William Murray, Mirosław Rościszewski, Ernest Thompson Seton, Lew Tołstoj

7,1

Był sobie koń George Bird Grinnell, Rudyard Kipling, Eugeniusz Małaczewski, William Murray, Mirosław Rościszewski, Ernest Thompson Seton, Lew Tołstoj

7,4

Spowiedź Lew Tołstoj

8,0

Moja wiara Lew Tołstoj

7,4

Kłamstwo patriotyzmu Lew Tołstoj

więcej

Lew Tołstoj

Rosyjski powieściopisarz, dramaturg, krytyk literacki, myśliciel, pedagog. Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli realizmu w literaturze europejskiej. Klasyk literatury rosyjskiej i światowej. Uchodził za najwyższy autorytet moralny w Rosji na przełomie XIX-XX w. Jego idee „nieprzeciwstawiania się złu przemocą” miały znaczący wpływ na poglądy Mahatmy Gandhiego i Martina Luthera Kinga. Ponadto twórca koncepcji samodoskonalenia moralnego jednostki oraz programowego antyestetyzmu i postulowania sztuki moralistycznej. Pod wpływem jego religijnych i moralnych idei powstała nowa doktryna społeczno-religijna: tołstoizm. Lew Tołstoj urodził się w Jasnej Polanie jako potomek dwóch znanych w Rosji rodzin arystokratycznych: Tołstojów i Wołkońskich. Wcześnie stracił matkę, która zmarła w 1830 roku, a siedem lat później zmarł jego ojciec. Wraz z czwórką rodzeństwa był wychowywany przez krewne ze strony ojca, a kształcony przez francuskiego, a potem niemieckiego guwernera. W 1844 roku zaczął studiować orientalistykę, a następnie prawo na Uniwersytecie Kazańskim, lecz po trzech latach zrezygnował ze studiów. W Kazaniu zaczęły się rozwijać jego zainteresowania filozoficzne, szczególnie pod wpływem twórczości Jeana-Jacques’a Rousseau. Wrócił do Jasnej Polany, gdzie poświęcił się nauce języka angielskiego, zajęciom z muzyki i samodzielnemu studiowaniu prawa. W 1849 roku otworzył w Jasnej Polanie szkołę dla dzieci chłopskich. Wiele czasu spędzał młody Tołstoj również w Petersburgu i Moskwie, głównie oddając się hazardowi. W 1851 r. zaciągnął się do wojska i służył dwa lata na Kaukazie. Następnie w czasie wojny krymskiej walczył na Bałkanach oraz w oblężonym Sewastopolu. W latach służby wojskowej opublikował swoje pierwsze utwory literackie: pierwszą część trylogii autobiograficznej Dzieciństwo oraz Opowiadania sewastopolskie. Po wojnie, w 1856 roku, uznawany już za przedstawiciela nowego pokolenia literackiego Rosji, zrezygnował z kariery wojskowej i zamieszkał na przemian w Jasnej Polanie, Sankt Petersburgu i Moskwie. Odbył dwie podróże po Europie Zachodniej (w roku 1857 i w latach 1860–1861). Podczas pierwszej z nich był w Paryżu, a następnie w rejonie Jeziora Genewskiego – w Szwajcarii i Włoszech. Wrażenia z wojaży znalazły swe odbicie w opowiadaniu Lucerna. Podczas drugiej podróży Tołstoj interesował się głównie problemami oświaty i działaniem instytucji oświatowych w Niemczech i Francji. Duże wrażenie zrobiły na nim poglądy i działalność Bertholda Auerbacha, z którym zaprzyjaźnił się, oraz pedagoga Adolfa Diesterwega. W Brukseli spotkał się z P.-J. Proudhonem i z Joachimem Lelewelem. Pełen entuzjazmu wrócił do Jasnej Polany wkrótce po zniesieniu pańszczyzny w Rosji i zajął się działalnością pedagogiczną. Założył 13 szkół dla dzieci chłopskich w Jasnej Polanie i okolicach, wydawał periodyk pedagogiczny „Jasna Polana”, napisał i wydał podręczniki, opowiadania i bajki dla dzieci, był jednym z nauczycieli w założonych przez siebie szkołach. W roku 1862 ożenił się z Zofią Bers (córką lekarza),poświęcił się rodzinie, obowiązkom i gospodarstwu wiejskiemu oraz swej twórczości. Lata siedemdziesiąte XIX wieku były ważnym okresem w procesie kształtowania się jego poglądów. Naukę Chrystusa pojmował racjonalistycznie, jako system etyczny, odrzucał wszelką przemoc (w tym państwo i Kościół, lecz głosił hasło „niesprzeciwiania się złu przemocą”). Nawoływał do powrotu do natury (tylko praca chłopska jest bogobojna, ziemia i rola należą do wszystkich) i