Współczesne czarownictwo

Jedna z niewielu ciekawych ksiażek, w nurcie Magii Chaosu. Wizjonerska i otwierająca drzwi percepcji. Byc może dlatego, że autor zdecydowanie pisze z perspektywy praktyka i wspiera wiele swych twierdzeń autentycznymi doświadczeniami - a więc, innymi słowy, wie o czym pisze...

Jedna z najważniejszych książek o tej tematyce, jednak nie powinna być jedyną podstawą do szukania dalszych odpowiedzi. Podzielam opinię, że jednym z kolejnych autorów do zapoznania się na tej ścieżce będzie Phil Hine. Ma znacznie bardziej rzeczowe i trzeźwe podejście do tematu, odnosi się do niego z dystansem i należytym szacunkiem. Poza pewnymi wadami książka ta jest jednak bardzo ważna i nie powinna być pomijana przez nikogo. W zasadzie pozycja obowiązkowa, łatwa w zrozumieniu i przystępna. Nie można jednak na niej poprzestać.

Moja koleżanka poprosiła, nie inaczej stwierdziła, że powinienem napisać opinię na temat przeczytanych przeze mnie dokonań Wielkiego Aleister'a Crowley'a, a zwłaszcza "Magiji w teorii i praktyce", tak się składa, że akurat interesuje ją ta pozycja więc zacznę od niej. Co prawda nie czuję się godzien, ale spróbuję coś od siebie skrobnąć. Aby poznać dobrze doktrynę Crowley'a należy: Po pierwsze odpowiedzieć sobie czym jest Thelema? Ja nie będę się rozpisywał na ten temat, jeśli ktoś będzie chciał wyszuka sobie pełną "definicję", ograniczę się tylko do jednego ogólnego zdania. Thelema to nazwa systemu filozoficzno-magiczno-religijnego spisanego przez samego autora niniejszej publikacji. Co mówi nam to jedno zdanie zapytacie? Otóż czytając "Magiję w teorii i praktyce" musimy zdać sobie sprawę z jednej oczywistej rzeczy, Crowley spisując swoją doktrynę wykorzystuje sporo symbolizmu oraz alegorii, przez co większości osobom, które słyszały o postaci maga, bądź czytała jego barwny i ciekawy życiorys, myślących mniej więcej tak: "Ten cały Crowley musi ciekawie pisać o tym całym okultyźmie", nie przypadnie do gustu jego publikacja, a zapewne inne publikacje również. Uzna ją za stek bzdur, nudne wypociny szaleńca, sekciarza itp. Mimo iż w zamyśle Mistrza miała być to pozycja dla wszystkich, to jednak, trzeba przyznać,troszkę mu to nie wyszło. Tak jak czytamy na początku opisu z recenzji na stronie https://www.gandalf.com.pl/b/magija-w-teorii-i-praktyce/: "Magija jest dla wszystkich. Jest nauką i sztuką powodowania zmiany zgodnie ze swoją Wolą. W magiji i współczesnej nauce podstawowa koncepcja jest identyczna, u jej podstaw leży wiara implicite, ale realna i stanowcza, w ład i jednolitość przyrody". A nie wyszło ze względu na wyrobiony już styl pisarski, zresztą podejrzewam, że to też nie lada sztuka napisać prostym językiem od tak sobie o skomplikowanym systemie magicznym (Magiji),która oczywiście wchodzi w doktrynę Thelemy. Otóż jako wielbiciel talentu Aleister'a nie odmawiam mu, że pisze nudno i nieinteresująco, ale prawda, że dla wielu osób tak właśnie będzie. Po drugie nie wystarczy przeczytać jedno z dzieł Crowley'a, wszystkie one są ze sobą ściśle powiązane i jeśli chcemy studiować Thelemę, musimy przeczytać wszystko to co wyszło spod pióra autora, od a do z, na dodatek parokrotnie, raz nie wystarczy uwierzcie mi. Z czasem będzie dostrzegało się więcej istotnych przekazów w tekście niż jak zaczynaliśmy swoją przygodę z twórczością Mistrza. Po trzecie trzeba być oczytanym (chociaż trochę) i sięgać po inne książki, które ułatwią zrozumienie tak skomplikowanego systemu. Nie wystarczy zgłębiać tajników wydawnictw Aleister'a Crowley'a, trzeba też sięgać po innych autorów. Lista książek, które warto uwzględnić oczywiście jest podana w woluminie. Po czwarte nie należy też zapominać o zapoznaniu się z innymi systemami religijno-filozoficznymi takimi jak poganizm, konfucjonizm, hinduizm, buddyzm, judaizm, islam a nawet chrześcijaństwo itp. Po piąte jeśli nie znamy łaciny, czy greki może trudno będzie odczytać nam niektóre słowa, znaczenia na szczęście tłumacze prac Crowley'a zdają sobie z tego sprawę i objaśniają całe sentencje bądź poszczególne słowa w polskich wydaniach, ale też nie wszystko. Po szóste sam Crowley nie daje pełnej gotowej recepty, on tylko naucza, na podstawie swoich przeżyć i przeżyć innych. Aby w pełni zrozumieć tę ideologię myślę, że trzeba zacząć dogłębnie studiować słowa autora, a nawet oddać się praktyce, bowiem w słowach nie da się opisać tego czego się w pełni doświadczyło. Wszak język pisany, wbrew powszechnym opiniom, to bardzo ubogi język. Po siódme Mistrz celowo przekazuje tak niezrozumiale swoją wiedzę, czasem czytelnik dostrzega też różne sprzeczności, a wszystko to w celu by nieodpowiednie osoby się zniechęciły, bo po co ktoś niezdolny do głębszych refleksji, doznań i na domiar złego leniwy ma się zajmować czymś co ewidentnie nie jest dla niego. Co ciekawe "Magija w teorii i praktyce" stanowi tylko 1/4 całości z książki zatytułowanej Magick, znanej też jako Liber ABA czy Book 4. W książce tej rozdział "Magija w teorii i praktyce" nosi nr III. W Polsce wydano osobno pierwszy (Mysticism) i drugi [Magick (Elementary Theory)] rozdział z Liber ABA pod nazwą "Księga jogi i magii". Także myślę, że warto by zacząć czytać od początku, sięgając najpierw po tę pozycję. Być może kiedyś wydawnictwo LAShTAL PRESS pokusi się o pełne wydanie, póki co książka jest rozbita na dwie części, co do trzeciej części wydawnictwa i ostatniego czwartego rozdziału, też zostało co nieco wydane, chociażby "Księga Prawa", sama "Magija w teorii i praktyce" zawiera ją w dodatkach. Ja uważam, że warto sięgać po wielkie dzieło Aleister'a Crowley'a i osobiście jestem jego gorącym zwolennikiem, jak i jego nauk. Sam dopiero się uczę i jeszcze wiele wody upłynie nim zrozumiem, o ile będzie mi to dane, ale będę dążył do oświecenia póki mam siły i mój umysł jest w stanie trzeźwo myśleć. Na zakończenie powiem (napiszę) jedno zdanie. Nie zniechęcajcie się do czytania i studiowania tekstów Mistrza, nie oceniajcie od razu książki po okładce, myślcie, analizujcie, dokształcajcie się i dążcie konsekwentnie do celu, jeśli szkoda wam na to czasu to sobie odpuście i sięgnijcie po odmienną literaturę, bo być może nie jest ona dla was i zawsze ujrzycie w twórczości wielkiego maga (moim skromnym zdaniem) nic nie znaczące brednie.

