Cytat dnia
Doprawdy nie każda z naszych ciężkich prawd może być własnością publiczną. Ja nie wiem, czy część samobójstw nie bierze się ze strachu przed...
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2006
1995
1993
1992
1988
1986
1981
1979
1979
1978
1976
1976
1975
1972
W wolnych chwilach przed śmiercią Anna Strońska 
Znowu mała dygresja, zanim przejdę do książki, ale sytuacja tego wymaga :D Otóż, nie miałabym zielonego pojęcia, kim jest Anna Strońska, gdyby nie NOC MUZEÓW. Wniosek? Łaźcie tam, mimo tłumów. Nocna wędrówka po przemyskim bunkrze (tak, dalej nie lubię tego budynku),dała mi możliwość poznania kobiet, o których w zasadzie nie miałam pojęcia, mea culpa. Wystawa nosiła tytuł: „Przemyślanki znane i nieznane” i prezentowała dziewięć kobiet, które osiągnęły uznanie, przynoszące zaszczyt miastu (i mieszkańcom rzecz jasna),a wśród nich znalazła się PIERWSZA DAMA POLSKIEGO REPORTAŻU, Anna Strońska. Jestem po pierwszej lekturze jej autorstwa i to jest miłość. Podziwiam warsztat, celność spostrzeżeń, szczerość przekazywanej prawdy i te nutki subtelnego, sarkastycznego humoru.
„W wolnych chwilach przed śmiercią” jest opowieścią o pacjentach dwóch oddziałów szpitala, hematologii i chirurgii. „U nas na hematologii chorzy mają to do siebie, że ich prawda niemal do ostatnich dni rozgrywa się dyskretnie”. Ową dyskrecję demaskuje narratorka, przedstawiając poszczególne historie kobiet, z którymi dzieli salę. Jest starość, krew, sondy, ropa, śluz, demencja, ksiądz przechadzający się ze stułą, lekarze, cyrulicy i ona sama, śmierć w różnych odsłonach. Obraz wyłaniający się spod pióra autorki jest niczym dzieło Beksińskiego, straszne, ale jednak piękne. Chwile przed śmiercią wypełnione są niepewnością, narkotycznymi wizjami przeszłego świata, uśmiechem maskującym strach. Strońska albo hipnotyzuje czytelnika całymi fragmentami tekstu (będą cytaty),albo dźga pojedynczymi zdaniami w stylu: „Nie każda jedna matka jest dobrą dla własnego dziecka”. W całej tej prozie nie ma grama fałszu. Gorąco polecam!
IG @angelkubrick
Sennik galicyjski Anna Strońska 
10 gwiazdek i status arcydzieła za poruszenie czułych strun.
Za to, że jest w niej wszystko, czego szukam w reportażach historycznych, pamiętnikach i sagach, a to:
- wyprawa do Przemyśla z drugiej połowy XIX wieku, z fin de siècle, I wojny światowej i międzywojnia. Przemyśla bliskiego mi z uwagi na konotacje rodzinne;
- dzieje rodu na przestrzeni lat z tekstami źródłowymi w bonusie w postaci pamiętników babko-ciotek Autorki z lat 1882 – 1924 i 1889 – 1921, które oparły się burzom czasu;
- reportaż historyczny pisany pełnym artyzmu stylem, nie do podrobienia. Skrzy się w nim i od dowcipu i od emocji. Często rozbawia („matka mężowa – głowa wężowa” – z przysłów XIX wiecznych, zapisanych w sztambuchu panienki),na koniec już coraz częściej wzrusza. Dygresyjność pozwala zobaczyć członków rodziny Autorki jako uczestników wydarzeń historycznych. Zaczyna się od rabacji galicyjskiej z 1846 roku. Jest i o NKWD i o UPA. O ministrze Becku i generale Zagórskim. A dzienniki z dni obrony twierdzy Przemyśl – urzekający unikat.
Ale przede wszystkim za przejmujący przekaz. Za tą wykrzyczaną bezsilną tęsknotę za przeszłością, do której nie ma powrotu. Za zrozumienie potrzeby przynależności do miejsca, z którego wyrastają korzenie. Miejsca w czasoprzestrzeni, które trwa, chociażby cokolwiek złego się działo. Do którego można powrócić i schronić się w nim, w tej bezpiecznej przeszłości, zwanej dobrymi czasami, chociaż jej przywrócić się już nie da. Za przywiązanie do miejsca, w którym ta przeszłość się rozegrała, zanim przeminęła. Do Przemyśla, który dla Autorki był małą Ojczyzną, z której ją wydarto. To też osobista historia kolejnych strat. Najpierw ojca, o którym pisze z ogromną miłością i czułością, który zmarł przedwcześnie, po pobycie w enkawudowskiej katowni. Potem domu, do którego opuszczenia rodzina została zmuszona. Matki i ciotki Lucylli, „która była zawsze”. Za przyznanie się do tej dojmującej pustki po ludziach, którzy „przeszli na drugi brzeg”, skąd nie ma powrotu. Za wściekłość na to, że przemijanie jest tak bezlitosne. To nie jest widoczne od razu. Pojawia się w miarę czytania, eksploduje na końcu książki. Dlatego tak trudno się wyciszyć po zamknięciu tego sennika o minionych czasach i ludziach, uchwyconych do nieśmiertelności w kartach pamiętników, w starych fotografiach, w pamięci tych, co jeszcze w podróży, zanim przejdą na drugi brzeg.
„To potrzebne. Od czasu do czasu trzeba sobie potwierdzić, że gdzieś przecież wszystko zostało po staremu i nigdy nie odeszliśmy”.
