Poza Mną zaś nie obchodzi Mnie nic!

Jak dać jej do zrozumienia, że moje ramiona chciałyby zamknąć się wokół niej na zawsze, że moje pocałunki w policzek chciałyby przesunąć się ku ustom, że moje słowa zatrzymywały się w połowie; jak jej wytłumaczyć, że miałem ją już wiele razy i że wprowadziłem do mojego życia, wyobrażając ją sobie w mojej przeszłości i opierając na niej przyszłość.

Jak dać jej do zrozumienia, że moje ramiona chciałyby zamknąć się wokół niej na zawsze, że moje pocałunki w policzek chciałyby przesunąć się ku ustom, że moje słowa zatrzymywały się w połowie; jak jej wytłumaczyć, że miałem ją już wiele razy i że wprowadziłem do mojego życia, wyobrażając ją sobie w mojej przeszłości i opierając na niej przyszłość.

Zboża dojrzeją, minie lato, spadną liście z drzew... Bez względu na nasze radości czy tragedie...

Zboża dojrzeją, minie lato, spadną liście z drzew... Bez względu na nasze radości czy tragedie...

Możesz mieć za słoną zupę i złościć się albo możesz spojrzeć z miłością na tego, kto dla ciebie ten posiłek przygotował.

Możesz mieć za słoną zupę i złościć się albo możesz spojrzeć z miłością na tego, kto dla ciebie ten posiłek przygotował.

Dopiero teraz zaczynam widzieć, jak niewiele zostało drzew, liści, cienia, chłodu, deszczu; czegoś, co jeszcze kilkanaście lat temu było zwykłe, co było prawie wszędzie, i o co w ogóle nie dbałem; było raczej kolejną rzeczą do zadeptania, zgwałcenia, rozdarcia na kawałki. A teraz już tego nie ma. Teraz są tylko puste, suche place, betonowe wylewki, gigantyczne krematoria, pastelowe umieralnie, martwe zakłady, przerdzewiałe rury i nałożony na to wszystko plastikowy futerał z ładnym napisem. A jak coś żyje, to jest chore, skrzywdzone, spuchnięte od toksyn.

Teraz to widzę, a przedtem tego nie widziałem, bo byłem człowiekiem, myślałem jak człowiek i czułem jak człowiek. Widziałem tylko to, co było dookoła mnie. Chciałem zabić każdego, kto tylko wszedł mi w drogę; tak na dobrą sprawę, chciałem po prostu zabić wszystkich.

Teraz przestaję być człowiekiem i przestaję być Gruzem. Staję się małpą. Już nie jestem zły ani dobry. Gdy zapada noc, a na niebie widać gwiazdy, wraz z nimi przychodzi spokojna prawda o wszystkim, co istnieje. Człapię sobie pod tą prawdą, z grzechami na grzbiecie, odganiając się od głodnych, ospałych much.

Z cech człowieka, mam w sobie jeszcze troskę, troskę o Alfę i Nahlę.

Dopiero teraz zaczynam widzieć, jak niewiele zostało drzew, liści, cienia, chłodu, deszczu; czegoś, co jeszcze kilkanaście lat temu było zwykłe, co było prawie wszędzie, i o co w ogóle nie dbałem; było raczej kolejną rzeczą do zadeptania, zgwałcenia, rozdarcia na kawałki. A teraz już tego nie ma. Teraz są tylko puste, suche place, betonowe wylewki, gigantyczne krematoria, paste...

Niektóre rzeczy i ludzie nigdy nie mają swojego czasu.

Niektóre rzeczy i ludzie nigdy nie mają swojego czasu.

Ludzie głośni i lubiący na siebie zwracać uwagę w środku są nudni. Nie ma w nich nic ponad podręcznikowy zlepek kompleksów i narcyzmu.

Ludzie głośni i lubiący na siebie zwracać uwagę w środku są nudni. Nie ma w nich nic ponad podręcznikowy zlepek kompleksów i narcyzmu.

Pieniądze są potrzebne żeby o nich nie myśleć.

Pieniądze są potrzebne żeby o nich nie myśleć.

Jakie to rozczarowujące... Wielkie dramaty najczęściej wynikają z rzeczy tak małych jak pieniądze.

Jakie to rozczarowujące... Wielkie dramaty najczęściej wynikają z rzeczy tak małych jak pieniądze.

- Mówi się, że ludziom, którzy mają talent do pieniędzy, można wszystko zabrać, a oni za rok znów będą milionerami.

- Mówi się, że ludziom, którzy mają talent do pieniędzy, można wszystko zabrać, a oni za rok znów będą milionerami.