Juhan Smuul

97/130/2025 Powiem wam, że nie wiem, jak ocenić tę książkę. Myślałam, że to powieść będzie, ale nie. To taki jakby reportaż. Myślicielski, bo filozoficznym go nie nazwę. A także propagandowy, ale jak na możliwości sowietów i państw im podległych - całkiem subtelny. A językowo bardzo ładnie napisany. Pan dziennikarz pod koniec 1959 roku płynie statkiem z Władywostoku na tytułowe Morze Japońskie aby relacjonować badania pogody. Bo statek jest naukowy. Ma na pokładzie różnych specjalistów z dziedzin, których nazwy są bardzo trudne, a oprócz tego będzie z niego wystrzelonych dwadzieścia rakiet, które coś tam w atmosferze pomierzą, prześlą dane, a potem oczywiście utopią się w morzu. Cała książka jest o tym, jak to nauka się rozwija, bo ma bardzo dzielnych naukowców (na pewno wszyscy za młodu byli pionierami) i te superzaste rakiety. A wielka wojna ojczyźniana nazywana jest w książce Wielką Wojną Narodową. W każdym razie pozycja jest to zadziwiająca i z tego powodu warto do niej zajrzeć. Tym bardziej, że nie jest długa, 200 stron małego formaciku. "(...) zapytany, czy będzie deszcz, odpowiadał zawsze: Poczekaj do wieczora, to ci powiem." "Przecież zwyciężaliśmy zawsze, z wyjątkiem tych wypadków, gdy ponosiliśmy klęskę..."