Jim Naughton

Najprawdziwsza latająca gwiazda W środowisku koszykarskim książka Jima Naughtona „Latający „byk” Michael Jordan” uchodzi za kultową. Jest to pierwsza książka poświęcona wielkiej, o ile nie największej gwieździe światowej koszykówki od czasów powstania tej dyscypliny sportowej. Została wydana w 1992 roku. Były to czasy wielkiej popularności „basketu” nie tylko w Polsce. Amerykańska liga NBA - National Basketball Association weszła szturmem na światowe parkiety i zawładnęła umysłami kibiców na długie lata. W Polsce na podwórkach wyrastały „boiska” do koszykówki. Wystarczyła „obręcz”, czyli coś okrągłego zawieszona na drzewie, kilku kumpli i można było rozegrać mecz. Na ulicach pojawili się ludzie w koszulkach z logo ligi, drużyn lub numerem ulubionego gracza. Michael Jordan numer 23 był równy, a w niektórych kręgach przewyższał sławą, największe gwiazdy filmowe. Zaczęły się również ukazywać wydawnictwa związane z NBA. Najpierw w sportowych gazetach, potem na lichym papierze, by wreszcie do księgarń trafiły książki z prawdziwego zdarzenia. Omawiana dziś pozycja do nich należy. Wydana starannie, z kolorową okładką przyciągała miłośników basketu. Co prawda po latach niektórzy z nich, znający język angielski, twierdzą, iż tłumaczenie jest mało staranne. Piszącej niniejszą recenzję nawet po latach to nie przeszkadza. Nie znam angielskiego. Książka opisuje sześć pierwszych lat Jordana w NBA. Więcej nie może, bo ukazała się w 1992 roku, a kariera koszykarza trwała znacznie dłużej. Nie jest to też typowa biografia. Każdy z piętnastu rozdziałów to praktycznie epicki reportaż na określony temat. Autor wprowadza nas w tajniki pracy marketingowej firm produkujących sportowe obuwie, porusza problem rasizmu odwołując do innych wybitnych postaci sportu, dużo uwagi poświęca m.in. Muhammadowi Ali. Zaglądamy również do historii koszykarskiej ligi. O rodzinie Michaela i jego życiu dowiadujemy się… stosunkowo niewiele. Brak tu sensacji, plotek, anegdot. Dowiadujemy się tyle, ile potrzeba, by poznać koszykarza i jego najbliższych. Można rzec – znakomity materiał dziennikarski. I to wydaje się być największą wartością książki po trzydziestu dwóch latach. Odczytana ponownie stanowi dokument tamtych czasów amerykańskiej rzeczywistości, do której tęskniliśmy. Chociaż ze sportem to nie było i nie jest takie proste… Do dziś słyszę opinie, że sport powinno uprawiać się dla przyjemności i zdrowia… kochany baron de Coubertin i jego idee, które wskrzesiły igrzyska olimpijskie… Książka Naughtona jest przykładem, że nie zawsze… Myślę, że nie jest to również pozycja dla osób nie mających ze sportem wyczynowym związku. Dużo w niej sportowej terminologii, pojęć wymagających znajomości dyscypliny i oczywiście atmosfera. Sportowemu laikowi mogłaby wydawać się nudna lub wręcz – z Marsa. Nie mniej jednak – zapraszam do lektury .