Granatowa otchłań bydlęcych oczu jest jak lustro, w którym widzimy siebie jako ożywione mięso, obdarzone jednak pewnym rodzajem łaski.

Czasami miłość sprawia, że kochający staje się egoistą, a kochany obiektem najbardziej aktywnych podłości.

Czasami miłość sprawia, że kochający staje się egoistą, a kochany obiektem najbardziej aktywnych podłości.

Ujął jej ręce w swoje ciepłe dłonie i spojrzał jej prosto w oczy.
- Długo nad tym myślałem i w końcu doszedłem, w czym tkwi sedno kłopotu.
- A mamy jakiś kłopot?
- Tak, maleńki. Polega on na tym, że my, Klementyno, najzwyczajniej w świecie się kochamy - powiedział miękko. - Kocham cię. Twoje łzy, twój śmiech, twoją złość i to, jak śmiesznie marszczysz nos, gdy czujesz się zakłopotana. Kocham się koło ciebie budzić i czuć zapach twoich włosów. Kocham, jak z czułością na mnie patrzysz, gdy myślisz, że tego nie widzę. I patrząc na ciebie myślę, że i ty mnie kochasz. Kochasz? - wyszeptał, przyciągając ją do siebie.
- Najbardziej na świecie - odszepnęła, z trudem wydobywając głos z zaciśniętego wzruszeniem gardła. A potem pocałowali się tak jakoś czule i uroczyście. Serce jej w piersi zatrzepotało i stało się jasne, że od tej chwili nic już nie będzie takie samo. Bo gdy się mówi komuś drugiemu, że się go kocha, to wyznanie sprawia, że liczba pojedyncza znika. Od tego momentu wszystko dzieli się na dwa. I człowiek nie może już stanowić o samym sobie, bo zanim pomyśli "ja", pojawia się słowo "on". I to jest piękne i wzruszające, i wyjątkowe. Klementyna ze zdumieniem odkryła, że po raz pierwszy słowo "my" nie budzi w niej najmniejszego nawet lęku. Pomyślała, że rozumie, co mają na myśli ludzie, mówiąc, że są cali w skowronkach. Po prostu serce wtedy dostaje skrzydeł.

Ujął jej ręce w swoje ciepłe dłonie i spojrzał jej prosto w oczy.
- Długo nad tym myślałem i w końcu doszedłem, w czym tkwi sedno kłopotu.
- A mamy jakiś kłopot?
- Tak, maleńki. Polega on na tym, że my, Klementyno, najzwyczajniej w świecie się kochamy - powiedział miękko. - Kocham cię. Twoje łzy, twój śmiech, twoją złość i to, jak śmiesznie marszczysz nos, gdy...

Wtedy zwać go mogłem człowiekiem, dzisiaj zaś mówię nieczłowiek. Wtedy wolność odczuwał beztroską, dzisiaj kajdany przywdział i klucz wyrzucił od kłódki, którą przymknął usta swoje.

Wtedy zwać go mogłem człowiekiem, dzisiaj zaś mówię nieczłowiek. Wtedy wolność odczuwał beztroską, dzisiaj kajdany przywdział i klucz wyrzucił od kłódki, którą przymknął usta swoje.

Człowiek z kraju nieogarniętego złowieszczą rosyjską inwazją nie wie, jak się zachować w tej zupełnie niepojętej rzeczywistości wojennej. Niemożliwym jest być bezdusznym, ale i trudno pomagać w tym bezkresie cierpienia. Nawet przed zmarłymi trudno przybrać adekwatną postawę.

Człowiek z kraju nieogarniętego złowieszczą rosyjską inwazją nie wie, jak się zachować w tej zupełnie niepojętej rzeczywistości wojennej. Niemożliwym jest być bezdusznym, ale i trudno pomagać w tym bezkresie cierpienia. Nawet przed zmarłymi trudno przybrać adekwatną postawę.

Usłyszałam kiedyś opinię ,że odważni żyją krótko , ale ostrożni nie żyją wcale.

Usłyszałam kiedyś opinię ,że odważni żyją krótko , ale ostrożni nie żyją wcale.

Człowiek nigdy nie wie, jak mocno naprawdę w coś wierzy, póki prawda tego lub fałsz nie staje się dla niego sprawą zasadniczą. Łatwo powiedzieć, że wierzysz w moc sznura dopóki używasz go jedynie do obowiązania skrzyni. Ale przypuśćmy, że masz zawisnąć na tym sznurze nad przepaścią. Czy nie sprawdziłbyś wtedy czy naprawdę jesteś go pewny? Tak samo jest z ludźmi. Przez lata całe mógłbym zapewniać, że mam całkowite zaufanie do B. R. Potem przyszła chwila, gdy musiałem zdecydować, czy powierzyć mu ważną tajemnicę. W zupełnie innym świetle ukazało mi się wtedy to, co nazywałem moim "zaufaniem" do niego. Odkryłem, że coś podobnego w ogóle nie istniało. Jedynie realne niebezpieczeństwo jest sprawdzianem prawdziwości wiary.

Człowiek nigdy nie wie, jak mocno naprawdę w coś wierzy, póki prawda tego lub fałsz nie staje się dla niego sprawą zasadniczą. Łatwo powiedzieć, że wierzysz w moc sznura dopóki używasz go jedynie do obowiązania skrzyni. Ale przypuśćmy, że masz zawisnąć na tym sznurze nad przepaścią. Czy nie sprawdziłbyś wtedy czy naprawdę jesteś go pewny? Tak samo jest z ludźmi. Przez lata całe...

Pieniędzy brakuje tylko tym, którzy regulują swoje rachunki, a ja swoich nigdy nie płacę.

Pieniędzy brakuje tylko tym, którzy regulują swoje rachunki, a ja swoich nigdy nie płacę.

A złoto potrafiło uczynić z ludzi niewolników. Bo oto wydawało się człowiekowi, że to on ma majątek, a tak naprawdę majątek miał jego i twardymi pazurami trzymał za gardło, i nie wypuszczał już czasem do końca życia. I sądził taki człowiek, że to własne myśli i sądy nim kierują, a to złoto prowadziło go od jednej grząskiej ścieżki do drugiej...

A złoto potrafiło uczynić z ludzi niewolników. Bo oto wydawało się człowiekowi, że to on ma majątek, a tak naprawdę majątek miał jego i twardymi pazurami trzymał za gardło, i nie wypuszczał już czasem do końca życia. I sądził taki człowiek, że to własne myśli i sądy nim kierują, a to złoto prowadziło go od jednej grząskiej ścieżki do drugiej...

jeśli pragniesz pieniędzy, ale jednocześnie uważasz, że koncentrowanie się na tym pragnieniu jest złe lub egoistyczne, odpychasz je od siebie.

jeśli pragniesz pieniędzy, ale jednocześnie uważasz, że koncentrowanie się na tym pragnieniu jest złe lub egoistyczne, odpychasz je od siebie.