Słownik mitologii celtyckiej

"Powrót do korzeni Odkąd pamiętam fascynują mnie starożytne cywilizacje, ich mitologie, obyczajowość. Jak dotąd koncentrowałam się głównie na mitach i zwyczajach dawnej kultury śródziemnomorskiej i azjatyckiej, gdyż dostęp do informacji na ich temat był stosunkowo łatwy, powszechnie dostępny i bardzo popularny. Dziedzictwo Słowian i ich wierzeń zainteresowały mnie, gdy skończyłam dziesięć lat - zaraz po przeczytaniu "Sagi o wiedźminie" A. Sapkowskiego. Stworzenia pojawiające się w historii zachęciły mnie do zapoznania się z rodzimą demonologią. Mimo wszystko do tej pary nie dane mi było spotkać się z książką podejmującą tematykę słowiańskich przodków szczegółowo i dlatego z wielką przyjemnością sięgnęłam po"Tajemnice Słowian", licząc na to, że pozycja ta w pełni zaspokoi moją ciekawość na temat zamieszkujących niegdyś terytorium Polski plemion. Czy publikacja Leszka Mateli spełniła moje oczekiwania? "Tajemnice Słowian" prezentują nam obszerne spojrzenie na kulturę Słowian zamieszkujących niegdyś Polskę, ale nie tylko. Zapewne większość z nas ma bardzo wąskie pojęcie na temat kultury słowiańskich przodków. A szkoda, bo sporo elementów naszego życia codziennego wiąże się z ich dawnymi obyczajami. Wiele przesądów i przysłów, z którymi zdarza nam się na co dzień zetknąć zaczerpnęliśmy właśnie z ich zwyczajów. Można powiedzieć, że mitologia słowiańskich plemion jest w dzisiejszych czasach nieco dyskryminowana, zarówno w toku szkolnej edukacji, jak i przez media, promujące greckie, rzymskie, egipskie, nordyckie mity. Leszek Matela ukazuje piękno rodzimych, polskich wierzeń - równie zróżnicowanych i interesujących, jak pierwotne kulty innych krajów. Wskazuje dawne miejsca ich obrządków, wspomina o powiązaniach z cywilizacją celtycką i nordycką, prezentuje rodzime bóstwa, słowiańskie święta, zwyczaje, podkreśla szacunek, jakim darzyli naturę, opisuje symbolikę ważnych dla nich roślin, miejsc. Jeśli chcesz się dowiedzieć, jak mocno polska obyczajowość jest związana ze Słowianami, pragniesz spojrzeć na rzecywistość z nowej, świeżej perspektywy, pełnej radości z otaczającej Cię przyrody... sięgnij po "Tajemnice Słowian". Książka dzieli się na opatrzone tytułami rozdziały, co jest dużym udogodnieniem, bo w każdej chwili można wrócić do tematu, który szczególnie nas zainteresował. Autor przystępnie przedstawił zarówno obrzędy, wiarę, jak i życie codzienne Słowian. Omówił ich historię, sposób celebracji świąt i przełomowych momentów w życiu - od narodzin Słowianina, przez jego małżeństwo - aż po śmierć. Nie zapomniał też o niezwykle interesującym aspekcie związanym z ich wierzeniami. Na kartach publikacji spotkamy się m. in. ze strzygą, krasnoludkami, wampirami, wilkołakami, topielcami - słowiańską demonologią, która zainspirowała wielu twórców polskiej fantastyki, nie zabraknie też odniesień do sztuki Słowian, sposobu żywienia, kultu, jakim otaczali drzewa, mające dla nich duże znaczenie zarówno ze względów religijnych, jak i terapeutycznych, opisu otoczenia, w którym się obracali - osad, domostw oraz ich sposobu ubierania się. Sporą część "Tajemnic Słowian" zajmują odniesienia do słowiańskich rytuałów, wróżb i magii. Znajdziemy tu krótki przewodnik po najważniejszych miejscach czci ich bóstw, które do dzisiaj przyciągają turystów swoją niezwykłością. Książka zawiera też informacje o innych, przydatnych w poznawaniu świata Słowian źródłach - literaturze i stronach internetowych oraz dokonaniach archeologicznych na terenach niegdyś przez nich zamieszkiwanych. Stanowi również mały przewodnik po uzdrawiających właściwościach rosnących w Polsce drzew. Język publikacji jest prosty i przystępny, poszczególne tematy zostały wyjaśnione dosyć dokładnie, nie ma tu przesytu informacji, czy też zbytniego przywiązania do drobnych szczegółów. Książkę czyta się przyjemnie, a omówione ciekawostki przyciągają uwagę odbiorcy, zachęcają do głębszego zapoznania się z tematem. Autor omówił większość zagadnień związanych ze Słowianami. Duży plus stanowią przedstawione w "Tajemnicach Słowian" przesądy i przysłowia, które przetrwały do dnia dzisiejszego. Dzięki nim możemy odczuć większą więź z naszymi przodkami. Pozycja powinna zadowolić wszystkich pragnących dowiedzieć się czegoś na temat kultury, obyczajów i wierzeń tej cywilizacji. "Tajemnice Słowian" całkowicie mnie pochłonęły, nie spodziewałam się, że świat Słowian tak bardzo mnie zaintryguje. Z przyjemnością pogłębie wiedzę zdobytą dzięki tej książce. Szkoda, że na rynku rzadko pojawiają się pozycje obejmujące tę tematykę. (...) CAŁA RECENZJA NA: http://florareadsbooks.blogspot.com/2013/04/recenzja-tajemnice-sowian.html

