Karolina Stojek-Sawicka

Dobry pomysł na książkę i... w zasadzie tyle. Temat potraktowany płytko i chaotycznie, zbudowany przez Autorkę wedle schematu "było tak, a potem było tak". Dużo domorosłej socjologii, truizmów i stereotypów w stylu sarmackiego świata: "Przypomnijmy sobie ściągniętą z bólu twarz Jana Kochanowskiego, nachylającego się nad martwym ciałem córeczki i słowa jego trenów, w których na zawsze zaklęta została rozpacz rodzica po odejściu ukochanego dziecka. O ileż potężniejszy musiał być ból matek!" "Kobiety są zatem ewolucyjnie dostosowane do tego, aby dbać o swoją urodę, a mężczyźni do tego, aby zwracać uwagę na te najpiękniejsze" Jest też heroiczna walka z własnoręcznie postawionymi wątpliwościami, na przykład na początku jednej strony pisze o tym, że wielu mężczyzn musiało odczuwać zawód na wieść o narodzinach córki, a na początku następnej, że: "Nawet wtedy, gdy córka nie była jedynym dzieckiem, jej przyjście na świat witano z taką samą radością, jak chłopca" a także: "Córka zawsze była ozdobą swojego ojca, powodem do nieustannej dumy, wprawdzie z synem wiązał on większe nadzieje, ale to ją traktował z większą czułością i bardziej się z nią związywał" Cytować można by sporo. Książka rzeczywiście jest przystępna, ale mniej więcej na tej zasadzie, na jakiej przystępne jest disco polo.