Jesteśmy tu i to jest sztuka.

Działam zawsze – upieram się, by działać, cokolwiek mi się powie i wbrew własnemu zniechęceniu, tak jakby miłość mogła któregoś dnia wszystko we mnie spełnić, jakby Najwyższe Dobro było możliwe. Stąd ta szczególna dialektyka, która bez kłopotu po jednej miłości absolutnej wprowadza nową miłość absolutną, tak jakbym miłością dostępował innej logiki (gdzie absolut nie musi już być bytem jedynym), innego czasu (z miłości na miłość przeżywam chwile pionowe), innej muzyki (ten dźwięk, bez pamięci, odcięty od wszelkiej konstrukcji, bez pamięci o tym, co go poprzedza i co po nim następuje, ten dźwięk jest sam w sobie muzyczny). Poszukuję, zaczynam, próbuję, idę dalej, biegnę, lecz nigdy nie wiem, że kończę: o Feniksie nie powiada się, że umiera, lecz tylko że się odradza (mogę zatem odrodzić się, nie umierając?). Od chwili, gdy nie jestem spełniony, lecz mimo wszystko się nie zabijam, miłosna tułaczka staje się moim przeznaczeniem.

Działam zawsze – upieram się, by działać, cokolwiek mi się powie i wbrew własnemu zniechęceniu, tak jakby miłość mogła któregoś dnia wszystko we mnie spełnić, jakby Najwyższe Dobro było możliwe. Stąd ta szczególna dialektyka, która bez kłopotu po jednej miłości absolutnej wprowadza nową miłość absolutną, tak jakbym miłością dostępował innej logiki (gdzie absolut nie musi już by...

Niezdolna wypowiadać siebie, oznajmiać cokolwiek, miłość chce wszak siebie wykrzyczeć, siebie wywołać, wszędzie siebie zapisać. Niech no tylko podmiot miłosny stworzy czy zmajstruje jakieś dzieło, a już wpada w pęd ku dedykacji. Chcę natychmiast, a nawet z wyprzedzeniem dać to, co robi, temu, kogo kocha, dla kogo pracował lub pracować będzie. Imienny adres przybędzie wypowiedzieć dar.

Niezdolna wypowiadać siebie, oznajmiać cokolwiek, miłość chce wszak siebie wykrzyczeć, siebie wywołać, wszędzie siebie zapisać. Niech no tylko podmiot miłosny stworzy czy zmajstruje jakieś dzieło, a już wpada w pęd ku dedykacji. Chcę natychmiast, a nawet z wyprzedzeniem dać to, co robi, temu, kogo kocha, dla kogo pracował lub pracować będzie. Imienny adres przybędzie wypowiedzi...

Nie mamy większych praw wobec ludzi, których kochamy, niż wobec innych.

Nie mamy większych praw wobec ludzi, których kochamy, niż wobec innych.

Są ludzie obdarzeni nadzwyczajnym talentem zadawania niezręcznych, krępujących pytań.

Są ludzie obdarzeni nadzwyczajnym talentem zadawania niezręcznych, krępujących pytań.

Ludzie z rozległą wiedzą mają w sobie coś naprawdę atrakcyjnego.

Ludzie z rozległą wiedzą mają w sobie coś naprawdę atrakcyjnego.

Nienawidząc człowieka, nienawidzimy w jego obrazie czegoś, co tkwi w nas samych.(...) Nie martwi nas to, czego w nas nie ma.

Nienawidząc człowieka, nienawidzimy w jego obrazie czegoś, co tkwi w nas samych.(...) Nie martwi nas to, czego w nas nie ma.

Pieniądz śmierdzi, a zapach życia, skromniutki nieznaczny zapach malutkiej stokrotki roznosi się po całym kosmosie.

Pieniądz śmierdzi, a zapach życia, skromniutki nieznaczny zapach malutkiej stokrotki roznosi się po całym kosmosie.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów, którym podporządkowany jest człowiek”. Oto ostateczne stadium ekspansji, która potrzebę obróciła przeciw życiu. „ Potrzeba pieniądza jest więc prawdziwą i jedyna potrzebą, jaką wytwarza ekonomia polityczna”. Hegel scharakteryzował pieniądz jako „poruszające się w sobie samym życie tego, co martwe”. Spektakl dostosował do tego opisu całe życie społeczne.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów,...

Pieniądze są potrzebne żeby o nich nie myśleć.

Pieniądze są potrzebne żeby o nich nie myśleć.