Kapelusz za sto tysięcy

Autor, postać niezwykle ciekawa, Żyd, ucieka z getta i ukrywa się w okolicy Grodna, komunista, studiował ( 1952 - 56 ) w Moskwie, gdzie uzyskał doktorat z rusycystyki. Po stłumieniu rewolucji węgierskiej zrywa z komunizmem, wyrzucony z PZPR, związany z opozycją demokratyczną, od lat 70 - tych objęty zakazem druku, podczas stanu wojennego internowany w Białołęce. Postać jakże inna od np. A. Holland. Czy dzisiaj jakieś dziecko chce zostać Indianinem ? Z moich obserwacji wynika, że raczej NIE !!! Teraz to inny świat !!! W każdym razie ja chciałem, oj bardzo chciałem. Fascynacja bohatera książki, zainteresowanie wszystkim co dotyczy historii i kultury Indian, ich walki o przetrwanie, to tematy, które interesują mnie do dzisiaj. Książka to również sentymentalna podróż w przeszłość, do czasów PRL - u, dla wielu osób nieznana. Może warto ją sobie przypomnieć, a młodszych z nią zapoznać !!! Dla mnie niezapomniana lektura i czas z nią spędzony !!! POLECAM !!!

Południowa Polska, XV wiek. Z rodzinnej wioski ucieka Wawrzuś, młody i bardzo uzdolniony chłopiec. Po wielu przygodach trafia do Krakowa, gdzie poznaje wiele zasłużonych historycznych postaci i jest świadkiem (a nawet więcej) budowy słynnego Ołtarza Mariackiego. Przyjemna książka nie tylko dla młodzieży.

Jedna z pierwszych ulubionych książek, otrzymana jako pamiątka kolonijna, przeczytana milion razy. Ile razy patrzę na żółte niskopodłogowe pieski mam w głowie psa Balonikarza. Napisane barwnym językiem, wciągająca akcja, moi synowie lubili kiedy im czytałam.

Podobnie jak Ucho d śledzia jest to książka, która wywołuje liczne wspomnienia u dorosłych. We fragmentach jest bardzo, bardzo śmieszna, pomysłowość głównego bohatera niesamowita! A pomysł założenia Związku Niesienia Ulgi Ofiarom Przemocy (uczniom z negatywnymi ocenami) - ponadczasowy;)

