Cytaty z tagiem "mizoginia" [27]

Bóg wcielił się w mężczyznę, to pewne. Diabeł zaś w kobietę.

Niektóre kobiety przyswoiły sobie mizoginię w stopniu, który można by określić jako intoksykację, tak bardzo, że nie tylko wybaczają mężczyźnie, który zabijał inne kobiety, ale wręcz uważają to za wyjątkowo pociągające i fantazjują, że je także zabije.

To ojcowie Kościoła mówili, że kobieta jest komnatą diabła. To święty Tomasz głosił, że jest mniej rozumna niż mężczyzna i powinna być mu podległa. To papieże zadecydowali, że kobieta w klasztorze może się tylko modlić, sprzątać i gotować. To mężczyźni przez wieki odnosili się do niej z głęboką nieufnością czy wręcz pogardą. Uważali, że im więcej kontroli, tym lepiej. Zabraniali jej wychodzić z domu, kształcić się, być u władzy, głosować w wyborach. Swoim namiętnościom folgowali bez ograniczeń, ale to jej rzypisywali, że jest nierządnicą. Mężczyzna był jurny, a kobieta upadła.

– A pa­triar­chat sie­dzi i za­cie­ra ręce. Jak co­kol­wiek ma się po­pra­wić w sy­tu­acji ko­biet, skoro one same wolą się nie wy­chy­lać i za­do­wa­lać mę­skie ego?
– Tylko bez ta­kich – wark­nę­ła Alek­san­dra, na­pi­na­jąc mię­śnie. – Nie muszę na każ­dym kroku de­mon­stro­wać, jaka je­stem nie­za­leż­na. Nie mam ocho­ty mar­no­wać na to sił, które mogę prze­zna­czyć na coś pro­duk­tyw­ne­go. Trosz­czę się o wła­sny tyłek. Twar­de za­sa­dy są dobre dla tych, co mają twar­dą dupę. Moja nie jest dość twar­da. I twoja też nie, nie łudź się.

Gamergate uświadomiła internetowym trollom, szerzącym rasizm, mizoginię i homofobię, jak wielką mają władzę. To bez wątpienia pozytywne zjawisko, napisał wieloletni użytkownik 4chana, Andrew Anglin, na znanym neonazistowskim forum The Daily Stormer, które założył w 2013 roku. Zachęcał swoich followersów, by przyłączyli się do Gamergate i społeczności internetowych, by utworzyli "utworzyli armię nazistowskich trolli".

Następnie dałem upust swojej złości na rodzinę. Na tatę i Willy'ego. Na Camillę. Poczułem mocniejszy grunt pod stopami i ruszyłem do natarcia. Moi rodacy i rodaczki, mówiłem, okazują taką pogardę, tak haniebny brak szacunku kobiecie, którą kocham. Jasne, prasa od lat była wobec mnie bezlitosna, ale to co innego. Byłem na to skazany z racji urodzenia. A czasami sam się prosiłem o takie traktowanie, sam ściągałem na siebie uwagę mediów.
- Ale ta kobieta niczym sobie nie zasłużyła na takie okrucieństwo.
Gdy zaś skarżyłem się na to, prywatnie bądź publicznie, ludzie tylko przewracali oczami. Mówili, że strasznie się nad sobą użalam i tak naprawdę jedynie udaję, że zależy mi na prywatności, a Meg wcale nie jest lepsza. "Twierdzi, że reporterzy się za nią uginają ? Ojej, jak nam przykro ! Nic jej nie będzie, w końcu jest aktorką, więc jest przyzwyczajona do paparazzich, a nawet zależy jej na ich zainteresowaniu". Ale nikt nie chciałby takiego życia. Nikt nie byłby w stanie do tego przywyknąć. Ci wszyscy przewracający oczami nie wytrzymaliby nawet dziesięciu minut takiego traktowania. Meg po raz pierwszy w życiu miała ataki paniki. Ostatnio dostała wiadomość od zupełnie jej obcego człowieka, który znał jej adres w Toronto i obiecywał, że wpakuje jej kulkę w głowę. Terapeutka stwierdziła, że w moim głosie słychać wściekłość. Tak, do cholery, bo byłem wściekły ! To prawda, oboje z Meg przechodziliśmy gehennę, ale tamten Harry, który wyładował swoją złość na Meg, nie był tym samym Harrym, który leżał teraz na kanapie i rozsądnie wszystko tłumaczył. Wtedy w kuchni byłem straumatyzowanym dwunastoletnim Harrym.

