Łukasz Długowski: Co się stało z czasem wolnym, jak go traktujemy?
Ulrich Schnabel: Współcześnie traktujemy wszystko w kategoriach ekonomicznych: nastawiamy się na to, żeby być lepszymi i szybszymi niż inni, żeby być efektywniejszymi, a przede wszystkim, żeby nie tracić czasu. Myślenie ekonomiczne stało się religią naszych czasów i jest podstawowym sposobem, w jaki myślimy o świecie i życiu. Musimy się sprzedawać, optymalizować umiejętności, kandydatki na żonę, przyjaciół na Facebooku. Myślenie ekonomiczne przesiąknęło każdy aspekt naszego życia, a w tym nurcie czas to pieniądz. Dlatego jeśli mamy wolny czas i nie robimy nic, co jest wartościowe, albo efektywne, wtedy będziemy się dziwnie czuć, nawet źle - będziemy czuć, że tracimy ten czas.

Jest jedynym facetem, przy którym czuję się, jakbym mogła zrobić wszystko, i wiem, że jestem dla niego najważniejszą osobą na świecie. Nigdy się w nikim nie zakochałam, póki nie poznałam jego. I potem też nikogo nie kochałam.

Jest jedynym facetem, przy którym czuję się, jakbym mogła zrobić wszystko, i wiem, że jestem dla niego najważniejszą osobą na świecie. Nigdy się w nikim nie zakochałam, póki nie poznałam jego. I potem też nikogo nie kochałam.

Może na tym właśnie polega miłość, pomyślałam, na byciu wkurzonym.

Może na tym właśnie polega miłość, pomyślałam, na byciu wkurzonym.

Miłość jest dla ducha, a pożądanie dla ciała.

Miłość jest dla ducha, a pożądanie dla ciała.

Widziałem rozstrzelanych, co patrzyli śmiele
W rurę broni, nie chcieli na oczy zasłony;
A jak padli na ziemię, widziałem w ich ciele
Strach, co za życia wstydem i pychą więziony,
Wyszedł z trupa jak owad i pełzał wokoło:
Gorszy strach niż ten, który tchórza w bitwie nęka.
Taki strach, że dość spojrzeć na zamarłe czoło,
Aby widzieć, że dusza dąsa się i lęka,
Gardzi bólem i cierpi, i wieczna jej męka.
A więc, mój Panie, myślę, że twarz umarłego
Jest jak patent wojskowy do świata przyszłego,
I poznasz zaraz, jak on tam będzie przyjęty,
W jakiej randze i stopniu: święty czy przeklęty.

Widziałem rozstrzelanych, co patrzyli śmiele
W rurę broni, nie chcieli na oczy zasłony;
A jak padli na ziemię, widziałem w ich ciele
Strach, co za życia wstydem i pychą więziony,
Wyszedł z trupa jak owad i pełzał wokoło:
Gorszy strach niż ten, który tchórza w bitwie nęka.
Taki strach, że dość spojrzeć na zamarłe czoło,
Aby widzieć, że d...

Są na tym świecie rzeczy, które widać, i takie, które pozostają dla nas niewidoczne. Zrozumienie tego prostego faktu zajęło mi dość dużo czasu...

Są na tym świecie rzeczy, które widać, i takie, które pozostają dla nas niewidoczne. Zrozumienie tego prostego faktu zajęło mi dość dużo czasu...

Życie to nie równanie. Każda osoba to coś więcej niż suma poszczególnych składników.

Życie to nie równanie. Każda osoba to coś więcej niż suma poszczególnych składników.

Gdybyśmy mieli więcej czasu, więcej pieniędzy, więcej cierpliwości; gdyby seks był bardziej udany, kawa smaczniejsza, buty nie przemakały, a parasole nie wywracały się na drugą stronę przy najmniejszym podmuchu wiatru. Pójdziemy na głupie układy. Dostaniemy awans albo wychodząc, podpalimy budynek. Stracimy zmysły.

Gdybyśmy mieli więcej czasu, więcej pieniędzy, więcej cierpliwości; gdyby seks był bardziej udany, kawa smaczniejsza, buty nie przemakały, a parasole nie wywracały się na drugą stronę przy najmniejszym podmuchu wiatru. Pójdziemy na głupie układy. Dostaniemy awans albo wychodząc, podpalimy budynek. Stracimy zmysły.

W chwili kiedy staramy się być bogaci, trzymając coś z uczuciem pewności w swoich rękach, jesteśmy na pozycji straconej, bowiem dopóki nic w nich nie mamy, możemy przyjmować, wyrzekać się, robić, co chcemy.

W chwili kiedy staramy się być bogaci, trzymając coś z uczuciem pewności w swoich rękach, jesteśmy na pozycji straconej, bowiem dopóki nic w nich nie mamy, możemy przyjmować, wyrzekać się, robić, co chcemy.

Nie chcę, żebyśmy siedzieli na pieniądzach jak jacyś skąpcy. Mamy je po to, by z nich korzystać.

Nie chcę, żebyśmy siedzieli na pieniądzach jak jacyś skąpcy. Mamy je po to, by z nich korzystać.