Z racji premiery "God of War: Ragnarok" wypadałoby sobie przypomnieć mitologię skandynawską, a książka Słupeckigo jest najlepszą opcją na zrobienie tego. Autor we wstępie wskazuje na liczne braki źródeł i wiele wersji danej postaci, czy też sytuacji z nią związanej. Daje to spore pole do interpretacji i przedstawiania swojej wizji danego mitu. Co do książki. Trzeba się mocno wczytać, żeby wyłuskać treść. Przypomina to trochę książki o zespołach metalowych, gdzie takowe rozgałęzienie jest konieczne, celem zrozumienia genezy utworów, czy członków zespołu. Nie mniej jednak warto, przynajmniej żeby wiedzieć, co mówi Mimir podczas gry.

Zacznijmy od tego,że tytuł jest trochę mylący. Biorą do ręki książkę,zatytułowaną "Mitologia Wysp Brytyjskich",spodziewałem się szkicu religijno-historycznego,ewentualnie zbioru mitów,tymczasem publikacja ta ma formę leksykonu. Jako że było to moje pierwsze spotkanie z tą mitologią,strasznie ciężko było mi podążać śladem odsyłaczy przy każdej z postaci,żeby poskładać z ich opisów jakąś spójną opowieść. To tyle marudzenia. Do niewątpliwych zalet tej książeczki trzeba zaliczyć to,że jest naprawdę starannie opracowana i można z niej wyłapać wiele ciekawostek,rzadko (jeśli w ogóle) wspominanych w innych dostępnych w Polsce publikacjach (np. kim był Tomek Podglądacz). Reasumując: w moim odczuciu to bardzo dobra pozycja,ale raczej dla kogoś,kto już miał styczność z mitologią Wysp Brytyjskich i pragnie poszerzyć swoją wiedzę.Dla laika może okazać się skokiem na trochę zbyt głęboką wodę.

Dobry wstępniak do świata celtów. Liczne (2/5 objętości) fotografie sztuki, pozostałości archeologicznych po Celtach pozwala lepiej zwizualizować sobie ich kulturę. Rola druidów, kobiet, organizacja plemienna, legendy, sztuka, zaświaty Avalon- Tir-na nog. Trochę gorzej z przedstawieniem dziejów, są mocno skrótowe - mamy tu tylko drobne wzmianki o tych plemionach rozproszonych na połowie terytoriów europejskich. Są wymienione ciekawe momenty w ich dziejach - jak wsparcie Hannibala podczas marszu przez Alpy czy podjazdy i najazdy na republikański Rzym (czasy etruskie),kontakty z Grekami na Bałkanach czy nawet w Anatolii, trochę Wyspy brytyjskie, Galowie, monastycyzm i chrześcijaństwo. Ale te wszystkie obecności celtyckie w różnych miejscach i okresach nie łączą się jakąś logiczną, bardzo spójną całość. Brakuje tutaj głębszego, dokładniejszego ujęcia.

Niezwykle szczegółowo opisana, właściwie historia kuchni u wczesnośredniowiecznych Słowian. Autorzy zaczynają od tego skąd wzięli źródła, czym się kierowali gdyż wiadomo, że wiele zapożyczeń trzeba było zrobić, oczywiście wszystko uzasadnili. Następnie surowce do gotowania, surowce do wytwarzania narzędzi, wytwarzanie narzędzi ze szczególnym uwzględnieniem pieców i wypalania , co na pewno jest konikiem Twórców, o czym niejednokrotnie wspominają. W końcu wytwarzanie, cel, zastosowanie i warunki ...... no generalnie na prawdę wszystko, Kończy się chyba na zastosowaniu potraw w życiu duchowym. A nie, kończy się jednak na zestawieniu przepisów, które chyba w większości zostały wykonane przez Autorów. Całość okraszona sporą ilością fotografii, niestety czarno-białych. Nie zmienia to faktu, że niezwykle przyjemnie się całość odbiera.

