[...]
Niewiele myśląc skierowałem swój pojazd prosto na niego. No cóż, chyba rzeczywiście niewiele myślałem. Jak już musiałem w coś uderzać, mogłem zapiąć pasy. To była moja ostatnia myśl przed zderzeniem. Z pełną prędkością wbiłem się w jego pojazd. Uderzenie, nawet przy tak niewielkiej prędkości było całkiem potężne. Przednia szyba pękła na drobne kawałki. Ja lecąc do przodu zahaczyłem kolanami o konsolę sterowania i wylatując przodem uderzyłem kaskiem w kadłub drugiego łazika. Zobaczyłem tylko pęknięcie na przyłbicy mojego hełmu i zapadła ciemność.

Poznaj swojego wroga. Chrześcijanie wiedzieli już o tym dwa tysiące lat temu: kochaj, nie poznaj

Poznaj swojego wroga. Chrześcijanie wiedzieli już o tym dwa tysiące lat temu: kochaj, nie poznaj

Mówiłem sobie, że Łucja, choćbym nie wiem jak bardzo ją kochał i choćby była nie wiem jak jedyna, jest nierozdzielna od sytuacji, w jakiej spotkaliśmy się i zakochali w sobie. Wydawało mi się, że jest jakiś błąd w rozumowaniu, jeśli człowiek abstrahuje ukochaną istotę ze wszystkich okoliczności, w których ją poznał i w których ona żyje, jeśli z zapamiętałą wewnętrzną koncentracją usiłuje ją oczyścić ze wszystkiego, co nie jest nią samą, a więc również i z historii, którą wspólnie przeżyli i która tworzy ramy ich miłości.

Mówiłem sobie, że Łucja, choćbym nie wiem jak bardzo ją kochał i choćby była nie wiem jak jedyna, jest nierozdzielna od sytuacji, w jakiej spotkaliśmy się i zakochali w sobie. Wydawało mi się, że jest jakiś błąd w rozumowaniu, jeśli człowiek abstrahuje ukochaną istotę ze wszystkich okoliczności, w których ją poznał i w których ona żyje, jeśli z zapamiętałą wewnętrzną koncentrac...

Potem, w wieku już dojrzałym, tylko raz jeden śmierć z powodu miłości, tęsknoty i bezsilności zadać sobie chciałam.

Potem, w wieku już dojrzałym, tylko raz jeden śmierć z powodu miłości, tęsknoty i bezsilności zadać sobie chciałam.

W człowieku z bydlęcego wagonu, którego praca polega na zamiataniu końskiego nawozu, największe przerażenie budzi wizja świata bez koni. Uświadomienie mu, że to obrzydliwe spędzac życie na zamiataniu ciepłych jeszcze gówien, byłoby idiotyzmem. Człowiek może pokochac gówno, jeśli od tego zależą jego środki do życia, jeśli w grę wchodzi jego osobiste szczęście.

W człowieku z bydlęcego wagonu, którego praca polega na zamiataniu końskiego nawozu, największe przerażenie budzi wizja świata bez koni. Uświadomienie mu, że to obrzydliwe spędzac życie na zamiataniu ciepłych jeszcze gówien, byłoby idiotyzmem. Człowiek może pokochac gówno, jeśli od tego zależą jego środki do życia, jeśli w grę wchodzi jego osobiste szczęście.

Szata nie zdobi człowieka, ale swoje robi

Szata nie zdobi człowieka, ale swoje robi

Niezwykły jest ten jałowy smutek, przygniatający całe dzieło tak młodego człowieka. Jego prace są bardzo liczne. Wydaje się, że misją Picassa, który już malował, zanim nauczył się czytać, jest wyrażenie pędzlem wszystkiego, co istnieje. Jest on jednak młodzieńczy bóg chcący przerobić świat. Ale to bóg ciemności. Na większości twarzy, które maluje, widać grymas, nie uśmiech. Jego świat nie nadaje się do zamieszkania bardziej niż leprozorium. Jego malarstwo jest chore. Czy nieuleczalne? Tego nie wiem. Z pewnością jednak tkwi w nim siła, nadprzyrodzony dar, talent. Co za rysunek... Jaka kompozycja... Czy w ostatecznym rachunku chciałoby się uzdrowienia tego malarstwa?
Czy nie jest przeznaczeniem tego przerażająco przedwcześnie dojrzałego dziecka uświęcenie mistrzowskim dziełem negatywnego sensu życia, tej choroby, na którą, wydaje się, cierpi on bardziej niż ktokolwiek inny? - Charles Morice

Niezwykły jest ten jałowy smutek, przygniatający całe dzieło tak młodego człowieka. Jego prace są bardzo liczne. Wydaje się, że misją Picassa, który już malował, zanim nauczył się czytać, jest wyrażenie pędzlem wszystkiego, co istnieje. Jest on jednak młodzieńczy bóg chcący przerobić świat. Ale to bóg ciemności. Na większości twarzy, które maluje, widać grymas, nie uśmiech. Jeg...

Bieda może unieszczęśliwiać, ale pieniądze szczęścia nie gwarantują.

Bieda może unieszczęśliwiać, ale pieniądze szczęścia nie gwarantują.

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wchodząc w miłość, boimy się, że ją stracimy, trwając w niej boimy się, że to nie to, albo że nic w życiu już nas innego nie spotka. Nie mając miłości boimy się, że nigdy jej już nie znajdziemy. Wychowując dzieci boimy się, że coś im się stanie, że wpadną w złe towarzystwo, że to, co próbujemy im przekazać, do nich nie dociera. Boimy się wahań kursów, boimy się krachów na giełdzie, zmian klimatycznych, końca ropy, boimy się tego, że znów wygra PO, znów wygra PiS, a Michał Wiśniewski wciąż będzie nagrywał nowe piosenki. Boimy się Rusków i Unii Europejskiej. Boimy się barbarzyńskich hord narodowców i wyuzdanych hord pedałów. Boimy się tęczy, tej stojącej i tej płonącej.

Boimy się wszyscy i bez wyjątku. Lęk wypełnia nasze życie jak powietrze, zagęszcza je, poruszamy się po nim, pływamy w nim, brodzimy w nim po kolana. Pracując, boimy się, że stracimy pracę. Tracąc pracę, boimy się, że nie znajdziemy następnej. Nie mając pieniędzy boimy się, że nie będziemy ich mieli już nigdy, trzymając forsę w ręku boimy się, że zaraz ktoś nam ją gwizdnie. Wch...

Bla, bla, bla (...). Mnóstwo słów i brak sensu. Pieniądze, zaszczyty, dotacje, awanse, pochwały zwierzchników. Bzdurne kryteria sukcesu.

Bla, bla, bla (...). Mnóstwo słów i brak sensu. Pieniądze, zaszczyty, dotacje, awanse, pochwały zwierzchników. Bzdurne kryteria sukcesu.