Surowe celebrowanie egoizmu. Ale Autor jest bynajmniej adwokatem diabła ;) Dla mnie osobiście ciekawe było zetknięcie się z okultyzmem i próba zrozumienia co napędza te poglądy. Sporo u Austina pociągu do mistycyzmu i magii. Próba uchwycenia tego co ulotne lub wręcz niewidzialne. Sam Autin nie wydawał mi się fanatykiem, a raczej czytałam jego słowa jako esej żalu, rozdrażnienia, pewności siebie wobec otaczającej go ignorancji i religijnej demagogii. Patrzył bardzo wnikliwie w rzeczywistość i w siebie. Może trochę za nowoczesny na epokę w jakiej żył? Widać, że otaczała go tajemnica życia. Symbolizm jaki opisuje jest rozbudowany, wręcz stworzył własne sposoby na wdrażanie ich w życie. Nie bał się drążyć i snuć odważnych teorii. Utalentowany w wielu dziedzinach, według mnie ekstrentrycznie genialny. Jego rysunki hipnotyzują i niepokoją, tak jak jego teorie. Ciekawe, że zdaje się jakby nie zależało mu na spopularyzowaniu teorii, a swoje obrazy sprzedawał sąsiadom, bez parcia na salony. Ewidentnie nadał swojemu życiu charakter tajemnicy transcendentalnej z przekonaniem o posiadaniu przez każdego indywidualnego boskiego pierwiastka.

