Cytaty z tagiem "norwegia" [45]

To nieprzyjemne, ale bez znaczenia.

Wkrótce właścicielka dostała list od grupy sąsiadów, w którym pisali, że „źle reagują” na moje nazwisko na skrzynce pocztowej. „Doprowadzi ono do spadku cen mieszkań w całej kamienicy” – argumentowali i prosili o jego usunięcie.

Właściciel zaprosił nas, by pokazać nam mieszkanie, ale nie zdążyłam nawet otworzyć ust, a już musiałam stamtąd wyjść ze łzami w oczach.
– Strasznie przepraszam, że nie ma w tej chwili prądu – zaczął właściciel, rozkładając ręce. – Ci głupi Polacy pewnie odcięli kabel podczas pracy.
Nie był to jedyny raz, kiedy z trudem przełykałam komentarze na temat polskości.
– Mam w ogrodzie wielu Polaków, są tacy tani – poinformowała mnie moja rodzinna pani doktor przy pierwszej wizycie.

Podobnie jak wikingowie zamieszkujący Norwegię i Szwecję, Islandczycy już dawno znaleźli prosty sposób na długie i ciemne zimowe miesiące: upić się we wrześniu i nie trzeźwieć do kwietnia.

Troska Norwegów o środowisko kończy się, gdy dochodzimy do kwestii zużycia energii. W odróżnieniu od duńskich i szwedzkich pobratymców Norwegowie konsumują energię na wyścigi, tak jakby jutro miało jej zabraknąć.

Duńczycy traktują swoich sąsiadów jak jedną wielką rodzinę. Dania jest w niej małą siostrzyczką i czasem szokuje rodzeństwo, wymyślając różne szalone zabawy. Finlandia to ta markotna, humorzasta, kto wie, czy nie autystyczna. Norwegia - równa babka, ale chyba trochę zazdrosna o swoją ropę naftową, cuda przyrody i wyjątkowe położenie. Szwecja jest przemądrzałą starszą siostrą, która wszystko wie lepiej, szpanuje ciuchami i manierami i jest irytująco poprawna politycznie.

Tańczący śnieg kręci piruety przy ogłoszeniach "oddam psa", "znalazłem psa", "czy ktoś widział mojego psa". Przed sklepem siedzi jakiś pies, opędzając się od śniegu skołtunionym ogonem.

Klasyczny norweski sposób na mrożoną pizzę to posypanie jej dodatkowym serem przed włożeniem do piekarnika, a po upieczeniu polanie jej keczupem.

Pośród wielkich dolin Norwegii znajduje się gdzieniegdzie odosobnione duże wzniesienie, które słońce oświetla przez cały dzień, od wschodu aż do zachodu.

- Czy to ma być wyżyna? — spytał młodszy, palcem wskazując olszowy pagórek. — U nas, w Norwegii takie kretowisko nazywamy po prostu dziurą.