przejawiania czynnej miłości bliźniego. Uważał, że wiele zdobyczy cywilizacji jest złem, ponieważ, jako dostępne tylko dla niektórych, pogłębiają przepaść pomiędzy bogatymi a biednymi. Występował również przeciw „czystej sztuce” uprawianej z potrzeby estetycznej. Popadł w zatarg z rządem (zakaz rozpowszechniania jego pism) i z Cerkwią (został ekskomunikowany i wydalony z niej w 1901). W tym czasie nominowany był do Literackiej Nagrody Nobla (mówiono o nim jako o najważniejszym kandydacie),której ostatecznie nie otrzymał. Pod koniec życia popadł w konflikt z rodziną z powodów majątkowych (chciał rozdzielić swój majątek pomiędzy chłopów). Opór rodziny i rozterki pisarza uniemożliwiały realizację zamierzeń. Od 1909 roku w osobistych dziennikach Tołstoja coraz częściej pojawiały się zapisy o zamiarze opuszczenia domu. Jesienią 1910 opuścił potajemnie Jasną Polanę, by przeżyć resztę życia zgodnie ze swymi poglądami. W pociągu zachorował na zapalenie płuc i musiał przerwać podróż. Zmarł 20 listopada na małej stacji kolejowej Astapowo. W latach siedemdziesiątych powstała religijno-społeczno-etyczna koncepcja autorstwa Tołstoja, oparta na dwóch głównych tezach: ciągłym doskonaleniu moralnym jednostki i nieprzeciwstawianiu się złu przemocą. W konsekwencji Tołstoj odrzucił oficjalną, prawosławną religię oraz zanegował prawomocność władzy państwowej, co zbliżyło go do chrześcijańskiego anarchizmu, chociaż do końca życia Tołstoj odżegnywał się od idei Proudhona i jego następców. Z czasem jego idee, zwane tołstoizmem, zyskały wielu zwolenników zarówno w Rosji, jak i na Zachodzie (tołstoiści). W 1901 Świątobliwy Synod Rządzący Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego odłączył prozaika od Cerkwi. Tołstoj uznawany jest za twórcę wolnościowego chrześcijaństwa anarchistycznego. Tołstoj sam nauczył się w krótkim czasie języka esperanto. Za jeden z jego artykułów do „La Esperantisto”, w którym nauczenie się esperanta nazwał „obowiązkiem każdego chrześcijanina”, zabroniono propagowania pism esperanckich na ziemiach podlegających Rosji. Wielkością hrabiego Tołstoja jako pisarza i człowieka jest cechujące go nieugięte dążenie do prawdy bezwzględnie stosowanej w życiu oraz niezwykła siła twórcza, łącząca obiektywną obserwację rzeczywistości z postawą własnego poglądu na świat. Tołstoj naprzemiennie angażował się bardziej bądź w beletrystykę, bądź w działalność publicystyczną. Ostatni etap twórczości Tołstoj rozpoczął moralistyczną rozprawą Spowiedź. Potępił w niej oficjalną religię prawosławną, swoją postawę życiową oraz ogłosił konieczność powstania nowej religii. Zaatakował wówczas władzę państwową, sądy i aparat biurokratyczny. ------- Hrabia Lew Tołstoj jest jednym z największych powieściopisarzy w historii. Nie wszyscy wiedzą, że był on też myślicielem i twórcą ruchu religijno-społecznego – tołstoizmu. Jego poglądy okazały się jednak dla Cerkwi prawosławnej nie do zaakceptowania, więc obłożyła go ekskomuniką. Czy zasłużenie? Już za życia pisarza jego utwory miały ogromny wpływ na czytelników. Po ukazaniu się „Anny Kareniny” (najpierw w latach 1875–1877 powieść publikowano w odcinkach, a w 1878 roku ukazała się jako całość) mężowie zabraniali swoim żonom czytania książki w obawie o to, że ich partnerki wezmą przykład z tytułowej bohaterki. Tołstoj był kilkakrotnie nominowano do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. W okresie od 1918 do 1986 roku jego książki osiągnęły najwyższy nakład w Związku Radzieckim – ponad 436 mln egzemplarzy. Ale za fasadą odnoszącego sukcesu twórcy ukrywał się domowy tyran, człowiek targany sprzecznymi emocjami, wymagający wobec swoich najbliższych, a przy tym… religijny myśliciel... Czytaj więcej na: https://ciekawostkihistoryczne.pl/2020/11/30/wielki-pisarz-zalozyl-wlasny-ruch-religijny-i-zostal-za-to-ekskomunikowany-czym-byl-tolstoizm/

