Kate znalazła cel, sens. I kiedy spogląda teraz na swoje odbicie w lustrze, nie widzi już smutnej, zagubionej czy samotnej dziewczyny. Widzi dziewczynę, która nie boi się ciemności. Dziewczynę, która poluje na potwory. I która jest w tym cholernie dobra.

Nie rozumiałem. Nie podejrzewała zapewne, że gdy patrzyłem na nią, jak się rozbierała, czułem coś takiego, jakbym stawał się bogatszy o wszystkie jej obolałości, o jej cierpienia, o jej przemijanie.

Nie rozumiałem. Nie podejrzewała zapewne, że gdy patrzyłem na nią, jak się rozbierała, czułem coś takiego, jakbym stawał się bogatszy o wszystkie jej obolałości, o jej cierpienia, o jej przemijanie.

Bo kot, panie doktorze, nie człowiek. On potrzebuje miłości.

Bo kot, panie doktorze, nie człowiek. On potrzebuje miłości.

Twoje ręce/ bezpieczna kryjówka/ dla mojej głowy (...)/ ściągające z krawędzi samotności/ przywracające zmysł równowagi

Twoje ręce/ bezpieczna kryjówka/ dla mojej głowy (...)/ ściągające z krawędzi samotności/ przywracające zmysł równowagi

Palacz, choc nawet zdoła podźwignąc się na nogi, choc coś mówi czy robi lub lgnie do innych ludzi, chociaż na pozór żyje, niemniej jego gesty, chód, skóra, spojrzenie i słowa podlegają zupełnie innym prawom tonacji i ciążenia.
Cała droga powrotna przebiegac będzie tylko na jego ryzyko i odpowiedzialnośc. Najsampierw płaci okup. Wprawdzie opium wypuszcza go ze swych uścisków, lecz odziera ów powrót z wszelkich uroków.
Gdy jednak tylko palacz wróci na swą planetę, pogrąża się w nostalgii.

Palacz, choc nawet zdoła podźwignąc się na nogi, choc coś mówi czy robi lub lgnie do innych ludzi, chociaż na pozór żyje, niemniej jego gesty, chód, skóra, spojrzenie i słowa podlegają zupełnie innym prawom tonacji i ciążenia.
Cała droga powrotna przebiegac będzie tylko na jego ryzyko i odpowiedzialnośc. Najsampierw płaci okup. Wprawdzie opium wypuszcza go ze swych uśc...

Wątki snów, zamiast stopic się w jedno na jakimś nocnym ekranie i rychło się ulotnic, znaczą siecią głębokich żyłkowań - niczym gładź agatu - niespokojne zakątki naszego ciała. Istnieje coś jakby kształtowanie człowieka poprzez sen. Nakłada się on na wszelkie inne rodzaje. O kimś, bezustannie kształtowanym przez sen, można by rzec, iż przeżył nader dogłębnie wszelkie akty swego okrucieństwa.
Tym bardziej, że nie sposób owych snów klasycznych, tych pierwszych, jakie nawiedzają dzieciństwo, uznac za naiwne; są one niczym Atrydzi i czerpią siły z tragedii.

Wątki snów, zamiast stopic się w jedno na jakimś nocnym ekranie i rychło się ulotnic, znaczą siecią głębokich żyłkowań - niczym gładź agatu - niespokojne zakątki naszego ciała. Istnieje coś jakby kształtowanie człowieka poprzez sen. Nakłada się on na wszelkie inne rodzaje. O kimś, bezustannie kształtowanym przez sen, można by rzec, iż przeżył nader dogłębnie wszelkie akty swego...

...człowiek taką ma już naturę, że im mniej znaczy, tym bardziej domaga się poważania.

...człowiek taką ma już naturę, że im mniej znaczy, tym bardziej domaga się poważania.

Pieniądz rządzi światem, a niekiedy tez odrobina miłości, a gdy miłość zmienia się w nienawiść, człowiek przypomina sobie o niezapłaconych kosztach utrzymania.

Pieniądz rządzi światem, a niekiedy tez odrobina miłości, a gdy miłość zmienia się w nienawiść, człowiek przypomina sobie o niezapłaconych kosztach utrzymania.

Dochody, póki są, umożliwiają wygodne życie, ale nie zmieniają naszej rzeczywistej pozycji, czego nikt chyba nie jest bardziej świadomy niż brytyjskie klasy wyższe.

Dochody, póki są, umożliwiają wygodne życie, ale nie zmieniają naszej rzeczywistej pozycji, czego nikt chyba nie jest bardziej świadomy niż brytyjskie klasy wyższe.

Nieważne, ile pieniędzy by się miało i ile władzy, ostatecznie zostaje tylko kamień. To on ma największą moc. Pokolenia przemijają, odchodzą z tego świata, a on zostaje, jako świadectwo minionych dni.

Nieważne, ile pieniędzy by się miało i ile władzy, ostatecznie zostaje tylko kamień. To on ma największą moc. Pokolenia przemijają, odchodzą z tego świata, a on zostaje, jako świadectwo minionych dni.