Radosław Kobierski

,,Na wulkanie” składa się z pięciu przejmujących historii, zróżnicowanych pod względem formalnym. Bohaterowie pokazują, że warto funkcjonować według własnych reguł, czasem odciąć kajdany przeszłości, próbować złapać nowy kurs. Życie mamy jedno i bywa nieprzewidywalne. Dociska do ziemi. Napotkane trudy zmuszają do zrewidowania poglądów na wiele spraw. Radosław Kobierski jest krytykiem literackim, wytrawnym słuchaczem i obserwatorem rzeczywistości. Zostawia przestrzeń na własne wnioski. Nie ocenia. Wielokrotnie pokazał literacki talent, chociażby przy pomocy poezji i prozy. Tym razem w lirycznej paraboli doznań ogromną uwagę zwraca na istotę i budowanie tożsamości. Tytuł ma symboliczne znaczenie dla jestestwa postaci, doświadczajacych wielu erupcji codzienności.Poczuli ból rozstania- jak Zygmunt. Uciekli od kontroli i rutyny albo właśnie jej szukają. Starają się wybaczyć ojcu... Wielokrotnie klękały im serca. Bywają chronicznie samotni. To jednak lepsze niż wciąż być w rozkroku między tym, co powinni, a tym, co gra w duszy. Nie ważne, że wiatr wieje w oczy. Meandrują po świecie. Próbują tj. Stan za wszelką cenę dowiedzieć się, co nie tak poszło w relacji z przyjaciółmi. Przełykają gorzką prawdę o tym, co ich poróżniło. Wsłuchują się w kakofonię dźwięków natury. Liżą rany. Wciąż się sprawdzają. Piszą nowe rozdziały. Niektóre z nich bywają bolesne, bo obrazują kruchość istnienia; tak jak ma to miejsce w przypadku Dimitera. Mężczyzny zafiksowanego na punkcie odżywiania, który do kresu dni będzie musiał mierzyć się z konsekwencjami arbitralnych decyzji, słuchać w zawieszeniu aparatury medycznej podtrzymującej funkcje życiowe. Zaskoczona jestem, że udało mi się odnaleźć kawałek wspomnień- chociaż nie są to moje antypody literackie. Dostrzegam pomiędzy wierszami afirmację podstawowych zajęć, pomimo strat i blizn na psychice. Bardzo to bliskie ciała. To też wielowymiarowy widok na to, iż czasem Bóg ma na ludzi z góry ma narzucony plan. Że łatwo wypaść z kołowrotka dni, prysnąć jak sny.Antologia do niespiesznego spijania esencji ze słów. Dobrze ją sobie dawkować. Dać synapsom czas na przetrawienie przekazu.