Cytaty z tagiem "wyobrażenia" [64]

Marzenia to delikatna materia utkana z naszych snów, pragnień i wyobrażeń. Jeden gwałtowny ruch, jedno niespodziewane wydarzenie i rwą się na strzępki, które rozwiewa wiatr. Łap je! Chwytaj, póki możesz! Może zdołasz wpleść je z powrotem miedzy osnowy tęczowej tkaniny, ale obraz będzie już nie ten sam. Może podobny, nawet łudząco podobny, ale nie ten sam. Bywa też, że tkaninę utkaną ze snów ktoś zniszczy albo ukradnie, a ty resztę życia będziesz próbowała odtworzyć pierwotne piękno obrazu swych marzeń lub odzyskać je za wszelką cenę. W pogoni za porwanym marzeniem możesz coś utracić, możesz coś zyskać. Ruszając w taką podróż, nigdy nie wiesz, z czym wrócisz do domu. I jak wrócisz. Musisz liczyć się z tym, że... w ogóle nie wrócisz. Ale taka jest właśnie cena marzeń.

Wyobrażam sobie, że jestem ptakiem. Gdybym miała skrzydła, mogłabym wzbić się wysoko i stamtąd patrzeć na świat.

Ciężko dorastać w przekonaniu, że jest się gwiazdą, a potem spaść twardo na ziemię, uświadomiwszy sobie, że tylko rodzice tak myślą.

Pozostałem sam, rozczarowany, jak zawsze bywa, gdy coś się urzeczywistnia - albowiem urzeczywistnienie jest zawsze mętne, nie dość wyraziste, pozbawione wielkości i czystości zamierzenia.

Życie nie zawsze układa się zgodnie z naszymi wyobrażeniami. Czasami to, co wydaje nam się najgorszą rzeczą, jaka może się nam przytrafić okazuje się najlepszą, a z kolei to, co wydaje nam się cudownym darem od losu, wcale nim nie jest, a ludzie, których nie lubimy, okazują się dobrzy i mili.

Pamiętajmy: najbardziej fałszywe ze wszystkich jest to wyobrażenie, które przedstawia nam coś, czego nie ma i czego doświadczyć nie możemy, jako lepsze niż to, co jest.

Częstym błędem ludzkim jest wyobrażanie sobie, że się widzi,kiedy w istocie nie widzi się. Jeszcze większy błąd popełniamy, gdy wyobrażamy sobie, że nie widzimy, chociaż w rzeczywistości widzimy doskonale.

Zerwałem się raptownie, nakazując sobie powrót do rzeczywistości. Działałem zbyt szybko, zdecydowanie zbyt szybko. Nie miałem pojęcia, jak się wszystko między nami potoczy, ale jeśli zacznę obiecywać sobie zbyt wiele, potem będzie dużo bardziej bolało.

Pozwalasz komuś urosnąć we własnej wyobraźni tak bardzo, że w końcu wydaje ci się wszechpotężny przerażający.

Niebo, piekło, raj, to rzeczywistość urojona, znajdująca się w jakimś wyodrębnionym miejscu. Tylko, pytam, gdzie ono jest? Gdzieś ukryte poza zasłoną wrażeń zmysłowych, niewyobrażalnych?