Przyznaje, że stawianie zaangażowanych ojców na piedestale sprawia, że czuje się niekomfortowo. Bo jak to? Coś, co powinno być zupełnie naturalne, czyli fakt, że tata zajmuje się swoim dzieckiem, że mąż, partner jest mężem, partnerem i buduje związek z osobą, z którą chce ten związek tworzyć, zaskakuje? Tak powinno być! Dlatego nie zamierza wdrapywać się na piedestał.
Krytykuje za to brak zaangażowania.

Każdy zakochany dzięki miłości ma wrażenie, że poprzez ukochaną osobę posiada cały świat. Został mu przekazany klucz do królestwa. Nie zadaje sobie więcej pytań. Nie ma sensu szukać dalej. Całe piękno wszechświata zostało przed nim odsłonięte.

Każdy zakochany dzięki miłości ma wrażenie, że poprzez ukochaną osobę posiada cały świat. Został mu przekazany klucz do królestwa. Nie zadaje sobie więcej pytań. Nie ma sensu szukać dalej. Całe piękno wszechświata zostało przed nim odsłonięte.

Miłość to religia z najmniejszą wspólnotą wiernych (...). W tej religii Bóg i wierny występują w stosunku jeden do jednego.

Miłość to religia z najmniejszą wspólnotą wiernych (...). W tej religii Bóg i wierny występują w stosunku jeden do jednego.

Tutaj nie chodzi o bycie czyjąś własnością ani o wyznaczanie granic. Tutaj się daje, daje z siebie, aż nie zostanie już nic- a gdy to nastąpi, wtedy gdzieś na samym dnie odkrywa się jeszcze odrobinę.

Tutaj nie chodzi o bycie czyjąś własnością ani o wyznaczanie granic. Tutaj się daje, daje z siebie, aż nie zostanie już nic- a gdy to nastąpi, wtedy gdzieś na samym dnie odkrywa się jeszcze odrobinę.

Na przykład dla ciebie, człowieka interesu, co się zmieniło w związku z Lądowaniem? (...)
- (...) Co się zmieniło dla mnie? na przykład już od wielu lat czuję się trochę nieswojo, może nawet niepewnie. Dobrze, tamci wpadli na chwilę i od razu się wynieśli. A jeżeli przylecą znowu i przyjdzie im do głowy pozostać? (...) Kim oni są, czego chcieli i czy wrócą, czy nie? (...) Przynajmniej powiedz, co myślisz o samym Lądowaniu?
- Proszę bardzo - powiedział Walentin. - Wyobraź sobie piknik... (...) las, przesieka, polana. Z przesieki na polanę wjeżdża samochód, z samochodu wysiada młodzież, butelki, koszyki z prowiantem, dziewczyny, tranzystory, kamery filmowe... Rozpalają ognisko, stawiają namioty, gra muzyka. A rankiem odjeżdżają. Zwierzęta, ptaki i owady, które przez całą noc ze zgrozą obserwowały to, co się działo, wyłażą ze swoich kryjówek. I cóż widzą? Na trawie kałuża oleju, rozlana benzyna, leżą nieprzydatne już świece i filtry olejowe. Poniewierają się stare szmaty, przepalone żarówki, ktoś zgubił klucz francuski. Z opon spadło błoto przywiezione z niewiadomych bagien... no, sam rozumiesz, ślady ogniska, ogryzki jabłek, czyjaś chusteczka do nosa, czyjś scyzoryk, podarte przedwczorajsze gazety, bilon, zwiędłe kwiaty z innych lasów...
- Zrozumiałem - powiedział Nunnun. - Piknik na skraju drogi.
- Właśnie. Piknik na skraju jakiejś kosmicznej drogi. A ty mnie pytasz, czy oni wrócą, czy nie?

Na przykład dla ciebie, człowieka interesu, co się zmieniło w związku z Lądowaniem? (...)
- (...) Co się zmieniło dla mnie? na przykład już od wielu lat czuję się trochę nieswojo, może nawet niepewnie. Dobrze, tamci wpadli na chwilę i od razu się wynieśli. A jeżeli przylecą znowu i przyjdzie im do głowy pozostać? (...) Kim oni są, czego chcieli i czy wrócą, czy nie? (...)...

To jest jedyna rzecz, jakiej wszyscy ludzie chcą od innych, nie samej miłości, ale przekonania, że ta miłość jest.

To jest jedyna rzecz, jakiej wszyscy ludzie chcą od innych, nie samej miłości, ale przekonania, że ta miłość jest.

Ponieważ jedynym terenem eksploracji, przez który poznajemy świat, jesteśmy my sami, to nie wiedząc o sobie samych do końca wszystkiego, wiele wiedzieć nie będziemy.
(Rozmowy z pisarzami, Z. Taranienko, 1986, s. 505)

Ponieważ jedynym terenem eksploracji, przez który poznajemy świat, jesteśmy my sami, to nie wiedząc o sobie samych do końca wszystkiego, wiele wiedzieć nie będziemy.
(Rozmowy z pisarzami, Z. Taranienko, 1986, s. 505)

I wydawało się rabbiemu, że oto sam zacny Bóg wysłał go do syna marnotrawnego gminy, który zbłądził straszliwie, robiąc kretyński geszeft, przez co zrozpaczona żona doprasza się pomocy w podniesieniu familii z upadku.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

I wydawało się rabbiemu, że oto sam zacny Bóg wysłał go do syna marnotrawnego gminy, który zbłądził straszliwie, robiąc kretyński geszeft, przez co zrozpaczona żona doprasza się pomocy w podniesieniu familii z upadku.
„Samotność do wtorku” – „Brylantowa kamienica”.

Człowiek ucieka zatem od dzielenia się swoim szczęściem i miłością z własną żoną i dziećmi, bo nie posiada on tych zasobów sam w sobie. Ucieka zatem od dbanie o siebie i rodzinę, ponieważ nie dbano o niego i nie nauczono go tego w dzieciństwie. Ucieka od obowiązkowości i odpowiedzialności poprzez opiekę i dawania bezpieczeństwa tak finansowego jak i fizycznego, swoim najbliższym członkom rodu krwi, ponieważ nie zaznał takich wzorców w swoim rodzie.

Człowiek ucieka zatem od dzielenia się swoim szczęściem i miłością z własną żoną i dziećmi, bo nie posiada on tych zasobów sam w sobie. Ucieka zatem od dbanie o siebie i rodzinę, ponieważ nie dbano o niego i nie nauczono go tego w dzieciństwie. Ucieka od obowiązkowości i odpowiedzialności poprzez opiekę i dawania bezpieczeństwa tak finansowego jak i fizycznego, swoim najbliższy...

Rany! Stary centuś zawsze bierze te prośby za bardzo do siebie. Przecież to tylko pieniądze!

Rany! Stary centuś zawsze bierze te prośby za bardzo do siebie. Przecież to tylko pieniądze!