Aktualności
4
Śnić o cudzych życiach. Rozmowa z Krzysztofem Umińskim, autorem „Trzech tłumaczek”
O wybitnych tłumaczkach, tajnikach przekładu, życiu umysłowym powojennej Polski, związkach książek i ludzi a przede wszystkim o...
Najnowsze artykuły
ArtykułyMilion euro dla pisarki i burza w branży. Nagroda „Aena de Narrativa“ rozpala emocje
7
Artykuły„Kawa z Mistrzem Zbrodni” – wygraj spotkanie z Wojciechem Chmielarzem z okazji Światowego Dnia Książki11
Artykuły"Przejścia. Którędy do miłości" Natalii de Barbaro. Mamy dla Was 40 egzemplarzy książki!3
ArtykułyCzytamy w weekend. 10 kwietnia 2026446
Popularne wyszukiwania
Polecamy
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2004
1992
1986
1986
1983
1977
1976
1974
1972
1968
1963
1961
Powiązane treści
Spotkania w muzeach świata Joanna Guze 
" Mówiłaś mi komplementy , chociaż miałem duże mankamenty" :)- to fragment wiersza przesłanego do recenzji Wisławie Szymborskiej.
Świetnie opisuje mój stosunek do tej książki.
Mamy tu opis 36 obrazów z ciekawostkami dotyczącymi ich twórców. Niestety reprodukcje są bardzo słabej jakości. Autoportret Durera jest , o zgozo, wydrukowany w odbiciu lustrzanym.
Pozycja wyszła w roku 1976 - od tego czasu zmieniła się interpretacja niektórych dzieł. Krytycy nie myślą już , że portret Arnolfinich przedstawia scenę zaślubin , ale prawdą pozostaje to , że w XV w. nie wymagano obecności księdza podczas ślubu.
Komplementy należą się za opisy obrazów przedstawione pięknym , nieraz rozczulająco staroświeckim językiem.
Niedawno przeczytałam 2 książki dotyczące historii sztuki , które składały się z mnóstwa cytatów z innych dzieł. Zdania były wspaniale sformułowane , ale ponieważ autorem każdego z nich był kto inny , czytało się to niewygodnie. Sens zatracał się w natłoku informacji.
Inaczej jest u Joanny Guze gdzie mamy treść jasną , klarowną a jednocześnie ciekawą , wychwytującą najważniejsze zagadnienia związane z omawianym artystą.
Najlepiej przeczytać rozdział ze " Spotkań w muzeach świata" , a potem przejść do internetu i znaleźć współczesny artykół na ten sam temat.
Ze względu na świetne opisy - warto.
Na tropach sztuki Joanna Guze 
Ta książka przeleżała sobie spokojnie długie lata na półce w moim domu rodzinnym. Jako dziecko lubiłam oglądać w niej obrazki, a jako młodzież korzystałam też i z tekstu przy okazji odrabiania różnych zadań szkolnych. W całości przeczytałam dopiero teraz.
I tekstu i ilustracji (głównie czarno-białych) jest tu sporo, co jest normą w przypadku książek traktujących o historii sztuki. Pod względem zawartości też nie ma zaskoczeń - autorka opisuje dzieje malarstwa, rzeźby i architektury od prehistorii po czasy nowożytne, oczywiście na szerszym tle historycznym i społecznym, ograniczając się tylko do Europy. O wartości tej akurat książki decyduje co innego - podejście. Pani Guza nie tylko pokaże i opisze jakiś obraz, posąg czy budynek, ale również umieści go na tle czasów, w których powstał oraz na przestrzeni dziejów. Nie tylko zobrazuje czytelnikom np. styl gotycki, ale także wyjaśni czym i dlaczego różni się gotyk francuski od włoskiego czy polskiego.
Kluczem jest tu słowo ZROZUMIENIE. Bo trudno podziwiać dzieła sztuki, jeśli się ich nie rozumie. O ile w miarę łatwo jest zachwycić się rzeźbami antycznymi, bo są idealne w proporcjach, to już trudniej jakiś zachwyt znaleźć dla rzeźb romańskich, które są nieforemne i w sumie niezbyt ładne. Ale czy gorsze? Mniej wartościowe?
"Mona Lizę" czy "Słoneczniki" podziwia prawie każdy, ale już nie każdy zaniemówi z podziwu na widok kolorowych kwadratów u Mondriana, choć to przecież też bardzo znane i cenione obrazy. Bo w tym właśnie rzecz - nie żeby tylko widzieć, ale też patrzeć. Patrzeć i starać się zrozumieć. Co dany malarz, rzeźbiarz czy architekt chciał w swym dziele pokazać? Do czego dążył? Na czym się wzorował? Co zostawił potomnym? No i jaki, do licha, związek istnieje pomiędzy malowidłami z jaskini Lascaux a "Guernicą" Picassa, choć te dzieła dzielą nawet nie całe wieki lecz tysiąclecia?
Własnie na te i podobne pytania odpowiada pani Joanna Guze w swojej książce, a czyni to barwnie, obrazowo i zrozumiale nawet dla młodszych czytelników. "Na tropach.." to opowieść o dziejach sztuki popularnonaukowa w duchu, ale beletrystyczna w formie. I da się zauważyć, że choć autorka ceni wszystkie jej dziedziny, to szczególnym uwielbieniem darzy malarstwo, bo o nim pisze najwięcej i najpiękniej.
Gdybyście chcieli przeczytać tylko jedną książkę o sztuce, to gorąco polecam właśnie tę, choć jednocześnie uprzedzam, że posiada ona wielki minus - nie była wznawiana chyba od 1968 roku. A szkoda...