Dzieło to na pewno różni się od innych ksiązek Crowleya. Jest o wiele bardziej refleksyjne, z mniejszym naciskiem na praktykę. Mimo to myślę, że warto je przeczytać. Daje wgląd w nieco bardziej dojrzałe przemyślenia i wnioski, jakie wyciągnął pod koniec życia.

“Obudziła mnie wiedza, że posiadam środki magiczne do stania się świadomym swojej natury, która jak dotąd skrywała się przede mną i, co ważniejsze, do zaspokojenia jej. Przeżyłem doświadczenia horroru i bólu, połączone z pewnym duchowym terrorem, a jednocześnie był to klucz do najczystszej i najświętszej duchowej ekstazy jaka w ogóle istnieje". „Wszystko znajduje się w umyśle.” „Nie ma dobra ani zła, są tylko rozróżnienia umysłu.” “Jeszcze inne interpretacje sugerują, że postęp magiczny i mistyczny polega na uświadamianiu sobie, a następnie pozbywaniu się, rozmaitych cienkich zasłon fałszu, które osaczają i tłumią tego Ducha czy też Wolę, którą jesteśmy.” Aleister Crowley: Okultysta? Poeta? Mistyk? Prorok? Czy szaleniec? Bestia 666 nosił wiele imion i odgrywał szereg ról, jednak czy ktoś kiedykolwiek naprawdę go poznał? Wątpliwe. Byli tylko ci, którzy z większymi lub mniejszymi sukcesami podjęli się analizy życia Mistrza Theriona, decydując na stworzenie jego biografii. Jednym z nich był Geralt Suster. Prezentowane „Dziedzictwo bestii” nie rości sobie miana do najobszerniejszej biografii Crowleya, celowo pomijając sporo mniej istotnych elementów jego życia, a zamiast tego stawia na istotę jego osoby, prezentując nam pokrótce barwne życie Aleistera, wpływ na zachodnią myśl ezoteryczną, kontrowersje będące nieodłącznym elementem życia przy okazji prezentując elementy hermetycznej wiedzy, które zgłębiał i prezentował przez swoje barwne życie. Crowley był i jest postacią, która polaryzuje społeczeństwo jednak faktem jest, że miał niezwykle ciekawe życie, które zaowocowało wieloma wyprawami, romansami, wędrówkami w głąb siebie a także odkrywaniem wewnętrznego potencjału, w który święcie wierzył. W większości ówczesnych budził zgorszenie, wywoływał strach i najchętniej to by go w ogóle powiesili jednak po lekturze książki nie sposób zaprzeczyć, że był nietuzinkową personą, stanowiącą efekt przemijania pewnej epoki i zmian, które stopniowo nadchodziły. Będąc świeżo po lekturzę mogę śmiało napisać,że Suster napisał konkretną i jakościową biografię, która powinna być jedynym słusznym punktem wyjścia dla ciekawskich zainteresowanych życiem Crowleya i wszystkich, którzy chcą poznać osobowość persony wywołującej tak wielkie emocje. Książka dotyka tematów magii, okultyzmu, wiary i momentami chrześcijaństwa, więc nie jest lekturą, która trafi do wszystkich, lecz jednocześnie wierzę, że wśród czytających te słowa miłośników tajemnic znajdzie uznanie i trafi wprost do serc. Podoba mi się że oprócz prezentowania faktów z życia mistrza Theriona, autor pochyla się nad rzekomymi kontrowersjami obalając wiele krzywdzących mitów przy okazji zdzierając z Crowleya łatkę satanisty, mordercy czy nawet kanibala. Aleister był próżny, kochał rozgłos i sławę, jednak ówczesna prasa zrobiła z niego potwora, który dla wielu zapewne był samym diabłem. W “Dziedzictwie bestii” podoba mi się również opisywanie poszczególnych tematów okultystycznych, które zajmowały Crowleya i prezentowanie z grubsza jego życiowych poszukiwań na drodze poznania. Nie znajdziecie tu oczywiście wszystkiego, co ten napisał czy wyznawał, ponieważ Aleister pisał dużo, jednak uważam, że na początek lub zaspokojenie zwykłej czytelniczej ciekawości jak najbardziej wystarczy by zrozumieć złożoność jego życia. Polecam. Bardzo konkretna publikacja.