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Doktor Żywago

Borys Pasternak

Ajjj, skończyłam ją kilka minut temu.... Jejkuuu druga część to był taki rollercoaster emocjonalny... Ciężko jest mi to nawet nazwać. Tak bardzo trzymałam kciuki za bohaterów. Do końca miałam nadzieję że Jurij jednak wróci do żony lub w jakiś sposób spotka Larysę i może jakkolwiek ta historia skończy się pozytywnie... Niestety... Nic ich nie czeka. To przykre ale niestety prawdziwe. Wszak ilu ludzi mogła spotkać podobna historia. Doprawdy jej prawdziwość rozrywa serce. Ja sama, jako osoba, która zazwyczaj nie wzrusza się na książkach po prostu się rozpłakałam. Naprawdę przepiękna historia, którą powinien przeczytać każdy, bo oprócz wspaniałej historii ludzi ze zmarnowaną młodością. Możemy wyciągnąć z niej wnioski, prawdy moralne na temat wojen, rewolucji. To skłania do przemyśleń na temat istoty tych rzeczy. I powiem szczerze że chyba potrzebowałam trafić na tą książkę. Uświadomiła mi kilka rzeczy i powiem szczerze że trafiłam na nią przypadkiem. Chociaż uważam że one nie istnieją. Jeśli szukasz książki która jest napisana pięknym lecz nie skomplikowanym językiem, a z wybitną fabułą i świetnie wykreowanymi bohaterami. Naprawdę, wal śmiało w Doktora Żywago.

Patrycja

oceniła na1014 dni temu

Nędznicy (edycja kolekcjonerska)

Victor Hugo

Ciekawostką jest to, że w Polsce "Nędznicy" de facto wyszli wcześniej, niż we Francji. Dużo zależy od tłumaczenia, a zadanie, jak sądzę, nie było i nie jest. Z jednej prostej przyczny: ciężko jest zbalansować opisy psychologiczne i dygresje z wartką akcją, która nosi oznaki geniuszu. Ale, żeby nie było pierwsza połowa powieści wywarła lepsze wrażenie; druga była bardziej przewidywalna, niby się "gotowało" a tempo nieco siadło. Osobiście czuję niedosyt biorąc pod lupę postać Gavroche'a - dało się z niego wycisnąć więcej, rzucić więcej klisz. I to następny minusik, bo autora bardziej, niż ulica interesowała polityka i wielka miłość. Niemniej historia porwała, dała do myślenia, zwłaszcza odnośnie tego ile w czasach względnego dobrobytu zostało w nas z "nędzników"; więc może jednak możliwy jest uniwersalny rezonator? Nie wiem natomiast czy możliwy jest Jan Valjean (tj. czy tak dość martyrologiczna postawa cichego dobra rezonuje, czy wzbranianie się przed złem nie byłoby odebrane jako słabość, bądź obojętność itd.)? I oczywiście, czy możliwi są Mariusz i Kozeta z całą swoją nieporadnością i niedostatkami ?

ciii-szewa

oceniła na72 dni temu

Człowiek śmiechu

Victor Hugo

Opowieść o Gwynplaine, młodym mężczyźnie z groteskowym uśmiechem, który staje się symbolem ludzkiego cierpienia i społecznych nierówności. Hugo łączy w tej powieści wątek romantyczny z krytyką społeczną i refleksją nad losem człowieka. To mniej znane, ale niezwykle poruszające dzieło autora "Nędzników".

