Nicolas Mahler

Komiks Mahlera na podstawie prozy Bernharda przedstawia tytułowych dawnych mistrzów w dość obślizgłym świetle. Nie pozostawia suchej nitki na artystach uznawanych za wielkich. Głównie jednak, tak sobie myślę, chodzi autorowi o potępienie podziwu względem kogokolwiek i czegokolwiek. Podziw (idealizacja) otumania ludzi na całe życie. Zabiera możliwość trzeźwej oceny. Nie istnieje "dzieło skończone" i zaistnieć nie ma szansy, wszak jesteśmy tylko ludźmi wstającymi rano z pomiętej pościeli i zakładającymi kalesony zimą. Bernhard nazywa artystów oszustami, w których sztuce pokłada się nadzieje na zbawienie, a która w godzinie największej rozpaczy pozostawia nas na pastwę losu i okazuje się bezwartościowa w zestawieniu z ludzką tragedią. Ale czy to artyści są temu winni, czy może sam odbiorca, który ratunku szuka w złych miejscach? Nie czytałem samej powieści Bernharda, więc nie mam pojęcia, w jakim stopniu Mahlerowi udało się przemycić faktyczną myśl książki, ale przyjazna to lektura, a i kreska nawet interesująca, choć osobiście niewiele mam wspólnego z komiksami, w związku z czym brak mi punktu odniesienia.