Koniec wakacji…. Powiedzieć o książce Janusza Domagalika „Koniec wakacji”, że to książka kultowa to prawie nic nie powiedzieć. To książka legenda, ponadczasowa opowieść o czasach minionych w życiu każdego z nas, utwór o wszystkim, co dokoła nas, co łączy czas miniony z teraźniejszym. Nie znajdziemy tu dokumentalnych treści i nie powiemy, że doskonale opisuje epokę, w której powstała. Nie, to nie obrazek z lat sześćdziesiątych. Wystarczy wyjrzeć przez okno i zobaczymy młodzież na rowerach jadących nad rzekę lub staw. Wśród nich na pewno znajdziemy Jurka, Elżbietę, Zbyszka… To przecież takie zwyczajne imiona, które dziś też nadaje się dzieciom. Znajdziemy dziś gołębie, starych nauczycieli i dorosłych z ich problemami, którymi niechętnie dzielą się z własnymi dziećmi. I koniec wakacji też będzie… jak każdego roku w sierpniu… Kiedy po blisko pół wieku ponownie sięgałam po niezwykłą powieść, schowaną w zakamarkach mojej biblioteczki, bałam się, że czar pryśnie, że treść nie wytrzymała próby czasu, jak to z wieloma utworami bywa. Nic bardziej mylnego. Łzy polały się ponownie. Tak jak przed laty. Wtedy było zdziwienie. Łzy przy męskiej książce? My, dziewczyny, czytałyśmy głównie Siesicką. Jedynie ona, w naszym przekonaniu, mogła opisać nasze problemy. Jedynie ona wiedziała, co gra w duszy młodej nastolatki mozolnie wkraczającej w ten, już nieco dorosły świat. Aż tu nagle pani w bibliotece podsunęła „Koniec wakacji”… Rety, co ona sobie myśli? - przemknęło mi przez głowę, kiedy zaczęłam czytać. Przecież tu bohaterem i narratorem jest chłopak! Ba, żeby to jeszcze jakiś starszy, z jakieś technikum lub liceum. Ale to taki smarkacz, z siódmej klasy! Taki sam jak Jarek, Wojtek, Tomek i ta cała zgraja z klasy i podwórka, co to tylko piłkę kopią. Tymczasem bohater Domagalika okazał się bardzo ludzki, bardzo wrażliwy i na pewno sam nie dowiedział się nigdy (wszak to postać fikcyjna),ile dobrego uczynił dla swych rówieśników. Ja i moje koleżanki po przeczytaniu książki zupełnie inaczej spojrzałyśmy na naszych kolegów z klasy. Nagle Jarek okazał się przystojny, a mrukliwy był dlatego, że jego rodzice rozwodzili się. Wojtek wcale nie chorował na gardło, ale przechodził bardzo mocno mutację i miał z tego powodu kompleksy. Ojciec Tomka pił i bił. Chłopak wolał spędzać czas na podwórku niż we własnym domu i kopać piłę… I tak można by wymieniać… nawiązywać do treści legendarnej powieści…. odszukiwać w otaczającym nas świecie postacie znane z czarno-białych kartek… Nie znalazłam opinii negatywnej o tym utworze. Niektórzy przeczytali ją już w wieku dorosłym i mieli pretensje do całego świata, że nikt im książki nie podsunął, kiedy byli… kiedy wkraczali w swym życiu w „koniec wakacji”, czas rozstania z dzieciństwem i wchodzili w ten drugi, wcale nie lepszy etap swego życia. Ten czas obecny jest w życiu każdego człowieka. Bez względu na epokę, ustrój polityczny i stan gospodarki narodowej. Mój egzemplarz, pierwsze wydanie z 1966 rok, powędruje na półkę. Nie oddam. Może za dziesięć lat podsunę powieść mojemu wnukowi, a on mi powie, co o książce sądzą chłopcy? Bo tego nigdy się nie dowiedziałam...

Bardzo fajna, młodzieżowa książka. Nawet dorosły wciągnie się w ten młodzieńczy gang. Też stawiam na Tolka Banana! Muka! "Stare miał dżinsy starą koszulę W dziurawych kamaszach szedł Z odwagą w sercu z dumą na twarzy Czy dobrze było czy źle Czy dobrze było czy źle..." Do miłego!

Niby lektura szkolna z 1982 roku (tak głosi okładka) ale patrząc na kartę wypożyczeń bibliotecznych nie podejrzewam, by kiedykolwiek lekturą obowiązkową była (przynajmniej w mojej mieścinie). Zasmucająca w tej historii jest świadomość sieroctwa mnóstwa dzieci, których ojcowie poszli wyzwalać ziemię, której mieszkańcy po latach nie chcą ich kości. (Mam na myśli wiele nieprzemyślanych akcji różnych polskich "patriotów" żądających usunięcia radzieckich cmentarzy z czasów II wojny światowej.)

Książka, na podstawie której powstał serial dla młodzieży, opowiada historię Grubego jednak nieco inaczej... Maciek Łazanek w czasie pobytu w Komi na Syberii ciągle głodował, a teraz po powrocie do Polski, bojąc się tego uczucia wręcz się obżera. Skutek- stał się gruby i nie potrafi zapanować nad apetytem. Jest tu dużo winy jego mamy, bowiem kobieta z miłości do syna gotuje tłusto, słodko i dużo, cieszy się że może wynagrodzić rodzinie czasy głodu. A Maciek cierpi, bo dzieciaki go wyzywają od wielorybów, potrafią go pobić, dokuczyć w każdy sposób. Jego życie zmienia przyjaźń z Majem, chłopcem okaleczonym w wyniku eksperymentów w czasie wojny. Maj pomimo swego kalectwa potrafi zobaczyć w każdym człowieku dobro, a Maciek dzięki niemu zaczyna patrzeć na wiele spraw inaczej. Bardzo mądra książka, niedoceniona wśród literatury młodzieżowej.