Metinot

ocenił na81 rok temu

Biesy (edycja kolekcjonerska)

Fiodor Dostojewski

Dostojewski tym razem przeszarżował. Nie można odmówić mu oczywiście proroczej trafności i zręcznej diagnozy radykalizującej się młodzieży (i pokoleń, który biorą za to odpowiedzialność). Dużo tutaj mówi się o zgubnych ideach, szkodliwych wartościach i zatraceniu wartości moralnych, i to wszystko w powieści dobrze wybrzmiewa. Natomiast nie do zniesienia jest rozwlekanie intrygi na dziesiątki bohaterów, dokładanie nieznaczących wątków i tworzenie, koniec końców, nieco eseistycznej i patchworkowej historii, której elementy czasem łączą się w zgrabną całość, a czasem odstają zupełnie. Trochę tak, jakby każdy z tytułowych „biesów” pisał własną opowieść, która od czasu do czasu znajdzie swoje odzwierciedlenie w opowieści innego, choć bynajmniej nie jest z nią nierozerwalnie związana. W ten sposób lektura potrafi zmęczyć i naprawdę sprawdzić cierpliwość czytelnika.

Dominik Tracz

ocenił na616 dni temu

Idiota (edycja kolekcjonerska)

Fiodor Dostojewski

Czytając sama czułam się jak „idiota”, każdy z bohaterów jest nazywany zamiennie: imieniem, nazwiskiem, przydomkiem, ojcowym imieniem, ewentualnie rangą jeśli ma. Sam tytułowy bohater raz jest Leonem a raz Lwem Mikołajewiczem lub Myszkinem, księciem lub idiotą. Dobrze napisana, ale strasznie się ciągnęła, w kółko o tym samym i ciężko zrozumieć o co tym ludziom chodzi z perspektywy czasów obecnych. Tam każdy czuje się shańbiony samą obecnością w jakiejś „niewygodnej” sytuacji. Jest to jedna wielka drama (najczęściej o nic),w której tylko książę Myszkin zachowuje się ludzko, a jednak to on nazywany jest idiotą.

Sylwia Turkot

ocenił na69 dni temu

Wojna i pokój. Tom III i IV

Lew Tołstoj

Genialne opisy wojny, jej przyczyn oraz działań podejmowanych przez dowódców i władze po obu stronach konfliktu. Na minus, nadmiar filozoficznych rozważań na temat historii i jej widzenia przez różnych historyków. Trochę wyłaził tutaj z Tołstoja brak pokory. Druga część Epilogu to już w zasadzie sama filozofia i na różne sposoby rozważania jednego zagadnienia: postępowania człowieka wymuszonego "koniecznością" oraz kierowania się "wolną wolą". Pierwsze dwa rozdziały wyczerpują moim zdaniem ten temat. Jednak Tołstoj roztrząsa to zagadnienie jeszcze przez 10 rozdziałów. Nic to nie wnosi do powieści.

