Dom dziecka, nawet najlepszy, nie jest rajem dla nikogo.

Aż do tej chwili Morwen nie zdawała sobie sprawy, że myśli o nim jako o swoim ukochanym Dafyddzie. Wyjątkowym przyjacielu, nawet ukochanym. Jeśli tym jest miłość – bólem i strachem – żałowała, że ją odkryła.

Aż do tej chwili Morwen nie zdawała sobie sprawy, że myśli o nim jako o swoim ukochanym Dafyddzie. Wyjątkowym przyjacielu, nawet ukochanym. Jeśli tym jest miłość – bólem i strachem – żałowała, że ją odkryła.

Kochasz mnie? – zapytał.
Kocham – odparła, czując jak po jej policzkach spływają wielkie krople łez.
Mogę pocałować cię po raz ostatni?
Zamknęła oczy i ledwo widocznie pokiwała głową.

Kochasz mnie? – zapytał.
Kocham – odparła, czując jak po jej policzkach spływają wielkie krople łez.
Mogę pocałować cię po raz ostatni?
Zamknęła oczy i ledwo widocznie pokiwała głową.

Msza żałobna wcale nie jest wesoła! - podjął Erik. - Ale msza weselna!... Ho ho! Trzeba podjąć decyzję i wiedzieć, czego się chce. Ja nie mogę dłużej żyć pod ziemią jak kret! Skończyłem "Don Juana Zwycięskiego" i teraz chce żyć jak inni. Jak wszyscy chce mieć żonę. Będziemy w niedzielę chodzić na spacery. Wymyśliłem sobie maskę, dzięki której moja twarz nie będzie zwracać niczyjej uwagi. Będziesz najszczęśliwszą z kobiet. I będziemy śpiewać tylko dla siebie aż do utraty zmysłów. Płaczesz! Boisz się mnie! A przecież w gruncie rzeczy nie jestem taki zły! Kochaj mnie, a przekonasz się! Żeby być dobrym, brakowało mi dotąd tylko czyjejś miłości! Gdybyś mnie kochała, byłbym łagodny, jak jagnię i mogłabyś wszystko ze mną zrobić. (...) Nie kochasz mnie! Nie kochasz! Nie kochasz! - jęknął rozdzierająco Erik. Potem głos mu złagodniał - Dlaczego płaczesz? Wiesz przecie, że to mi sprawia ból.

Msza żałobna wcale nie jest wesoła! - podjął Erik. - Ale msza weselna!... Ho ho! Trzeba podjąć decyzję i wiedzieć, czego się chce. Ja nie mogę dłużej żyć pod ziemią jak kret! Skończyłem "Don Juana Zwycięskiego" i teraz chce żyć jak inni. Jak wszyscy chce mieć żonę. Będziemy w niedzielę chodzić na spacery. Wymyśliłem sobie maskę, dzięki której moja twarz nie będzie zwracać niczy...

(...) tak cierpimy, jak grzeszymy.

(...) tak cierpimy, jak grzeszymy.

To jedna z najgorszych rzeczy, kiedy żyje się z inteligentnymi ludźmi: tak bardzo przywykli do tego, że mają rację, że nie wyobrażają sobie, aby mogło być inaczej.

To jedna z najgorszych rzeczy, kiedy żyje się z inteligentnymi ludźmi: tak bardzo przywykli do tego, że mają rację, że nie wyobrażają sobie, aby mogło być inaczej.

Ludzie demolują życie innym ludziom, ale tylko dlatego, że są przez nich zapraszani i wpuszczani.

Ludzie demolują życie innym ludziom, ale tylko dlatego, że są przez nich zapraszani i wpuszczani.

Jakież to niewłaściwe, jakie śmieszne: sądzić, że nie może być z kimś z innego środowiska, że inni są od ciebie lepsi, bo mają pieniądze.

Jakież to niewłaściwe, jakie śmieszne: sądzić, że nie może być z kimś z innego środowiska, że inni są od ciebie lepsi, bo mają pieniądze.

Indianie wyznaczają ceny w rodzaju: "Jeden pieniądz", "dwa pieniądze". Nie liczą się nominały, tylko SZTUKI. Każdy banknot jest przedmiotem - podobnie jak haczyk na ryby albo maczeta. [...] Najmniej warte okazały się amerykańskie dolary - na nikim nie robią wrażenia, bo w dżungli wszystko jest zielone jak dolary. W dodatku przy pocieraniu szorstkim paluchem dolary brudzą, więc Indianie uznali, że mi zapleśniały.

Indianie wyznaczają ceny w rodzaju: "Jeden pieniądz", "dwa pieniądze". Nie liczą się nominały, tylko SZTUKI. Każdy banknot jest przedmiotem - podobnie jak haczyk na ryby albo maczeta. [...] Najmniej warte okazały się amerykańskie dolary - na nikim nie robią wrażenia, bo w dżungli wszystko jest zielone jak dolary. W dodatku przy pocieraniu szorstkim paluchem dolary brudzą, więc ...

[Denji] Ech... chyba nigdy nie uda mi się umówić z żadną dziewczyną. przecież nie zaproszę jej do tej rudery, a nie stać mnie na randkę. Jak uda mi się jakąś zaliczyć, to mogę i zdechnąć. [str. 12].

[Denji] Ech... chyba nigdy nie uda mi się umówić z żadną dziewczyną. przecież nie zaproszę jej do tej rudery, a nie stać mnie na randkę. Jak uda mi się jakąś zaliczyć, to mogę i zdechnąć. [str. 12].