Stanisław Lem

Jedyny sensowny komentarz do tej książki to "ociechuj". Wyobraźnia Lema za każdym razem mnie zniewala. Ale też jego styl jest tak dobry, książki tak językowo eleganckie, że trochę ubolewam nad tym jak ubogie jest moje własne słownictwo. Lista rzeczy, które mi się w tej powieści podobały / zrobiły na mnie wrażenie: 1. Super pomysł na opowieść o pierwszym kontakcie. Idea obcego żyjącego oceanu i wszystkie ludzkie rozkminy o tym co jest żywe / inteligentne / świadome, a co nie. 2. To że ocean ma na nas wyjebane i jak bardzo to ludzi boli. Żeby posłużyć się cytatem z książki: "jest to swoisty paszkwil na nasz gatunek". I takich smaczków o ludziach jest tu wiele. I wszystkie wciąż aktualne (np. "chodziło o zniszczenie tego, czego nie możemy pojąć") 3. Opis i różne porównania, którymi Lem się posiłkuje, żeby nam przedstawić ten niezwykły ocean. A zaraz potem stwierdzenia typu "ale to i tak nie oddaje jego istoty, bo jest nieporównywalny do niczego co ludzkość zna i rozumie". 4. Cała wyimaginowana gałąź nauki i jak naukowcy wchodzą ze sobą w polemikę. Jak ich wszystkich boli to, że teorie się mnożą, ale niczego nie mogą udowodnić. Te naukowo-filozoficzne rozważania wciągnęły mnie bardziej niż się spodziewałam. Czekałam aż Kris pójdzie do biblioteki i będzie czytał coś dalej. 5. Niepokojący klimat na stacji, gdzie toczy się akcja. Pierwsza ćwiartka tej książki to jest totalny horror. Słuchałam tego w nocy i musiałam zapalić światło, żeby nie mieć lęków. Interakcje między bohaterami na stacji są świetnie napisane. No i jest tu jeszcze ten psychologiczny element, o którym nic nie powiem, żeby nie spoilować fabuły, ale też jest zajebisty! 6. O pięknym języku już wspominałam? 7. To jaki ten ocean jest dziwny. Tyle mi na razie przychodzi do głowy, ale z pewnością przeczytam "Solaris" ponownie i może jeszcze coś do tej listy dopiszę. Aha, może kogoś zainteresuje, że słuchałam audioprodukcji Audioteki (porównywałam z papierową książką i tekst nie jest pozmieniany),ale nie wiem czy polecać. Aktorsko jest odegrana świetnie. Ale przeszkadzała mi warstwa dodatkowych dźwięków i muzyki. To może być kwestia mojego mózgu, który słysząc muzykę przestaje skupiać się na tekście. Ale też nie wiem czy akurat do tej powieści, w której tak dużo dzieje się wewnętrznie / jest odczytywaniem zapisów naukowych, ta forma słuchowiska w ogóle pasuje. Mnie bardziej wybijała niż wkręcała. (Np. w scenie kiedy jeden z naukowców przedstawia przed komisją zapis swoich doświadczeń na planecie Solaris z jego opowieści wybijały mnie dodane głosy świadków. Albo kiedy główny bohater czyta nam treść tekstów solarystów i słychać przewracanie stron, to niby wiem, że miało to urealnić scenę, ale dla mnie brzmiało jakby mikrofon za bardzo wyłapał przewracanie stron przez lektora)