Lektura naukowa podana w lekko strawny sposób.Niezbędnik każdego fascynata lykantropii.Nie powiem aby temat był tu wyczerpany,ale podstawy dotyczące legend,podań,wierzeń są jak najbardziej ujęte w tej publikacji.Jak uważano że wygląda ten mityczny stwór,kiedyś,jak go przedstawiają dziś w masowej kulturze.

W trakcie czytania tej książki miałem ogromną chęć zacząć pisać własną na jej podstawie. Mitologia babilońska i sumeryjska to w głównej mierze mity zaginione i niepełne, aż się więc prosi o to, aby ktoś popuścił wodze fantazji i skompletował je w jedno zgrabne dzieło. Czytało się ciekawie - choć to moja pierwsza styczność z tym światem i jeszcze nie wszystko rozumiem.

Książka napisana przez dwóch historyków, mediewistów. Poświęcona została podaniom związanym z początkami średniowiecznych rodów na terenie Polski, często wyjaśniającym, na skutek jakich zdarzeń dana rodzina zdobyła swój herb. A łgali nasi przodkowie... Na potęgę! Mam wrażenie, że objaśnienia legend są mocno naciągane. Co kobieta, to bogini, najchętniej Wielka (czy szanowni antenaci nie spotykali normalnych niewiast?),co patyk, to Drzewo Życia albo innego Kosmosu... Prawie wszystko jest ze sobą utożsamiane, co pozwala na sprowadzenie opowieści do trzech schematów na krzyż. Nie poczułam się przekonana. Nieco więcej tutaj: http://finklaczyta.blogspot.com/2017/08/herby-legendy-dawne-mity-naciagane.html

Książka ta jest naturalnie skierowana do odbiorców zainteresowanych historią oraz kulturą Starożytnego Egiptu, co sprawia, że jej lektura będzie dla większości przyjemnością. Jednak nagromadzenie bóstw, mitów oraz legend może być przytłaczające. Wymaga ona od czytelnika dużej uwagi, a czasem nawet powrotu do wcześniejszych stron, aby w pełni zrozumieć treść. Sprawia to, że książka może być odbierana jako toporna i mało przestępna dla niedzielnego czytelnika. Pomimo tych mankamentów mój personalny odbiór książki był pozytywny. Dowiedziałem się wielu nowych oraz interesujących informacji, a dodatkowo lektura wzbudziła we mnie potrzebę pogłębienia tematu Starożytnego Egiptu. Warto dodać, że autorzy nie zostawiają nas samych sobie. Na końcu książki znaleźć możemy opis bóstw Egipskich czy tablica chronologiczna. Godne zapamiętania jest również bogata oprawa graficzna, ponad 70 ilustracji robi robotę.

Friedrich Schlette jest po prostu rzetelny i definiuje Celtów wąsko - jako twórców kultury lateńskiej. Dzięki ostrożności w wyciąganiu wniosków jego niewielka książka jest dziś bardziej aktualna niż np. znacznie obszerniejsza praca Mylesa Dillona i Nory K. Chadwick. Mianowicie ominął rafę rzekomego osadnictwa celtyckiego na Wyspach Brytyjskich. Przy obecnym stanie badań pewne jest tylko to, że plemiona określone przez Cezara jako Belgae migrowały na tereny dzisiejszej Anglii. Irlandczycy nie są Celtami, lecz Goidelami. Podział na języki p- i q-celtyckie nie ma sensu - języki galijskie są bliżej spokrewnione z łaciną niż z językami goidelskimi. Nie istnieją lokalne (wyspiarskie) warianty kultury lateńskiej. Podobieństwa kulturowe wynikają z osadnictwa goidelskiego w Szkocji i Walii i zwykłej wymiany kulturowej między sąsiadami.

