Katherine Applegate

Tytułowego Preskota wydawało mi się mało... jakby był wabikiem, że książka powinna mieć w sobie życie, niezwykłą konwencję i wyryć się w pamięci. Trochę dziwne, iż wydaje się jakby fantastycznych elementów i tytułowego kota miało być więcej, ale nie jest. To dla jednych wada, ale może być też zaletą. Główny bohater ma dobrych rodziców, którzy nie są w stanie dać jej stabilnego domu. Książka nie jest przesadnie optymistyczna w tej kwestii, lecz pojawiają się przebłyski nadziei np. w postaci nowej przyjaciółki. Pojawia się niestety perspektywa utraty przyjaźni, kiedy rodziców Jacksona (imię chłopca) przestaje być stać na dane miejsce zamieszkania. Albo kiedy dowiadują się o początkach stwardnienia rozsianego u ojca, przez co sytuacja staje się jeszcze bardziej krucha. Ojciec w końcu chyba (z tego co pamiętam) dostaje jakąś pracę oraz rodzina mieszka na tyłach budynku. Podoba mi się podejście bez fałszywych obietnic, lecz nie całkowicie smutne. Jednakże sama historia i książka nie spodobały mi się jakoś mocno ani też nie czułam się wielce wzbogacona. Ciekawe, że zapamiętałam błędnie o płci głównego bohatera- chłopiec, nie dziewczynka.