Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2024
Błękitny fin de siècle. Kolor niebieski w kulturze i literaturze Młodej Polski
59 czytelników 3 opinie
2024
2018
2010
2008
2003
Młoda Polska Justyna Bajda 
Syntetyczne ujęcie epoki zwanej Młodą Polską. Na początku zgrabny rys historyczny etapu dziejowego ostatnich 20 lat XIX i początku XX wieku ukierunkowany na unaocznienie przyczyn zmian i ukazanie genezy nowego podejścia w kulturze i sztuce. Zostały omówione kluczowe pojęcia odnoszące się do tego czasu takie jak: modernizm, neoromantyzm, symbolizm, dekadentyzm, secesja czy ekspresjonizm. W dalszej części autorka przedstawia sylwetki najważniejszych postaci. Mamy tutaj mini biogramy takich legend jak Kazimierz Tetmajer, Stanisław Przybyszewski czy Stanisław Wyspiański.
Książka posiada sporo fajnych informacji niestety podanych w nieco chaotyczny sposób. Ģłówna narracja przerywana jest co i rusz krótkimi opisami i dygresjami na temat dzieł czy osób które ,,wcinają się'' w główny tekst. Bardzo utrudnia to czytanie i wybija z rytmu. Jeśli zaś opuścimy te dodatkowe teksty to ominiemy mnóstwo wiedzy i ciekawostek. Wydawnictwo jest dość kolorowe i na prawie każdej stronie podziwiamy jakiś obraz lub fotografię. Jednak te dodatki nie dominują nad treścią merytoryczną która jest zdecydowanie warta uwagi. Polecam.
Błękitny fin de siècle. Kolor niebieski w kulturze i literaturze Młodej Polski Justyna Bajda 
Rzadko recenzuję książki stricte naukowe, ale dla "Błękitnego fin de siècle" prof. Justyny Bajdy musiałem zrobić wyjątek. Nie tylko ze względu na PRZEPIĘKNĄ oprawę graficzną (barwione brzegi, obwoluta, ilustracje na kredowym papierze),ale także treść. Pozycja ta opowiada bowiem o kolorze niebieskim w twórczości Gabrieli Zapolskiej, Kazimierza Przerwy-Tetmajera i Stanisława Wyspiańskiego. Wydawałoby się - banał. A jednak barwa staje się pretekstem do opowieści o całej Młodej Polsce (i ogólnie XIX wieku) z perspektywy mody, wystroju wnętrz, sztuki i rozwoju techniki, a także wpływu tych czynników na literaturę. Oczywiście zaczęło się już w romantyzmie, od teorii kolorów Goethego. I choć wybór głównych bohaterów tej książki może dziwić, to w tym szaleństwie jest metoda - każdy z literatów okupuje bowiem inną "błękitną" niszę. Zapolska opowiada o barwie strojami i wnętrzami, Przerwa-Tetmajer poszukuje precyzyjnych określeń na kolory występujące w dzikiej przyrodzie, zaś Wyspiański uderza w mistyczne tony i... maluje swoją pracownię w całości na szafirowo.
Mimo nieoczywistego tematu - a może właśnie dzięki niemu - w tej książce możemy zgłębić Młodą Polskę od nieznanej wcześniej strony i zobaczyć, że nic w twórczości Wyspiańskiego czy Przerwy-Tetmajera nie było przypadkowe. Z tego też powodu polecam gorąco "Błękitny fin de siècle" prof. Justyny Bajdy - miłośnicy epoki po prostu muszą ją mieć na swoich półkach.
