Cytat dnia
Rzeczy najprostsze są najtrudniejsze.
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2003
1998
1978
1975
1972
Pory roku Peter Bichsel 
Peter Bichsel był w rodzinnej Szwajcarii, ale także w szerszym świecie literatury niemieckojęzycznej autorem rozpoznawalnym, cenionym zarówno za interesujące, często nowatorskie powieści i opowiadania, jak i za felietony w opiniotwórczych mediach. W Polsce jest to nazwisko - ciekawostka, z którym spotkać mogli się czytelnicy nielicznych przekładów opowiadań i krótkich powieści, takich jak "Pory roku".
Ta niespełna 150 stronicowa powieść, wydana w oryginale w 1967 roku, a w polskim przekładzie w roku 1972 ma formę literackiego eksperymentu i autoironicznej zabawy rolą pisarza - twórcy i bohaterów - stworzonych postaci. Brak tu klasycznej fabuły, opowieści o czytelnym przebiegu wątków. To zabawa w obserwowanie i komentowanie zmagań autora z wymyśloną przez siebie postacią wiedeńczyka o nazwisku Kieninger. Autor tworzy z mozołem całe tło i kontekst, w detalach opisuje mieszkanie i przedmioty z którymi styka się bohater, a także jego sąsiadów. Rozważa opcje budowania świata bohatera: jego podróży, jego motywacji, jego relacji z kobietami. To momentami zabawna, inteligentna gra, ale daje zupełnie inny rodzaj wrażeń czytelniczych niż klasycznie prowadzone narracje literackie. Zapewne niejednego czytelnika zrazić mogą też szczegółowe opisy techniczne towarzyszące tworzeniu przez autora świata materialnego, w jakim mieszka stworzony przez niego bohater.
Człowiek o dobrej pamięci i inne opowiadania w stylu zen Peter Bichsel 
Książeczka na jeden wieczór, może na pół, a może na jeszcze mniej – myślę, że na mniej, ale myślę względnie.
Po przeczytaniu nasunęło mi się przede wszystkim trochę pytań, z których niektóre przytoczę:
– Czy warto było być błaznem na dworze Hiszpańskim 500 lat temu?
– Czy Ameryka na pewno istnieje?
– Czy warto zabijając monotonię, nadawać przedmiotom nowe nazwy?
– Czy to dobry pomysł by w wieku osiemdziesięciu lat, wyruszać w podróż dookoła świata w linii prostej?
Przede wszystkim lektura nasuwa pytania, ale na niektóre z nich można niekiedy znaleźć odpowiedzi kilka stron dalej jak np.
– Jaki jest sens jazdy pociągiem kiedy zna się doskonale trasę i rozkład? – Ale może lepiej zacząć liczyć schody, a wówczas można znaleźć w tym sens.
– Czy warto dokonywać odkryć i odkrywać na nowo wynalazki? – Jeśli się jest prawdziwym wynalazcą i ma się pasję, to chyba tak.
Historie są tak skonstruowane, że bardzo trudno (mnie) jest wychwycić jakiś rozsądnej długości cytat, który miały np. jedno - dwa zdanie, bo aby naprawdę miał sens, musiałby chyba mieć co najmniej pół strony i to w bardzo optymistycznym wariancie. Oczywiście coś tak, jak zazwyczaj daje się wychwycić.
Książeczka dość sympatyczna i jak w temu podobnych dziełach skłania do refleksji i udziela czytelnikowi zapewne iskierki jakiejś zawartej w niej mądrości.