Wiele haseł-symboli przybliżających sposób w jaki nasi przodkowie widzieli świat. Zaskakujące wyjaśnienia genezy używanych dzisiaj powiedzeń i przesądów. Dlaczego spadającej gwieździe powierzamy życzenie? Dlaczego mówimy, że ktoś jest "spod ciemnej gwiazdy"? Dlaczego na szczęście nad progiem wiesza się podkowę? Książka objaśnia zasady myślenia magicznego. Przedstawia świat, w którym ludzie żyli bliżej Natury bojąc się jej nieprzewidzianych zjawisk i próbując zaklinać różne siły by bronić się przed nieszczęściami. Dziś stan wiedzy jest znacznie większy, a Natura coraz bardziej ujarzmiona, ale nadal zdarza nam się coś odpukać w niemalowane drewno.. tak na wszelki wypadek ;)

O Bestiariuszu… będzie krótko… Przede wszystkim jest to uzupełnienie Demonologii… (lub na odwrót, jak kto woli). Tak jak zaznaczyłam przy okazji recenzji „rejestru” Duchów, demonów i czarownic… stwory, czy jakby je nie nazwać, mniej lub bardziej przypominały istoty humanoidalne, natomiast w przypadku Bestiariusza… autor skupił się na stworzeniach, które do istot humanoidalnych nie należały – potwory, olbrzymy oraz święte zwierzęta. Artur Szrejter w przypadku tejże książki również posłużył się stylem popularnym, momentami również felietonowym. I o ile Demonologię… chwilami czytało mi się dość „ciężko”, tak Bestiariusz… przerobiłam z zapartym tchem… Obraz germańskich wierzeń folklorystycznych, jak dowiecie się z lektury Mitologii…, itd. jest barwny, ciekawy, momentami zaskakujący… Każdy znajdzie w nim coś, co go zainteresuje (mnie szczególnie zaintrygowała trollica z dużym biustem, który przerzucała na plecy – nie będę wyjaśniać dlaczego :P) W niektóre ze stworów wierzy się (lokalnie) nawet współcześnie… Przykład potwora z Loch Ness będzie tu chyba pasował idealnie… Tak jak w Demonologii… tak i w Bestiariuszu… znajdziecie bogate opisy stworzeń, tłumaczenia/objaśnienia imion a także obszar i czas występowania. Do niektórych definicji autor dodał grafiki z wyobrażeniami stworzeń – szczerze? Szkoda, że tak mało… Zdecydowanie wolałabym „zobaczyć” kilkanaście dodatkowych rysunków/grafik. Oczywiście, książka zawiera bogatą bibliografię, dzięki której, ktoś chcący zagłębić się w temat, będzie miał ułatwione zadanie… Kolejnym „oczywiście” jest, a raczej są, tablice pokrewieństwa pomiędzy tymi bestiami, choć jak sam autor zaznacza, nie można mieć stuprocentowej pewności, ze względu na liczne luki w przekazach i aktualnych zbiorach (jakie przetrwały i jakie znaleziono) traktujących o mitologii i wierzeniach germańskich… Podsumowując… Jeśli macie w planach sięgnąć (jako pierwsze) po Bestiariusz… zaopatrzcie się od razu w Demonologie…, a najlepiej również w Mitologię germańską… Wkroczycie w nowy, dla mnie dotychczas praktycznie nie znany, świat bogów, olbrzymów, istot tych pozytywnych jak i negatywnych, w przystępny i ciekawy sposób przedstawiony przez autora… i być może zachęci Was to do zgłębiania wiedzy na ten temat… Ja z pewnością, mając możliwość, uzupełnię biblioteczkę o książki dotyczące wierzeń germańskich… Artur Szrejter mnie do tego zmotywował… Gorąco polecam!

Książka tak często cytowana we wszystkich pracach na temat mitologii słowiańskiej, że przed lekturą trochę się obawiałam, czy nie będzie mi się wydawała wtórna. I wprawdzie rzeczywiście wiele hipotez Tomickich, przejętych przez późniejszych badaczy, było mi już wcześniej znanych, ale "Drzewo życia" ma oprócz dwie istotne zalety: po pierwsze, opis dorocznych obrzędów w powiązaniu z całościowym obrazem świata i miejsca, jakie zajmuje w nim człowiek, a szczególnie dynamiki życia i śmierci; po drugie, przekonujący i rzetelny wywód w przystępnym, potoczystym stylu. Nie ma tu takich grzechów popularnych opracowań jak suche wyliczanie obyczajów bez analizy, nie ma też drugiej skrajności, która tak mnie drażniła w "Kosmologii dawnych Słowian" Kowalika, czyli kojarzenia wszystkiego ze wszystkim. Tomiccy sugerują co najwyżej powiązania między śmiercią nienaturalną i wodą, ogniem i płodnością, zresztą poruszają się w bezpieczniejszych ramach kultury ludowej i okazjonalnie tylko zapuszczają się w rejony rekonstrukcji mitologicznej.