Do cze­go chcia­ła­bym do­łą­czyć wła­sną wer­sję „re­gu­ły Le­wis” („wszyst­kie ko­men­ta­rze na te­mat fe­mi­ni­zmu uza­sad­nia­ją fe­mi­nizm”): nie­zli­cze­ni męż­czyź­ni, któ­rzy ata­ku­ją ko­bie­ty oraz każ­de­go, kto sta­je w ich obro­nie, by udo­wod­nić, że ko­bie­ty nie są ata­ko­wa­ne, a fe­mi­nizm nie ma re­al­nych pod­staw, naj­wy­raź­niej nie poj­mu­ją, iż wła­śnie udo­wod­ni­li, że jest wręcz od­wrot­nie.

Te upar­te żą­da­nia, by ko­bie­ty za­cho­wy­wa­ły się ina­czej w prze­strze­ni pu­blicz­nej bądź że­by po pro­stu da­ły spo­kój i zo­sta­ły w do­mu, by­ły – i są na­dal – ko­lej­ną wer­sją sche­ma­tu ofia­ra-jest-sa­ma-so­bie-win­na. Za­miast wspól­nie prze­kształ­cić prze­strzeń pu­blicz­ną, aby ko­bie­ty (a tak­że męż­czyź­ni) mo­gły bez­piecz­nie cho­dzić po uli­cach, wciąż ob­wi­nia się ata­ko­wa­ne przez męż­czyzn ko­bie­ty, gdyż dzię­ki te­mu moż­na uznać męż­czyzn za nie­win­nych. Je­śli więc od­czu­wam za­chwyt zwią­za­ny z tym, że w tym ro­ku prze­czy­ta­łam wię­cej trans­kryp­cji z roz­praw gwał­ci­cie­li; wię­cej ze­znań ofiar; wię­cej pro­to­ko­łów po­bić, za­bójstw i gróźb ka­ral­nych; wię­cej twe­etów o gwał­tach oraz mi­zo­gi­nicz­nych wpi­sów niż w cią­gu ca­łe­go swo­je­go ży­cia, to dla­te­go że prze­moc wo­bec ko­biet sta­ła się spra­wą pu­blicz­ną. Na­resz­cie.

Ludzie niezbyt chętnie wierzą, że kobieta potrafi kogoś zabić. W każdym razie jeśli mężczyzna jej do tego nie zmusi. Czasami kobiety obstają przy tym, że zabójczynie musiały zostać wrobione przez patriarchat. Czasem mężczyźni, którzy przeprowadzili pewne mroczne eksperymenty widelcem na lalce Barbie, próbują udowodnić, że płeć piękna jest zbyt słaba, by chwycić za miecz. [...] Jednak żadne z tych tłumaczeń nie zmienia faktu, że niektóre kobiety popełniły zbrodnie. Może z przyczyn wyższych, czasem z przyczyn okropnych.

Negowanie macierzyństwa jest negowaniem kobiet. Owo negowanie kobiet jest jedyną oryginalną myślą chrześcijańskich patriarchów, resztę ukradli z pierwotnych wierzeń w Matkę. Trójca święta, syn, zmartwychwstanie - wszystko to już istniało. Jedyne, co nie istniało i co nie będzie istnieć, to mizoginia i zawłaszczenie przez mężczyzn naszej świętej wiary i energii seksualnej.