Urocza ramotka z lat 60 dziesiątych. Dawne harcerstwo, ,obóz w górach świętokrzyskich - pionierka, własnoręczne przygotowanie namiotów ,latryny, ogniska, warty, gotowanie posiłków. Do tego przygody zastępu czarnych stóp - to wszystko napisane barwnym językiem. Łza się w oku kręci jak to dawniej bywało , dziś współczesnym harcerzom włos tylko może zjeżył się na głowie i raczej nie uwierzą . Polecam w celach poznawczych.

Absolutny hicior lat dziecinnych. Absurd, humor i doskonały pastisz powieści detektywistycznych. Dorosły oczywiście wyniesie z tej lektury nieco więcej niż dziecko, autor nieustannie puszcza oko do czytelnika, fantastycznie bawi się konwencją. To szczególne wydanie, późniejsze to już lipa. Mistrz Bohdan Butenko zadbał o niepowtarzalną oprawę graficzną: rysunek, układ, liternictwo... tekst właściwy wydrukowany jest zieloną farbą drukarską! A fabuła? Nie do opisania ^^ Sam autor pisze "czego tu nie ma". Moja ulubiona przygoda dzieje się w... Tybecie :) No sztos! To jest ten sam absurdalny humor co w Tytusach Papcia Chmiela. Nie wiem czy współczesne dzieciaki by go zrozumiały i nie chodzi już o czas... Domagalik zakończył karierę pisarską w 1989 roku, jak wielu innych nie potrafił się już odnaleźć na nowym rynku książki dla młodzieży (podobnie było z Niziurskim czy Nienackim). To jest literatura czasu... specyficznego czasu. Dla starych urwisów.

Szczególnie polecam ze względu na to, że akcja opowieści rozgrywa się na Wawelu w Krakowie. Pamiętam, że podczas moich wizyt na zamku z rodzicami nie mogłem im uwierzyć, że nie mogę tam spotkać moich książkowych bohaterów. Może Twoje dziecko ich spotka !!! POLECAM !!! Ocal od zapomnienia !!!

Gdzieś mignęła mi ta książka i postanowiłam ją przeczytać. Opinia:7/10. Książka świetna, wartka akcja. Jedynym minusem, to wiek głównych bohaterów, którzy w opinii autora mają od 9 do 14 lat, a narracja raczej wskazywałaby na 12 do 18 lat :) ale nie zmienia to faktu, że książka była bardzo ciekawa.

Eh, wspomnienia, młodość! Wspaniała lektura, przeczytałam z ogromną przyjemnością. Będąc dziecięciem w wieku szkolnym pamiętam jak się zbierało, pożyczało od znajomych, kupowało dużo książek by na wakacjach było co czytać, zawsze podczas wakacji czytałam najwięcej,j co za czasy, czasu było tak dużo, a nie uciekał jak oszalały przez palce ;)

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Rewelacyjna książka dla dzieci w wieku 9 lat. Czytaliśmy wspólnie z synem i oboje super się bawiliśmy. Syn z zaciekawieniem śledził kolejne rozdziały i kolejne pomysły nieprzewidywalnego Jacka, który zawsze chciał dobrze, ale jak to zazwyczaj w życiu bywa - wychodziło "jak zwykle". Książka sprzed wielu, wielu lat... (my mieliśmy wydanie z 1988 ) pokazuje dziecku, że kiedyś można było spędzać czas bez smartfona, konsoli i netu i mieć mnóstwo zwariowanych pomysłów, od których czasem włos na głowie się jeży ;)