Książka trudniejsza w odbiorze od wcześniejszej "Mitologii germańskiej" tego samego autora, a to dlatego, że nie stanowi, jak tamta, zboru mitów i opowieści, ale prezentuje w formie leksykonu wiedzę o występujących w wierzeniach starogermańskich postaciach antropomorficznych lecz nie zaliczanych do boskiego panteonu. Autor podjął się trudnego zadania uporządkowania przebogatego uniwersum demonów, duchów i wszelkich innych postaci, często tożsamych ze sobą ale występujących pod bardzo licznymi nazwami. Skrupulatne opisy genealogii niektórych z tych stworów, pokrewieństwa z innymi oraz ewolucji nazewnictwa mogą być chwilami nużące, trudno jednak zaprzeczyć, że jest to kopalnia wiedzy o istotach, w które wierzyli przodkowie Niemców, Skandynawów, Anglików czy Holendrów. Szczególnie ciekawe są informacje o śladach niektórych z tych wierzeń oraz starych obrzędów, adaptowanych i przekształcanych w czasach chrześcijańskich, a w efekcie w jakimś stopniu, choć w zmienionym kształcie, przetrwałych do dzisiaj. Dużym plusem jest omówienie najważniejszych świąt i związanych z nimi zwyczajów w kalendarzu germańskim. Choć nie czyta się jej jednym tchem, książka jest bardzo ciekawą i pouczającą wycieczką w przeszłość, w fascynujący a nieistniejący już świat, w którym człowiekowi w jego ziemskiej wędrówce, na każdym kroku i w każdym momencie życia towarzyszyły rozmaite istoty, na których życzliwość trzeba było sobie zasłużyć, a ich gniewu należało się strzec. Gdy w ten sposób o tym pomyśleć, człowiek współczesny wydaje się straszliwie samotny i zdany wyłącznie na siebie.

dobra książka, przeczytałam kiedy zaczęłam interesować się legendami Słowiańskimi. Bardzo dobrze opisana, ale np z moich okolic trochę czuję niedosyt (ale wiadomo jak zmieścić wszystko w kilku słowach :) ) za to z innych miejsc - super, bo o wielu nie wiedziałam

Nie dobrnąłem do końca, chociaż jako tako zgadzam się z profesorem. Zwracam uwagę, że jest to lektura trudna, autor odwołuje się do mitów i opowieści bez słowa wstępu - jakby rozmawiał z równym mu wiedzą naukowcu. Nie tłumaczy łaciny. Czekam na podobne opracowanie popularnonaukowe - takie można znaleźć chociażby w na portalu z białym trójkątem na czerwonym tle jako debata z udziałem prof. Banaszkiewicza pt. "Spór o początki państwa polskiego".

Dość długo zastanawałam się nad oceną tej książki. Bardzo duży zakres przedstawionych informacji, a zwłaszcza imponująca liczba cytatów ze źródeł średniowiecznych, przemawiają zdecydowanie na jej korzyść. Mimo to, książka nie wciąga, czyta się ją raczej ciężko - jest to opracowanie zdecydowanie naukowe, a nie popularno-naukowe. W wielu miejscach miałam również wrażenie, że autor wielokrotnie powtarza te same informacje i wnioski. Przy całym bogactwie przedstawionych informacji, dat i imion, mam jednocześnie poczucie zbyt powierzchownego potraktowania kwestii upadku religii przedchrześcjańskich wśród słowian - przymusowy charakter chrystianizacji jest tu potraktowany dość powierzchownie.

Obowiązkowa lektura każdego studenta projektowania. Nowe książki o tej tematyce najczęściej zawierają dużo kolorowych ilustracji i zdjęć, ale nie dorównują dokładności i szczegółowości informacji zawartych w Gutkowskiej. Ciekawe czy ktoś kiedyś podejmie się wznowienia tej pozycji, uzupełnionej o np. nowe, kolorowe ilustracje? Kupiłabym bez wahania

Warto ją przeczytać,gdyż autor zebrał informacje z innych książek i poskładał w jedną całość. Porównuje on różne teorie,obala je lub przyjmuje. Czasem książka mnie nudziła,gdyż najbardziej zależało mi na czasach pogańskich i konkretach,których często brakowało. Czyta się ją wolno,niemniej jednak każdy miłośnik kultury celtyckiej powinien ją przeczytać. W końcu wiemy o nich tak mało.Każda wiedza jest cenna.