Absolutnie cudowna powiesc filozoficzna/ezoteryczna/psychologiczna (?),w swietny sposob prowadzaca czytelnika po drodze bohatera (smiem watpic czy faktycznie autor wyniosl tyle z tej calej drogi co probuje nam wmowic, sadzac po jego zachowaniu to nie). Postac mistrza absolutnie wybitna i godna podziwu, wzruszajacy opis ksztaltujacych go traum. Az sobie odpalilem ponownie swieta gore po przeczytaniu. Polecam

Jeszcze nieudolne, jeszcze naszpikowane odrobiną mizoginii, ale pre-feministyczne spojrzenie na kobietę i jej rolę społeczną. La Vey nie tylko dokonuję dekonstrukcji kompleksu Madonny-dziwki, ale jeszcze korzysta ze zdobyczy psychologii, żeby odkryć wizerunek kobiety nazywanej przez niego czarownicą - dziś nazwalibyśmy ją po prostu kobietą bez kompleksów i bez narzuconych przez patriarchat ograniczeń w stylu autocenzury własnej seksualności. Biję bezgłośne brawko niczym Babi Borejko.

Lovecraft to prawdziwy troll swoich czasów. Trzeba mieć naprawdę niesamowitą wyobraźnię i być obeznanym w takich rzeczach jak kosmos czy nawet rośliny, aby napisać coś takiego. Rytuały są opisane w taki sposób, że nie rażą swoją śmiesznością. Kiedy czytam książki fantasy, w których jest opisany jakiś obrzęd to niekiedy jest to tak przeholowane, że wydaje się to niedorzeczne i śmieszne. Tutaj wprost przeciwnie. Jest to napisane tak realnie i sensownie, że aż wywołuje to we mnie niepokój. Pomimo, że mogłabym według wskazówek z książki przywołać jakiegoś demona, ot tak "dla beki", nigdy tego nie zrobię. Ale to właśnie mistrzowskie operowanie słowem Lovecrafta nadaje temu taki, a nie inny klimat. Ciekawy jest ustęp, który sporo wyjaśnia. Mówi właśnie, że Abdul to alter ego Lovecrafta, oraz przytacza jak Necronomicon wpływa na wyobraźnię ludzi, którzy pomimo zapewnień samego Lovecrafta, że książka to jego wymysł i żart - starają się na siłę udowodnić autentyczność istnienia szalonego Araba. Jest to wprost niesamowite. Tak powstają legendy i widać, że Lovecraft jest w tym mistrzem! Na koniec chciałam dodać jeszcze jedno. Necronomicon jest doskonałym uzupełnieniem historii o Chulthu, ale nie należy tego uważać jako wstępu do prozy Lovecrafta. Wprost przeciwnie! Należy najpierw zapoznać się z opowiadaniami, a później sięgnąć po tę książkę. W innym wypadku czytelnik będzie miał wrażenie, że jest to nic nie znaczący bełkot szaleńca (pomijając, że Abdul właśnie na takiego miał być wykreowany) o czarach, wzywaniu demonów i nadchodzącym nieuchronnym końcu świata, po którym nie ma zbawienia. Myślę, że właśnie ta nieznajomość opowiadań sprawia, że pojawiają się tutaj tak niskie oceny tej książki.

Trochę się wahałem z oceną tej książki. Złożona jest z 4 części, z czego ostatnia to w sumie "trip reporty" osób, które tytułową ayahuascę przyjęły i jest to moim zdaniem najgorsza - a jednocześnie najdłuższa - część tego dzieła. Początek, (popularno)naukowe wyjaśnienia, rys historyczno-kulturowy - tu wszystko super, ale ilość opisów przeżyć użytkowników jest, moim zdaniem, niepotrzebnie tak długa. Zwłaszcza że - co zauważył jeden z komentujących wcześniej - trudno tak naprawdę oddać istotę tego typu doświadczenia w słowach, przez co momentami te opisy mogą się wydawać dziwne czy wręcz wywoływać swego rodzaju "cringe". Na pewno warto sięgnąć, jeśli kogoś interesują tego typu tematy. Dla osób, które już gdzieś coś tam czytały, słuchały, nie będzie to może kopalnia wiedzy, ale jest ona podana w sposób dobrze ustrukturyzowany i przystępny, laikom z pewnością rozjaśni mnóstwo kwestii.

