Marta Kramarz

6,8 z 1009 ocen

1583 czytelników 144 opinie

Rysuje, maluje, projektuje, lepi anioły i zegary. Pisze bajki dla swojej małej Wiktorii, której nieograniczona wyobraźnia jest dla niej natchnieniem i inspiracją. Po wielu latach życia w wielkomiejskim gwarze znalazła swoje miejsce na podkrakowskiej wiosce, gdzie diabeł mówi dobranoc, na dzień dobry kot zagląda przez okno, a czas płynie wolniej i bardziej kolorowo.

Wszystkie
Książki
Czasopisma

Sortuj od:

2012

Pozłacana rybka

Barbara Kosmowska, Marta Kramarz

6,8 z 1009 ocen

1583 czytelników 144 opinie

2012

Najnowsze opinie o książkach autora

Pozłacana rybka Barbara Kosmowska

Gretta

ocenił(a) na 61 rok temu

Niby to książka o chorobie, trudnościach i problemach. A jednak... ona cała jest miła i sielska. I z jednej strony miałam taką myśl, że oo, wreszcie książka dla dzieci utrzymana w takim faktycznie dziecięcym klimacie, gdzie wszystko jest łagodne, bezpieczne, czasem wręcz naiwne, nie grozi nam brutalny naturalizm. Z drugiej - w momencie gdy ten infantylny świat stykał się z poważnymi życiowymi problemami, robiło się dziwnie i niewiarygodnie. Aczkolwiek - nastolatką nie jestem już od kilkunastu lat, nie wiem jak bym oceniła tę powieść w gimnazjum. Jako dla dorosłej nauczycielki polskiego - książka poprawna, ale przeciętna.

Przeczytaj

Pozłacana rybka Barbara Kosmowska

Jakub Piotrowski

ocenił(a) na 84 lata temu

"Dzieci i ryby głosu nie mają". To chyba najbardziej kłamliwe powiedzenie, jakie znam. Od ponad stu lat, od czasów tworzenia ogródków jordanowskich i nauk Korczaka, który przekonywał, że "nie ma dzieci, są ludzie", uczucia młodego człowieka są dostrzegane. Za mało jednak. Za często dorośli zapominają, że to właśnie wiek dziecięcy jest tym, w którym uczucia i emocje są ważniejsze niż cokolwiek innego. Lektura "Pozłacanej rybki" daje możliwość wejścia w świat skomplikowanych uczuć młodej dziewczyny, Alicji, która, podobnie jak większość ze współczesnych nastolatków, musi mierzyć się codziennie z sinusoidą emocji. Wszędzie, w domach rozwiedzionych rodziców, w szkole pomiędzy wymykającą się z rąk przyjaźnią a próbą pomocy anorektycznej koleżance, w szpitalu u nieuleczalnie chorego brata przyrodniego, czy w końcu w bardzo zielonych oczach pewnego zdolnego, obiecującego skrzypka... Dawno nie czytałem czegoś tak bardzo dającego do myślenia.

Przeczytaj