Książkę znalazłam w biblioteczce w parku. Zakochałam się. Styl pisania - rewelacja. Genialnie dobrane słownictwo. Czyta się to świetnie. Historie - bo są 3 - rewelacja. Pięknie opowiedziane i niosą piękne wartości, którymi zdecydowanie warto się kierować w życiu. Skończyło się na tym, że wypożyczoną z biblioteczki z parku książkę zwróciłam do biblioteczki w parku, aby przeczytały książkę kolejne osoby, a sama zakupiłam dla siebie egzemplarz (niestety dostępne w sprzedaży są już tylko używane),bo zdecydowanie warto ją czytać i mieć na półce. Polecam przeczytać każdemu!

Nie pamiętam moich wrażeń z lektury tej książki w dzieciństwie. A teraz? Momentami mnie zachwycała (przezabawny opis wojny między Tiutiurlistanem i Blablencją, wzruszająca scena śmierci biedronki),momentami nudziła. Generalnie obawiam się, że to nie jest już lektura dla współczesnych dzieci i w ogóle, że książka może wydawać się bardziej zabawna dorosłym, niż dzieciom.

To bardzo dobrze, że takie książki powstały. Na nich wychowywały się pokolenia. Fantastyczne, chociaż ulokowane w realiach przygody dwóch chłopców - spryciarza i niedorajdy. Samodzielna podróż różnymi środkami lokomocji, a wszystko za sprawą pewnej pomyłki... Na podstawie tej opowieści zrealizowany został film pod tym samym tytułem. Zawsze czynię porównania książki z filmem - tym razem (w mojej ocenie) książka wypada lepiej. To jednak nie takie ważne. Ważne jest to, że są jeszcze ludzie, którzy po takie książki sięgają, którzy czytają je swoim dzieciom. Dzięki temu najmłodsi czytelnicy nie tylko się bawią, ale także poznają historię!