Ksiazka o gosciu ktory zgodnie z tytulem probuje przelamac swoj umysl za pomoca przeroznych psychodelikow podczas przeroznych obrzedow w przeroznych czesciach swiata. Czy mu sie to udaje? Zeby dowiedziec sie warto przeczytac ksiazke, ja osobiscie jestem mega zadowolony z lektury. Glownie dlatego ze ksiazki nie zajmuja (jak sie spodziewalem) opisy samych tripow ale jest tez duzo opisow bardziej naukowych /przyziemnych danych substancji, ciekawe przemyslenia autora jak i wyciagnietych z ksiazek przeroznych autorow ktore glowny bohater czytal. Pierwszy raz spotkalem sie tez z tak otwarta krytyka Timothego Learego (ojca rewolucji psychodelicznej LSD) po tej samej stronie barykady, czyli zwolennikow tego typu substancji.

Od zawsze interesowałem się zjawiskami paranormalnymi, nie tylko dlatego,że tematyka sama w sobie jest zajmująca, ale także dlatego, że w moim życiu spotkało mnie kilka rzeczy, które do tej dziedziny można zaliczyć. Postanowiłem sięgnąć po pozycję Stanislava Grofa, gdyż poleciła mi ją koleżanką, również fascynatka nieznanego i nieodkrytego. Czy książka spełniła moje oczekiwania i czy przede wszystkim mi się podobała? No cóż, mój stosunek do niej jest ambiwalentny, gdyż zdecydowanie nie jest to książka dla każdego. Jeśli ktoś miał ochotę poczytać sobie o świadomym śnieniu, eksterioryzacji, astralu, jasnowidzeniu, telepatii,UFO, itp. to może o tej pozycji zapomnieć. Ona nie jest o tym. Po drugie jest to lektura stricte naukowa, napisana bardzo akademickim językiem, więc przeciętny czytelnik po jej ukończeniu będzie wyczerpany materiałem przez jaki musiał przebrnąć. Paradygmat newtonowsko-kartezjański, okołoporodowe matryce perinatalne, filogenetyczny, holistyczny, synestezja, itp. Z taką naukową nomenklaturą będzie się stykał czytelnik przez 600 stron tej pozycji, a będzie miał wrażenie, że stron było co najmniej dwa razy tyle. Wydaje mi się, że zagadnienia, którym poświęcona została książka, dałoby się opisać znacznie zwięźlej, ale autor podszedł do tematu bardzo poważnie. W skrócie całość można podsumować tak: - nauka jest skostniała i szowinistyczna; nie dopuszcza do siebie innych teorii i zjawisk, które nie zgadzają się z jej ustalonym przez lata paradygmatem. Tym sposobem ludzkość stoi w miejscu, gdyż zagadnienia natury duchowej i umysłowej, które mogłyby przyczynić się do rozwoju cywilizacji, nie dochodzą "do głosu", tłamszone i całkowicie odrzucane przez świat nauki materialistycznej - większość urazów psychicznych i cech naszych charakterów jest rezultatem sposobu w jaki przeszliśmy poród. Wszelkiego rodzaju odchyły, zboczenia, przyczyny samobójstw, orientacje seksualne, kompleksy, perwersje czy innego rodzaju problemy leżą w traumie wywołanej trudnymi warunkami porodu, których "wspomnienia" są zakodowane w naszej podświadomości - wyżej wspomniane problemy można pokonać za pomocą terapii niekonwencjonalnej, zakładającej ozdrowienie przez kontakt z pierwiastkiem duchowym i mistycznym, a także przez ponowne przeżycie traumy porodu i jej przepracowanie. Rozwoju na płaszczyźnie duchowej można dokonać poprzez relaksację, ćwiczenia oddechowe, medytację, udział w obrzędach religijnych czy terapię wspieraną psychodelikami (w kontrolowanym środowisku przez facylitatora). Te wszystkie zagadnienia mniej lub więcej składają się na pojęcie psychologii transosobowej, której propagatorem jest autor książki. I to w zasadzie tyle. Książka sama w sobie jest bardzo ciekawa, jeśli interesuje kogoś podobna tematyka. Skomplikowane założenia, definicje i twierdzenia są takie tylko na początku. Każdy, kto uważa się za inteligentnego człowieka na pewno da sobie radę z tym tekstem, ale trzeba się przygotować na to, że nie jest to lektura lekka i napisana przystępnym językiem.

