Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2013
2003
2000
1998
Wieże Bois-Maury - Wydanie zbiorcze tom 1 Hermann Huppen 
Chłop ZnakiemTego wrzucił do topki, tom się zainteresował, oczywista sprawa. Chłop ostrzegał, że może nie pyknąć, nie zawsze mi po drodze z tymi europejskimi opowieściami średniowiecznymi. Co racja to racja.
Otwieram, myślę sobie - chłop miał rację. To dokładnie ten typ kreski, który przy pobieżnym przeglądaniu totalnie mnie odrzuca. spore nasycenie pstrokatych dość kolorów, dużo pomarańczy i żółci (tfu!),brzydkie twarze.
Ale jak przyszło mi bliżej poobcować z komiksem, a obcowałem dość blisko, wrażenie początkowe zatarło się całkowicie. Doceniłem szczegółowość tego rysunku, skrupulatność w pokazywaniu świata przedstawionego, pór dnia i nocy, budowania scenerii. Równie dużo miejsca tu poświęcono właściwej akcji, co scenom bardziej rodzajowym, pozwalającym się popluskać w tej rzeczywistości. Bardzo takie pluskanko lubię.
Ogólnie to mamy tu takie naturalistycznie pokazane, chrześcijańskie średniowiecze, a historie kręcą się wokół Aymara - rycerza pozbawionego swego zamku, tytułowych Wież Bois Maury (najpiękniejszych i najwyższych w całym chrześcijańskim świecie!),wędrującego przez świat i próbującego postępować jak przyzwoity człowiek. Zmierza sobie do powoli do tych wież (najpiękniejszych i najwyższych w całym chrześcijańskim świecie!),ale nie na nim skupiają się zebrane tu trzy historie, a na ludziach przezeń napotkanych. Poznajemy mularza oskarżonego o zabicie rycerza, chłopów co przetrwali atak na zamek swych panów, obserwujemy nocny włam do klasztoru. Mnóstwo tu moralnie nieoczywistych sytuacji, trudów, ludzkich zmian, chowania pychy do kieszeni. Walki o przetrwanie. Upadku.
Pasjonujące to, świetnie napisane, angażujące, rysujące obrazy w głowie. A przy okazji zgrabnie językowo wystylizowane.
Bardzom ukontentowany.
Po więcej recenzji zapraszam na Instagram @traczytanko:
https://www.instagram.com/traczytanko/
Brigantus 2. Pikt Hermann Huppen 
POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Album Brigantus tom 2: Pikt kontynuuje wątki z poprzedniej części, wrzucając tytułowego bohatera w sam środek piktyjskiej osady, nieopodal rzymskiego obozu. Jego burzliwa przeszłość i brutalna natura budzą zrozumiałą nieufność wśród lokalnych przywódców, którzy z rezerwą traktują jego obecność. W tym samym czasie rzymskie legiony, niecierpliwe i żądne krwi, rozważają przedwczesny atak na wioskę Piktów, ignorując strategiczną potrzebę posiłków. To napięcie między dwiema kulturami, podsycane indywidualnymi dramatyzmem postaci, stanowi fundament fabuły. W bohaterze buzuje też chęć zemsty na dawnych sojusznikach, co oznacza wiele przelanej rzymskiej krwi.
W komiksie twórcy sięgają po konwencję opowieści osadzonych w starożytności, jednak tytuł odbiega od klasycznego wzorca tego podgatunku. Zamiast monumentalnych miast, czytelnik dostaje surowy, leśny krajobraz, plemienne rozgrywki i brutalne życie na rubieżach imperium. Kontrast ten mógłby być siłą opowieści, ale scenariusz nie oferuje wystarczająco głębi, by utrzymać uwagę odbiorcy na dłużej. Wynika to głównie z bardzo mocno ograniczonej liczby stron.
Meloniusz Brigantus jako protagonista to postać enigmatyczna, ale niestety nie w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Jego motywacje są ledwie zarysowane, a przeszłość przedstawiona w kilku zdaniach dialogu. Choć autorzy próbują zbudować wątek odkupienia i wewnętrznego rozdarcia, brak konkretnych informacji o jego życiu sprawia, że trudno się z nim utożsamić lub przejąć jego losem. Jego przemiana – z lojalnego legionisty w jednego z barbarzyńców – powinna być osią narracyjną, ale została sprowadzona do serii uproszczonych wydarzeń.
Równie powierzchownie potraktowano postacie drugoplanowe. Zachowania niektórych z nich są wręcz głupie. Na przykład syn wodza Piktów zdradza ojca, bo… jest zazdrosny o siostrę flirtującą z Brigantusem. Brakuje tu pogłębienia, napięcia i motywacyjnej logiki. Nawet potencjalnie ciekawe starcie ideologiczne – Rzym kontra barbarzyńcy, cywilizacja kontra dzikość – zostaje tu zredukowane do wymiany ciosów i kilku patetycznych monologów. Narracja pędzi do finału, nie pozwalając wybrzmieć emocjom, które mogłyby nadać historii dramatyzmu..,.
https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-brigantus-tom-2/
