Wiele upłynęło lat, nim zauważono wysiłek organiczników, by zwrócono uwagę na mozolny, niewdzięczny trud ogółu społeczeństwa, które walcząc o narodowe przetrwanie, równocześnie ciężko pracowało na swój codzienny byt.

I love you, - he repeated, shaking her again. - I have for years. And he hurt you and made me watch because he’s always known how I felt, too. But if I asked you to pick, you’d choose Arobynn, and I. Can’t. Take. It.

I love you, - he repeated, shaking her again. - I have for years. And he hurt you and made me watch because he’s always known how I felt, too. But if I asked you to pick, you’d choose Arobynn, and I. Can’t. Take. It.

Są tacy zakochani, co nie popełniają samobójstwa: możliwie jest, że wyjdę z tego „tunelu”, który następuje po miłosnym spotkaniu: znowu widzę światło, ponieważ umiem znaleźć dla nieszczęśliwej miłości wyjście dialektyczne (zachowując miłość, lecz otrząsając się z hipnozy) albo też dlatego, że porzucam tę miłość i powracam do biegu, starając się, by już z innymi ponowić spotkanie, którego blask wciąż we mnie tkwi: bo należy ono do porządku „pierwszej przyjemności” i nie spocznę, póki nie powróci: potwierdzam potwierdzenie, zaczynam od nowa, bez powtarzania. (Spotkanie promieniuje; później, we wspomnieniu, podmiot z trzech momentów miłosnej akcji uczyni jeden; będzie mówił o „olśniewającym tunelu miłości”).

Są tacy zakochani, co nie popełniają samobójstwa: możliwie jest, że wyjdę z tego „tunelu”, który następuje po miłosnym spotkaniu: znowu widzę światło, ponieważ umiem znaleźć dla nieszczęśliwej miłości wyjście dialektyczne (zachowując miłość, lecz otrząsając się z hipnozy) albo też dlatego, że porzucam tę miłość i powracam do biegu, starając się, by już z innymi ponowić spotkani...

Najpierw zakochujemy się w obrazie. Bo też zakochaniu się od pierwszego wejrzenia, potrzebny jest sam znak nagłości (która czyni mnie nieodpowiedzialnym, podporządkowuje fatalności, unosi mnie, porywa); obraz ten najlepiej spośród wszystkich ustawień obiektu trafia po raz pierwszy do oczu: zasłona zostaje rozdarta: to, co nigdy nie zostało jeszcze zobaczone, odkrywa się całkowicie i daje się wówczas pożreć oczom: bezpośredniość jest niczym pełnia; doznałem inicjacji: obraz uświęca obiekt, który pokocham. Wszystko, co może dotrzeć do mnie przez otoczkę,przez rozdarcie, sprzyja zachwyceniu.

Najpierw zakochujemy się w obrazie. Bo też zakochaniu się od pierwszego wejrzenia, potrzebny jest sam znak nagłości (która czyni mnie nieodpowiedzialnym, podporządkowuje fatalności, unosi mnie, porywa); obraz ten najlepiej spośród wszystkich ustawień obiektu trafia po raz pierwszy do oczu: zasłona zostaje rozdarta: to, co nigdy nie zostało jeszcze zobaczone, odkrywa się całkowi...

Miłość jest czymś, co rozjaśnia wnętrze człowieka.

Miłość jest czymś, co rozjaśnia wnętrze człowieka.

Starzejemy się po to aby zmądrzeć".

Starzejemy się po to aby zmądrzeć".

Ludzie nie są idealni. Masz rację. Nie wszyscy są dobrzy. Mnóstwo jest złych ludzi. To fakt. Ale są też ci dobrzy. Ci, którzy bez zastanowienia poświęcają swoje życie dla innych. Dla nich warto to robić, co robimy. Dla nich warto się strać i im pomagać.

Ludzie nie są idealni. Masz rację. Nie wszyscy są dobrzy. Mnóstwo jest złych ludzi. To fakt. Ale są też ci dobrzy. Ci, którzy bez zastanowienia poświęcają swoje życie dla innych. Dla nich warto to robić, co robimy. Dla nich warto się strać i im pomagać.

Jak to dobrze, że ja nie mam pieniędzy... mogę spać spokojnie.

Jak to dobrze, że ja nie mam pieniędzy... mogę spać spokojnie.

Praca uszlachetnia. To nie slogan. To prawda. Bo czujesz, że możesz, że umiesz, że jesteś czegoś wart, że warto było się uczyć, że życie jest piękne, bo jak zarobiłam teraz, to mogę i potem, że jak się postaram, to wszytko będzie dobrze.

Praca uszlachetnia. To nie slogan. To prawda. Bo czujesz, że możesz, że umiesz, że jesteś czegoś wart, że warto było się uczyć, że życie jest piękne, bo jak zarobiłam teraz, to mogę i potem, że jak się postaram, to wszytko będzie dobrze.

Jedyni ludzie, którzy naprawdę wierzą w to, że "za pieniądze nie kupisz szczęścia", to ci, którzy nigdy nie musieli bez nich żyć.

Jedyni ludzie, którzy naprawdę wierzą w to, że "za pieniądze nie kupisz szczęścia", to ci, którzy nigdy nie musieli bez nich żyć.