Wkp „przez niemal całą powieść głównego tytułowego bohatera nie ma na jej kartach. Co, o dziwo!, wcale nie razi.” Jak w „Cyryl, gdzie jesteś?” lecz oczywiście z Markiem znacznie śmieszniej. Można by pomyśleć, iż Piegus jest przydomkiem czy przezwiskiem, jednak jego rodzice mają takie nazwisko, nie wiadomo czy pozostałe, jak Zdeb czy Bosmann, są nazwiskiem czy ksywą. Przygody niewiarygodne zatem nie należy rozważać co z tego mogło zaistnieć. Pierwsza przygoda opowiedziana w pierwszej osobie. Marek próbuje odrobić prace domowe, lecz to zadaniem ponad siły. Co chwila ktoś do niego wpada i przeszkadza. Czemu do niego ? Wpierw jacyś chcą grać w piłkę. Później Grzesiek i Czesiek z pchłami (dłuższa sprawa, trochę przesolili). Następnie Ciocia Dora, przypominająca Ciotkę Paszczaka, lubi wszystkimi rządzić. Niby dla ich dobra. Zemdlała, kiedy pchły ją oblazły. Zaraz po tym jakichś trzech, co trenowali boks. Następnym był znajomy pana Surmy, sublokatora. Wreszcie dwóch z bombą, którą chcieli odpalić (bezskutecznie na szczęście). I jeszcze jakiś wędkarz, co zrobił straszny bałagan. Na koniec pogotowie dla żartu wezwane przez znajomego dla żartu. Przy pierwszym podejściu ryczałam ze śmiechu. Wszyscy w koło patrzyli pytająco co mi znowu odbiło. Oczywiście powtarzałam na głos w najmniej odpowiedniej chwili najlepsze kawałki („wszyscy jesteście zdechlakami” słowa cioci) tak jak powiedzonka Kapitana z „Wesołego Diabła” (książki) czy Ducha z „Pamiętników Tatusia Muminka”. Druga przygoda podobna do pierwszej, tym razem w szkole na przerwie. Również w pierwszej osobie. Marek na swe nieszczęście był dyżurnym i miał przygotować salę na urodziny nauczycielki. Zanim zdążył coś zrobić wszedł starszak Zdeb i kazał siebie ogolić, jakby sam nie mógł. – To golenie należy do obowiązków dyżurnego? – A co, nie wiedziałeś? Oczywiście od razu go zaciął. Tu chyba Pan Edmund przesolił. Ledwo zacięty wybiegł z klasy, przyszła Buba, siostra bokserów z pierwszej przygody i kazała sobie zrobić manicure, jakby sama nie mogła. Już przy pierwszym podejściu ją skaleczył. Strach pomyśleć co jeszcze by z tego wyszło, na szczęście przyszedł Pumeks i nie po dżentelmeńsku kazał jej iść won. – Nowy dyżurny? – Tak jest, proszę kolegi. – Nie wyglądasz mi zbyt mądrze. Wiesz, kim jestem? – Ko… kolega jest przerośniętym Pumeksem, wyczynowcem. – Nieścisłe. Jestem Pumeksem Drugim i w ten sposób odróżniam się od mojego brata, Pumeksa Pierwszego, który zresztą nie dorasta mi do pięt. Powtórz! Powtórzył. – Dobrze. Podpowiadać umiesz? – To podpowiadanie należy do obowiązków dyżurnego? – A co, nie wiedziałeś? Dotknąć czoła znaczy “jeden”, dotknąć nosa “dwa”, dotknąć brody “trzy”, dotknąć ucha “cztery”, nadąć policzki “pięć”, zrobić ryjek “sześć”, zęby wyszczerzyć “siedem”, język pokazać “osiem”, kaszlnąć “dziewięć”, ziewnąć “zero”, drapać się jedną ręką odjąć, drapać się dwoma rękami “dodać”, pięść pokazać “pomnożyć”, dwie pięści pokazać “podzielić”. A teraz powtórz! – Zrobić ryjek “sześć”… – Tylko o ryjku zapamiętałeś, co za cymbał! Uważaj, nadaję sygnał! Nadął policzki, podrapał się w głowę dwoma rękami, a potem wyszczerzył zęby. – No, co zrobiłem? – Małpę. Ten język migowy przypomina „Tajemny szyfr” („Mikołajek i inne chłopaki”) palec na nosie – to litera „a”, palec na lewym oku – to „b”, palec na prawym oku – to „c” itd. nie służył do podpowiadaia, choć mógł. Pumeks chyba najbardziej mnie rozbawił. Dalszy ciąg opuszczam. Wszystko obracało się przeciwko Markowi i w końcu zaglądał do lusterka, czy osiwiał. Trzecia przygoda najdłuższa, opowiedziana w trzeciej osobie. Na tle pozostałych jakby sprawia wrażenie utrzymanej