Wojciech Stodolnik

ocenił na84 miesiące temu

Cichy Don. Tom 1

Michaił Szołochow

Tom 4 Michaił Szołochow w roku 1934 zakończył pracę nad czwartym tomem „Cichego Donu”, jednak wg jego biografów zmuszony był do jego przeredagowania z uwagi na silne naciski ideologiczne. Ukazał się w ostateczności drukiem w latach 1937 – 1938 /część VII czwartego tomu/ i w roku 1940 /ostatnia, VIII część czwartego tomu/. To w tym ostatnim tomie tej pełnej rozmachu, epickiej powieści pojawia się najwięcej probolszewickich deklaracji, które we wcześniejszych tomach były ledwie zauważalne i być może to one spowodowały dyskusję o „teorii dwóch autorów” o której wspominałem przy opinii poprzednich tomów. W momencie publikacji „Cichego Donu” Michaił Szołochow uważany już był za człowieka, który z wątpiącego stał się zdecydowanym komunistą, popierającym wszystkie działania partii bolszewickiej co przysporzyło mu niezwykłą wręcz przychylność władz. W maju 1919 roku rusza natarcie Armii Ochotniczej i połączonych z nią zbuntowanym przeciwko bolszewikom oddziałów kozackich, które na jesieni poprzedniego roku zmuszone były ustąpić za Don. Cały region staje w ogniu. Walki toczą się ze zmiennym szczęściem aż do początków 1920 roku, kiedy to rozbite przez bolszewików oddziały wycofują się do Noworosyjska a stamtąd ewakuują się na Krym nie zajęty dotychczas przez Armię Czerwoną. Wydaje się, że los Kozaków jest już przesądzony, nowa władza zaczyna wprowadzać nowe porządki, lecz stanice i chutory kozackie stają ponownie do walki z bolszewikami. Los porozrzucał bohaterów w różne strony świata i stają po różnych stronach barykady. To walka na śmierć i życie, bezprawie i tortury. Czy Kozakom uda się zachować resztki niezależności? To niezwykła, epicka, pełna rozmachu powieść porównywana czasami z „Wojną i pokojem” Lwa Tołstoja, obejmująca okres od 1912 do wiosny 1923 roku. Bohaterowie Michaiła Szołochowa są świadkami i uczestnikami wydarzeń, które wstrząsnęły Rosją, zmieniły cały dotychczasowy porządek społeczny, stały się przyczyną wielu nieszczęść i tragedii. To zadziwiające jak Szołochowowi udało się znakomicie ukazać losy zwykłych ludzi, ich marzenia i plany, ludzkie namiętności na tle tej wielkiej Historii. W powieści odnajdziemy również całkiem sporo wątków autobiograficznych. W 1965 roku Michaił Szołochow otrzymał literacką Nagrodę Nobla za cyt. „siłę artystyczną i prawdziwość epopei o dońskim kozactwie w przełomowych dla Rosji czasach” i był jedynym pisarzem radzieckim, który nagrodę tą odebrał za zgodą władz ZSRR. Nadal znakomita i zachwycająca.

Sławek

ocenił na82 miesiące temu

Zmartwychwstanie

Lew Tołstoj

Książka uczy wrażliwości na krzywdę innych ludzi i o tym jak pokrętnie pojęta moralność jest w stanie wyrządzać więcej krzywdy niż jej zapobiegać. Mówi ponadto o pustce życia próżniaczego, które jednak jest pożądane przez masy, bezrefleksyjnie naśladujące innych. W świecie zmierzającym po równi pochyłej w kierunku hedonizmu i dekadencji, stanowi niemal mentalną szczepionkę na te wirusy społeczne. Antidotum, które powinni aplikować sobie wszyscy, którzy mają ambicję być czymś więcej niż ludzkim zwierzęciem, folgującym swoim ziemskim instynktom i próżnym ambicjom. Może nieco przesadzam z tym opisem powyżej, gdyż większa część opowieści skupia się na niedoli więźniów i niesprawiedliwości jaka ich spotyka i związanej z tym często społecznej znieczulicy. Niemniej, ten wstępny ton, który zarysowałem, pobrzmiewa, niczym echo przez całą powieść. Tołstoj, również jako zapalony naśladowca nauk Jezusa i równie gorliwy wróg kościołów na usługach możnych tego świata, korzysta z okazji i przemyca swoje nauki o miłosierdziu i poszanowaniu drugiego człowieka. I kończy jakże ważnym stwierdzeniem, ktoś nas przecież stworzył i uczynił to w jakimś celu. I tylko nasza głupota, swoista bezmyślność, na poły zwierzęca, sprawia, że uważamy, że tym celem jest nasza, osobista przyjemność. Stąd uważam, że ta pozycja powinna być czytana przez młode, jeszcze nie ukształtowane umysły, na które może wybitnie pozytywnie odcisnąć swoje piętno. W przypadku dorosłych, często jest już za późno. Albo stali się gruboskórnymi cynikami albo przeczytają, zadumają się minutę i zapomną, wracając nazajutrz do swoich wytartych standardów. A w przypadku młodzieży, nie tylko nie jest za późno, ale to najlepszy moment na taką literaturę. Szczególnie, że język w jakim została napisana jest przystępny. Zdecydowanie powinna zostać lekturą w szkołach średnich.

