Aktualności
4
Angelus 2014
51 książek pisarzy z Polski i zagranicy zostało zakwalifikowanych do dziewiątej edycji Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus....
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2022
2022
2020
2020
2020
2019
2019
2017
2017
2017
2013
2009
2005
1976
Powiązane treści
Powroty. Radom Grzegorz Bartos 
„Powroty. Radom” to zbiór jedenastu opowiadań radomskich pisarzy.
Radom to moje miasto. Tu się urodziłam, tu pracuję. Z ogromną ciekawością sięgnęłam po tę antologię. Autorzy opowiadań są mi znani. W większości czytałam ich książki. Z kilkoma było to pierwsze spotkanie literackie. Muszę przyznać, że jestem zachwycona tymi krótkimi opowieściami o moim mieście. Każde z opowiadań jest inne, wydawałoby się odzwierciedlające twórczość danego autora. Jednak niektóre były dla mnie zaskakujące.
Czy wszystkie mnie urzekły? Prawie…
Po przeczytaniu całości większość byłam w stanie opowiedzieć.
Dwa, trzy muszę przeczytać ponownie. Każde z opowiadań dostarczyło mi odmiennych emocji. Niektóre większych, ale to już moja słodka tajemnica które.
"Powroty" to dla mnie spacer po Radomiu. Powrót do przeszłości, do mojego miasta, które zdarzało mi się fizycznie opuszczać. Jednak nigdy nie opuściłam.
„Powroty. Radom” to antologia opowiadań wydana z okazji 40. Radomskiej Wiosny Literackiej przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Radomiu. GORĄCO POLECAM nie tylko Radomianom. Polecam wszystkim lubiącym czytać dobrą prozę.WARTO!
Do zobaczenia w piekle. Kresowa apokalipsa: reportaże Wojciech Pestka 
„Człowiek potrafi się przystosować do każdych warunków
Zbudować świat wokół siebie.
I wtedy jest łatwiej.
Nie chcę pamiętać, jak to było.
Ale nawet w piekle można żyć.”
To słowa Marii, jednej z bohaterek reportażu Wojciecha Pestki. Jest on bardzo wymowny i w pełni oddaje nastrój i charakter „Do zobaczenia w piekle”. Autor bowiem oddaje głos ludziom, którzy przeżyli swoiste piekło. Piekło wojny, prześladowań, więzienia, zsyłek na Syberię, pacyfikacji. Tragedii w tym reportaży jest wiele a relacje o nich robią ogromne wrażenie.
Świetny jest również styl Pestki. Nienachalny i subtelny, pełen nostalgii a reportaże napisane są pięknym, barwnym językiem. Autor podejmuje naprawdę trudne i niewygodne tematy ale wychodzi z tego obronną ręką. Nie są przekraczane granice, nie ma sensacji na siłę, na próżno szukać tu epatowania tragedią a mimo to reportaże te szokują, wzruszają i pozostają w pamięci na długo. To jedna z takich książek, która wbija czytelnika w fotel ale której napisać coś mądrego i sensownego jest trudnym zadaniem. Brak mi bowiem odpowiednich słów aby wyrazić wrażenie jakie we mnie wywołała i jednocześnie zachwyt pod adresem autora.
Bardzo polecam, naprawdę znakomity reportaż.