bardziej w granicach prawdopodobieństwa. Marek będąc na wagarach (nie całkiem dobrowolnie, ale jednak) omyłkowo zamienił tornister z jakimś chłopakiem, zresztą było to winą tamtego. Gdy Marek wracał do domu, widział że śledzi go jakiś okularnik z brodą. W nocy nastąpiło włamanie. Pan Surma zbił szybę rzucając butem we włamywacza. – Mój but! – jęknął kuzyn Marka – Nie mógł pan rzucić swoim? – Jak miałem rzucić swoim butem, kiedy go miałem zasznurowanego na nodze? Nazajutrz chłopcy przy spotkaniu zamienili tornistry znowu. Potniej Marek znikł. Poszukiwania nie dają wyników. Znany już znajomy pana Surmy sprowadził znajomego detektywa, zresztą byłego, Hipolita Kwasa. Właściwe Hippolitta Kwassa. Od razu odkrył ślady wytrycha w drzwiach, chociaż włamywacz wszedł oknem. Po zapachu detektyw jest w stanie wykryć każdego przestępcę (zna ich wszystkich, gdyż sam był kiedyś jednym z nich, chyba nawiązanie do „ZŁEGO” Tyrmanda). Jaśmin wskazuje na Bogumiła Kadryla, śliwowica na Alberta Flasza, benzyna na Teofila Bosmana zwanego Czarnopalcym, gdyż bezustannie czyści swoje czarne rękawiczki benzyną. Tym razem czuć było walerianę. To mógł być tylko Wieńczysław Nieszczególny. Najgorszy ze wszystkich, działający w pojedynkę. Pan Surma go zna pod nazwiskiem Remigiusza Kurzyłło. Czy Kuryłło z „Księgi Strachów” był nazwiązaniem? Tak przypuszczam. Nocna wyprawa do klubu „Arizona” kończy się inaczej niż można było przypuszczać. Następnie znika detektyw. Śledztwo przejmuje harcerz Teodor (po grecku Bożydar). Gdzieś od połowy ksiązki jest właściwie głównym bohaterem. Od razu rozwiązuje wszystkie zagadki. Z małą pomocą innych, jak Nudys i Pikolo, robiących głupie żarty, co jakby zapowiadało harcerzy z „Wyspy Złoczyńców”. W przygodach Pana Samochodzika oczywiście brak odpowiednika Teodora i dobrze. Od detektywa przyszedł list: Szanowni Państwo! Jestem na tropie. Przeprowadzam pewną małą inwigilację. Wkrótce ptaszek zostanie uwięziony, tak jak na to zasłużył. Nie meldować milicji jeszcze przez dziesięć dni. Od wczoraj siedzę plackiem. Opróżniłem już całą flaszkę. Studiuję z nudów szachy, nie ma pod Słońcem lepszej gry. Łączę pozdrowienia Kwass Między słowami są odstępy, co przypomina szachownicę. Też lubię szachy, „co zaznaczam, gdyż jest to nieważne” (z piosenki „Nieistniejący bojler” Bronisława Opałko). Teodor od razu odgaduje, iż skacząc jak konik szachowy można odczytać ukrytą wiadomość „Jestem uwięziony przez flaszkę pod plackiem”. Przypomina to „Strzeżcie domu” w „Szatanie z 7 klasy” czy „Hudson wszystko powiedział” w „Glorii Scott” lecz bardziej pomysłowo ukryte. Flaszka oznacza oczywiście Flasza, kłopot sprawia „placek”. Tu pomocą jest inna powieść Makuszyńskiego „O dwóch takich”. Zatem znaczy to „pod Jackiem”. Początkowo Teodor ma na myśli świątynię pod tym wezwaniem, lecz rychło wpada na właściwy trop. Razem z pozostałymi harcerzami odkrywa melinę Flasza i wyzwala detektywa oraz Marka, którego los do tej pory był zagadką. Co prawda, jakby powiedział Barańczak w „Czytelniku ubezwłasnowolnionym”, ostatnie słowo ma milicjant. Lecz tu z przymrużeniem oka. Zapodane tu streszczenie może sprawiać wrażenie zawiłego, jednak wyjaśnienie wszystkiego zajęłoby za dużo miejsca. Lepiej przeczytać powieść. Serial „tradycyjnie” poplątany, zamiast Marka znika Czesiek, zamiast Teodora śledztwo prowadzi … Marek, wbrew zasadniczej myśli książki, że jest pechowcem. Pan Edmund dwukrotnie wracał do tych bohaterów. W „Klubie Włóczykijów” znów są Kadryl i Nieszczególny, po blisko 40 latach od pierwszego wydania „Przygód Niewiarygodnych” dopisał „Nowe przygody Marka”, znacznie słabsze. A szkoda...