RAW nie zawiódł i tym razem. Z początku wydająca się śmieszną, potem staje się podstawą do zabaw umysłowych. Gorąco polecam otwartym umysłom/ ćwiczenia praktyczne często mają kontekst sytuacji politycznych w stanach, np. związanych z republikanami. Z pewnością łatwiejsza dla osób orientujących się w tej tematyce

Jeżeli ktoś powiedziałby, że to "książka o ćpaniu", to uważam, że byłoby to krzywdzące dla autora. Bardziej to historia ludzkości przez pryzmat substancji psychodelicznych i odurzających. Naukowe podejście połączone z lekkim piórem sprawia, że historia jest wciągająca i treściwa. Autor mocno podkreśla swoje poglądy, ale każdy ma swoje zdanie i nie musi się z nimi zgadzać. Dla mnie lektura bardzo ciekawa przez dużą ilość informacji, o których dotychczas nie wiedziałem. Myślę, że to ciekawy wstęp do tematu psychodelików. Jakkolwiek by to nie zabrzmiało, to także bodziec do odkrywania ich dobroczynnych właściwości.

Przy wstępie utrzymałem pewien dystans, gdyż wylewała się z niego niewiedza autora, arogancja w temacie postawionych przez siebie tez, odnośnie starożytnych cywilizacji. Dalsza treść to już inna bajka. Spójna, treściwa, nienachalna. Nie tyle przekonująca, co inspirująca. Treść rzeczywiście brzmi jak stworzona przez trzy osoby, ale to przeczucie. Może po prostu autor miał całość dobrze przemyślaną i nie potrzebował redakcji. Całość oceniam jako ekstremalnie wartościową. Prawa hermetyczne swoją precyzją i intelektualnym poziomem biją na głowę inne wytwory tej kategorii, jak faktyczny owoc wysokiej cywilizacji. Zdaje wrażenie wiedzy użytecznej, a w owych prawach gołym okiem można zauważyć potwierdzenie choćby w nowoczesnej nauce (prawo pierwsze tu pomińmy). Podczas lektury mnie natychmiast przyszedł choćby do głowy Nikola Tesla utrzymujący za swojego życia, że świat opiera się na wibracjach - prawo hermetyczne nr 3. Tu nie ma nowej religii. Jest propozycja nowego spojrzenia na świat. Mamy tu spojrzenie na świat w niemal naukowy sposób ale bez wchodzenia w ślepe, wąskie teorie, przez które książka mogłaby stracić. Mamy tu spojrzenie na świat wprowadzające do umysłu świeżość, spokój i zgodę z wszechświatem.

Ciekawy tybetańsko-buddyjski tekst o pośmiertnej wędrówce człowieka do wyzwolenia z kręgu samsary lub ponownych narodzin. Tytuł jest mylący, bo jak dowiadujemy się w przedmowie, bardzo dobrej, tego typu teksty choć popularne w Tybecie nie stanowią jednego zbioru pouczeń, a ich znajomość wśród Tybetańczyków jest ograniczona i wielu nigdy o nich nie słyszało. Interesujące jest też to na ile tekst czerpie z samego buddyzmu, a ile to naleciałości z pierwotnych wierzeń Tybetańczyków które idealnie odnalazły się w nowej religii. Niestety tego w przedmowie czytelnik nie uświadczy. Całość pracy dopełnia świetna przedmowa, wspomniana wcześniej, wprowadzająca czytelnika w dzieło i komentarz Junga - czysty bełkot.

To jedna z tych książek o psychodelikach, które czyta się szybko i z ciekawością, ale po zamknięciu zostaje mieszane wrażenie. Z jednej strony fajna, momentami wciągająca opowieść — trochę pamiętnik, trochę reportaż z amazońskich rytuałów, trochę luźne rozkminy o naturze rzeczywistości. Z drugiej strony wyraźnie czuć, że autor czasem odpływa i traktuje swoje doświadczenia jak uniwersalne objawienia. Książka jest nierówna — obok naprawdę ciekawych fragmentów trafiają się dłużyzny i kawałki, które brzmią jak klasyczne „psychodeliki wszystko wyjaśniają”. Dla kogoś, kto dopiero zaczyna interesować się tematem, to może być świetna, inspirująca lektura. Dla bardziej doświadczonego czytelnika raczej zapis fascynacji i klimatu epoki niż coś, co realnie poszerza wiedzę.

Biorąc pod uwagę datę wydania tej pozycji "na zachodzie", muszę stwierdzić że R. A. Wilson wykonał kawał dobrej pisaniny ;) Po latach, znając historię nazwijmy to najprościej "psycho(e)delii", można by się doszukiwać błędów czy przekłamań, ale są to raczej elementy zauważalne dla zainteresowanych tematyką. Czyta się bardzo dobrze. Dla mnie KLASYKA w temacie. Książka wędruje więc na półeczkę z pozycjami ulubionymi.