Czy Krzyżacy to fajni chłopacy? Boguś Janiszewski 7,7
ocenił(a) na 713 tyg. temu Historia = nuda? Skąd bierze się to przekonanie? Najczęściej, niestety, z relacji tych pechowców, którzy nie trafili na pełnego pasji nauczyciela, który w wytyczonych przez program szkolny ramach potrafi przekazywać wiedzę w angażujący i interesujący sposób. Ale istnieje koło ratunkowe - oczywiście w postaci książkowej. Jeśli chcecie, by wasze dzieciaki poznawały historię i czerpały z tego przyjemność, koniecznie podsuńcie im książki z serii Niezła historia napisane przez Bogusia Janiszewskiego i Agnieszkę Jankowiak-Maik, a zilustrowane przez Maxa Skorwidera. W tym najnowszą część Czy Krzyżacy to fajni chłopacy?
O moim uwielbieniu do twórców tej książki pisałam już w poprzedniej recenzji, nie będę się więc powtarzać. Powiem tylko, że wypatrywałam tej książki z ogromną niecierpliwością i wysoko stawiając poprzeczkę. Robiłam to niebezpodstawnie i moje oczekiwania zostały spełnione. Jeśli więc podobała wam się którakolwiek z książek autorów, śmiało możecie sięgać także po tę historię.
Choć motywem przewodnim opowieści są Krzyżacy, to nie pojawiają się oni od pierwszych stron. Bo autorzy nie na nich wyłącznie chcą się skupiać, ale wprowadzają cały kontekst historyczny, pozwalający zrozumieć, jak doszło do powstania zakonów rycerskich, a zwłaszcza dlaczego zostali na polskie ziemie sprowadzeni. Tworzą fabularny łącznik między czasami Chrobrego a obecną historią, opowiadając o tym, jak doszło do rozbicia dzielnicowego królestwa i jak działały poszczególne księstwa. A także jak próbowano je ponownie scalić i dlaczego nie było to takie łatwe.
Udało się autorom opowiedzieć o całkiem długim wycinku czasu w sposób skondensowany, a jednocześnie maksymalnie wypełniony faktami i wiedzą. Są tu wszystkie fakty potrzebne, aby zrozumieć ówczesne realia. Te pozytywne, i te negatywne zarazem, bo choć to publikacja skierowana do dzieci, pozostaje wierna faktom i współczesnej wiedzy historycznej. Oczywiście przekazanej w sposób dostosowany do odbiorcy. Przesycony humorem język nie odwraca uwagi od merytoryki publikacji, za to pozwala ją lepiej zrozumieć dzięki współczesnym odniesieniom. Podobają mi się zarówno dialogi w komiksowych dymkach, ale też narracja, ogłoszenia i inne formy wyrazu.
Ale nie tylko ilość wiedzy warto docenić w przypadku tej publikacji, ale i formę jej podania. A ta jest tak dobrana, że książkę czyta się z lekkością i szerokim uśmiechem na twarzy. Tekst jest merytoryczny, ale napisany w przystępny sposób, który będzie zrozumiały dla młodszych i starszych odbiorców, a przy tym pełen zrozumiałych porównań do czasów współczesnych. Lekkości dodają mu ilustracje Maksa Skorwidera, kreślone ze swadą jego charakterystyczną kreską, zabawne same w sobie i opatrzone jeszcze zabawniejszymi dialogami w dymkach. Po raz kolejny ilustrator dosłownie wrysował w opowieść siebie i współautorów książki, dorzucając do historycznego kontekstu współczesne spojrzenie.
Odnajdą się w tej lekturze zarówno miłośnicy historii, jak i ci nieco bardziej wobec tematyki oporni. Mniejsi i więksi odbiorcy będą podczas czytania nie tylko zdobywać czy poszerzać wiedzę, ale te naprawdę świetnie się bawić. Spojrzymy tu na pielgrzymki, spory i wojny, na sposoby okaleczania, na drzewa genealogiczne władców, lokowanie miast i wiele innych. Słowem blisko 300 lat zamknięte w jednej opowieści.
To książka z powodzeniem realizująca ideę nauki przez zabawę. Autorzy doskonale wiedzą, jakimi środkami przyciągnąć czytelnika i jak utrzymać jego uwagę. Dla wielu będzie to wręcz książka nieodkładalna. Pełna napięcia jak rasowy thriller i akcji jak w przygodówce. A do tego humor jak z dobrej komedii, trafiającej do odbiorcy bez względu na wiek, i wiedza, cała masa wiedzy. Nie da się w ten sposób uczyć historii w szkole (dlaczego? temat rzeka),ale można edukację formalną wspomagać dzięki takim perełkom.
