Segerson odłożył pochodnię, wyjął z dłoni szkieletu topór i zastygł na moment bez ruchu. Na jego twarzy odmalował się najpierw wyraz głębokiego zmęczenia, potem zaś ulgi, który przeszedł w pełne siły i potęgi spojrzenie.

- Na Gislandira! - krzyknął z wyraźną rozkoszą. - Cóż to za cudo! Uniósł topór oburącz w górę, a ten na sekundę odbił światło pochodni tysiącem iskier malujących się na jego starannie wyszlifowanej powierzchni.
- Ha! - ryknął Segerson. - Co za siła! Co za moc! Czuję się zdolny pokonać każdego! - machnął bronią nad głową i uderzył w resztkę kolumny, która z hukiem pękła, rozcięta wpół. Na moment wzniósł się w powietrze tuman szarego kurzu.
- Magia... - zdumiony Ruggi otworzył szeroko usta. - Ketil, nie szalej - ostudził Segersona Brek. - To miejsce jest już i tak dostatecznie zniszczone.

Zanim skończyłam czterdzieści lat, twarde usztywnienie bandaży ograniczało nie tylko złote lilie mych stóp, ale także serce, które tak zastygło w poczuciu niesprawiedliwości, żalu i pretensji, że nie umiałam wybaczyć tym, których kochałam, i którzy mnie kochali.

Zanim skończyłam czterdzieści lat, twarde usztywnienie bandaży ograniczało nie tylko złote lilie mych stóp, ale także serce, które tak zastygło w poczuciu niesprawiedliwości, żalu i pretensji, że nie umiałam wybaczyć tym, których kochałam, i którzy mnie kochali.

A kiedy raz kogoś pokochasz... chyba kochasz go już na zawsze.

A kiedy raz kogoś pokochasz... chyba kochasz go już na zawsze.

Że nie mogę bez Ciebie żyć, wiedziałem od zawsze. Z taką samą pewnością jak to, że słońce wstaje na wschodzie i że u każdej dłoni mam po pięć palców.

Że nie mogę bez Ciebie żyć, wiedziałem od zawsze. Z taką samą pewnością jak to, że słońce wstaje na wschodzie i że u każdej dłoni mam po pięć palców.

- Nie ma ludzi niewinnych, rabbi, istnieją tylko winni i podejrzani.

- Nie ma ludzi niewinnych, rabbi, istnieją tylko winni i podejrzani.

Czymże jest człowiek, jeżeli nie ciągiem śladów, które po sobie pozostawia wśród innych ludzi. Nauczyła się stąpać pomiędzy cieniami, lecz pewnych ran nie da się uniknąć: wspomnień, fotografii, imion.

Czymże jest człowiek, jeżeli nie ciągiem śladów, które po sobie pozostawia wśród innych ludzi. Nauczyła się stąpać pomiędzy cieniami, lecz pewnych ran nie da się uniknąć: wspomnień, fotografii, imion.

Człowiek nigdy nie wie, jak mocno naprawdę w coś wierzy, póki prawda tego lub fałsz nie staje się dla niego sprawą zasadniczą. Łatwo powiedzieć, że wierzysz w moc sznura dopóki używasz go jedynie do obowiązania skrzyni. Ale przypuśćmy, że masz zawisnąć na tym sznurze nad przepaścią. Czy nie sprawdziłbyś wtedy czy naprawdę jesteś go pewny? Tak samo jest z ludźmi. Przez lata całe mógłbym zapewniać, że mam całkowite zaufanie do B. R. Potem przyszła chwila, gdy musiałem zdecydować, czy powierzyć mu ważną tajemnicę. W zupełnie innym świetle ukazało mi się wtedy to, co nazywałem moim "zaufaniem" do niego. Odkryłem, że coś podobnego w ogóle nie istniało. Jedynie realne niebezpieczeństwo jest sprawdzianem prawdziwości wiary.

Człowiek nigdy nie wie, jak mocno naprawdę w coś wierzy, póki prawda tego lub fałsz nie staje się dla niego sprawą zasadniczą. Łatwo powiedzieć, że wierzysz w moc sznura dopóki używasz go jedynie do obowiązania skrzyni. Ale przypuśćmy, że masz zawisnąć na tym sznurze nad przepaścią. Czy nie sprawdziłbyś wtedy czy naprawdę jesteś go pewny? Tak samo jest z ludźmi. Przez lata całe...

Demokracja skończy się wtedy, gdy rząd zrozumie, że może przekupić ludzi ich własnymi pieniędzmi.

Demokracja skończy się wtedy, gdy rząd zrozumie, że może przekupić ludzi ich własnymi pieniędzmi.

Jeśli za pieniądze nie można kupić sobie swobody robienia tego, co się chce, to jaki z nich pożytek? [...]
A jeśli czas nie daje nam swobody robienia tego, co chcemy, to jaki z niego pożytek?

Jeśli za pieniądze nie można kupić sobie swobody robienia tego, co się chce, to jaki z nich pożytek? [...]
A jeśli czas nie daje nam swobody robienia tego, co chcemy, to jaki z niego pożytek?

Praktyka uczy, że ludzie najczęściej zabijają z chęci zysku, na skutek nieporozumień rodzinnych czy finansowych, ze strachu. Rzadziej z miłości lub z zemsty.

Praktyka uczy, że ludzie najczęściej zabijają z chęci zysku, na skutek nieporozumień rodzinnych czy finansowych, ze strachu. Rzadziej z miłości lub z zemsty.