ksiezycowedziecko

ocenił na71 miesiąc temu

Germinal

Emil Zola

Książka jest opisana. Klasyk literatury, osiągnął statut powieści kultowej. Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać. To jest jednym z nich. Gusty są różne. Po przeczytaniu możesz oceniać, nie oceniać, ale na pewno nie przejdziesz obok niej z obojętnością !!! Z czystym sumieniem POLECAM !!!

ando

ocenił na101 miesiąc temu

Czerwone i czarne

Stendhal

Klub Pickwicka (edycja kolekcjonerska)

oceniła na828 dni temu

Charles Dickens

Fabuła / Zwroty akcji 5/10 Bohaterowie 6/10 Świat przedstawiony 8/10 Narracja / Styl / Humor 10/10 Przesłanie / Problematyka 6/10 Klimat / Subiektywne odczucia 7/10 Styl i poczucie humoru świetne, natomiast fabularnie męcząca i powtarzalna. Czuć że wydawana była w odcinkach. Cierpi też na to, na co większość dzieł satyrycznych - irytujących i momentami niewiarygodnych bohaterów. W odniesieniu do tego zresztą - matko, ale widać mizoginię: i piszę to jako osoba która nienawidzi osądzania powieści z perspektywy współczesnej moralności. No ale tutaj to już była trochę przesada - wszystkie bohaterki - oprócz tych w opowiadaniach wewnątrz powieści - były albo głupie, albo toksyczne i przemocowe, albo obydwa (żeby nie było: ja przyznaję że niestety takie kobiety serio istnieją. No ale nie żeby wszystkie takie były xD). Już nawet mnie to zaczęło wkurzać. Chociaż może rzutowała tu na lekturę świadomość co Dickens zrobił swojej żonie...? Tak czy inaczej, praktycznie wszystko co było dobre tutaj (może poza atutami w postaci faktycznego tła historycznego),znacznie lepiej wypada u Pratchetta - którego styl nieco przywodziły mi na myśl bardziej humorystyczne fragmenty tej książki. Zresztą mam wrażenie, że pewien jej fragment mógł być inspiracją dla "Piekła Pocztowego"... PODSUMOWUJĄC 7/10

Annonimowa

oceniła na77 miesięcy temu

Pustelnia parmeńska

Stendhal

Moje drugie podejście do Tołstoja i to był strzał w dziesiątkę. Niestety przeczytałem jedynie trzeci tom, ponieważ udało mi się go kupić na jakichś targach. Historia bohaterów niezwykle mnie wciągnęła i już po 150 stronach byłem mocno do nich przywiązany. Czasy, w których osadzona jest akcja, to jeden z najbardziej fascynujących, a zarazem przerażających okresów w historii Rosji. Rewolucja Bolszewicka. Książka ukazuje talent Tołstoja w całej okazałości. Każdy rozdział składa się z przeplatających się wątków, a bohaterowie są ze sobą mniej lub bardziej powiązani. Taka forma bardzo mi odpowiada, ponieważ wymaga od czytelnika sporego zaangażowania, by w pełni zrozumieć zamysł autora. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że to pozycja, która rozwija mózg. Na pewno sięgnę po pozostałe tomy, jeśli będę uzupełniał swoją biblioteczkę.

oceniła na728 dni temu

Droga przez mękę, 3 tomy

Aleksy Tołstoj

Kamil Chmielewski

ocenił na97 dni temu

David Copperfield (edycja kolekcjonerska)

Charles Dickens