W 1949 roku jeden z pierwszych komputerów elektronicznych — ENIAC — obliczył rozwinięcie liczby π z dokładnością do 2037 miejsc dziesiętnych, według algorytmu zaprojektowanego przez G. Reitwiesnera. Poprawność tego obliczenia można było zweryfikować, wystarczyło udowodnić poprawność samego algorytmu i wielokrotnie powtórzyć obliczenie w celu wyeliminowania podejrzeń przypadkowych błędów samego komputera. Ważniejsze było jednak to, że owo wiarygodne obliczenie można było skonfrontować z tymi wykonanymi w erze przedkomputerowej — wspomniana aproksymacja Shanksa okazała się poprawna w 527 miejscach.
Nie wydaje się to niczym nadzwyczajnym, do momentu, gdy uświadomimy sobie rzeczoną jakościową stronę tego wydarzenia. Oto bowiem maszyna, fizycznie stanowiąca zespół niezliczonej liczby lamp, przekaźników, komutatorów i mnóstwa innych detali, faktycznie okazała się sędzią wydającym kategoryczny wyrok, oparty na niepodważalnym materiale dowodowym — czyli zweryfikowała coś, co wcześniej wydawało się absolutnie nieweryfikowalne! Nigdy wcześniej żadnemu sztucznemu tworowi nie udało się wniknąć tak dalece w obszar kompetencji, zarezerwowanych(wydawałoby się) wyłącznie dla istot rozumnych.
I wspaniale się stało, że wówczas we właściwym czasie, na właściwym miejscu znaleźli się matematyczni geniusze tamtych czasów, z Alanem Turingiem, Johnem von Neumannem i Norbertem Wienerem na czele. Ich zdaniem, skoro maszyna tak skutecznie wcieliła się w rolę arbitra, to być może równie pomyślnie mogłaby (częściowo) wyręczyć człowieka w myśleniu — no, może nie w sensie dosłownym, ale przynajmniej w zakresie naśladowania procesów biofizycznych i biochemicznych zachodzących w mózgu wtedy, gdy człowiek myśli. A w dalszej perspektywie Artificial Intelligence, w (skrócie AI), co w języku polskim przyjęto tłumaczyć
jako „sztuczna inteligencja” — być może „symulowana inteligencja” byłoby bardziej trafne, jednak nie sama nazwa jest najważniejsza, a to, co kryje się za nią sensu largo.

Też pewnie od początku przeczuwała, że to nie jest miłość jej życia.(...)Ale wzięła, co los dał, bo się bała, że nie będzie kolejnej szansy. Że nikt inny jej nie zechce i zostanie sama. Największy strach wszystkich dziewczyn. Płacą za niego życiem.

Też pewnie od początku przeczuwała, że to nie jest miłość jej życia.(...)Ale wzięła, co los dał, bo się bała, że nie będzie kolejnej szansy. Że nikt inny jej nie zechce i zostanie sama. Największy strach wszystkich dziewczyn. Płacą za niego życiem.

Stale myślę o tej rzece gdzieś daleko, z naprawdę szybkim nurtem(...) I o dwojgu zanurzonych w wodzie ludziach, którzy próbują się trzymać za ręce, naprawdę z całej siły się trzymają i w końcu nie dają rady. Prąd jest zbyt silny. Muszą się puścić i odpłynąć od siebie. Myślę, że tak samo jest z nami. Wielka szkoda(...), ponieważ kochaliśmy się przez całe życie. Ale nie możemy zostać ze sobą na zawsze.

Stale myślę o tej rzece gdzieś daleko, z naprawdę szybkim nurtem(...) I o dwojgu zanurzonych w wodzie ludziach, którzy próbują się trzymać za ręce, naprawdę z całej siły się trzymają i w końcu nie dają rady. Prąd jest zbyt silny. Muszą się puścić i odpłynąć od siebie. Myślę, że tak samo jest z nami. Wielka szkoda(...), ponieważ kochaliśmy się przez całe życie. Ale nie możemy zo...

[...] im żywsza i szczersza jest miłość, tym bardziej powinna być tajemnicza, okryta zasłoną. Nie powierzajmy naszej tajemnicy nikomu.

[...] im żywsza i szczersza jest miłość, tym bardziej powinna być tajemnicza, okryta zasłoną. Nie powierzajmy naszej tajemnicy nikomu.

Prawda musi być przekazywana z miłością, w przeciwnym razie słowa ich autor zostaną odrzuceni.

Prawda musi być przekazywana z miłością, w przeciwnym razie słowa ich autor zostaną odrzuceni.

Kiedy wracał do pałacu, mijał kościół, więc zaszedł do niego, ale nic w nim nie znalazł. Zobaczył obraz Matki Boskiej Jeszkotlowskiej, lecz nie było w kościele żadnego Boga, który byłby w stanie przywrócić dziedzicowi nadzieję.

Kiedy wracał do pałacu, mijał kościół, więc zaszedł do niego, ale nic w nim nie znalazł. Zobaczył obraz Matki Boskiej Jeszkotlowskiej, lecz nie było w kościele żadnego Boga, który byłby w stanie przywrócić dziedzicowi nadzieję.

Ludzkie umysły tworzą wzory. Bywa, że wzory te sprowadzają nas na manowce.

Ludzkie umysły tworzą wzory. Bywa, że wzory te sprowadzają nas na manowce.

Każdy człowiek ma niekompletną wizję świata. Tworzymy jednak kompletną narrację, żeby uzupełnić luki.

Każdy człowiek ma niekompletną wizję świata. Tworzymy jednak kompletną narrację, żeby uzupełnić luki.

Odpowiedziałem, że pieniędzy z praw autorskich wystarczy mi do końca życia, pod warunkiem że umrę w przyszłym roku.

Odpowiedziałem, że pieniędzy z praw autorskich wystarczy mi do końca życia, pod warunkiem że umrę w przyszłym roku.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.

Trzy lata później honor kosztował piątaka za bluzkę i dychę od kiecki, ale cóż, ludzie się zmieniają.