Nathaniel Branden

Moje spostrzeżenia dowodzą, że literatura z gatunku szeroko pojętego rozwoju osobistego zaczyna podlegać dewaluacji. I nie dziwi mnie to szczególnie, zwłaszcza jeśli spojrzymy na tytuły znajdujące się na półkach w topowych księgarniach. Czasami odnoszę wręcz wrażenie, że istnieje jakaś niepisana zgoda, że "taką książkę" może napisać każdy - wystarczy trochę cytatów z bardziej sprawdzonych źródeł, garść kuszących zachęt, głoszących możliwość zmiany życia w 30/21/7 dni, kilka opowieści o sukcesach innych, najlepiej połączonych z moralizatorskimi historiami o pokonywaniu własnych słabości. Część autorów okrasza swoje rozważania elementami wiary w moc wszechświata i powtarza jak mantrę zdanie, że wszystko jest energią i jeśli tylko odpowiednio się dostroimy, życie okaże się niekończącym pasmem sukcesów. Cóż, chyba nie dziwi już fakt, że w chwili, gdy dzielę się moimi czytelniczymi upodobaniami, moi rozmówcy zaczynają odczuwać lekkie zażenowanie. Niemniej, uważam, że jest mnóstwo świetnie napisanych książek z pogranicza psychologii, neurodydaktyki oraz rozwoju osobistego, które warto przeczytać i które nie tylko uwrażliwiają na świat (zarówno ten wewnętrzny, jak i zewnętrzny),lecz także pomagają ludziom się w nim odnaleźć i poczuć bezpiecznie. Jedną z takich pozycji jest właśnie publikacja Nathaniela Brandena - autora, który w moim osobistym rankingu wskoczył na podium. Bardzo wysoko cenię nie tylko jego wiedzę i umiejętność jej przekazywania, lecz także zdolność do krytycznego myślenia (także o sobie samym!) i podważania autorytetów oraz wytrwałość w odzieraniu rzeczywistości z kolejnych warstw kulturowych, społecznych i religijnych naleciałości. Dla mnie ten tytuł - jako kobiety, rodzica, nauczycielki - jest lekturą obowiązkową. Chyba jeszcze nigdy nie zaznaczyłam w żadnej książce tylu istotnych fragmentów. Zdecydowanie sięgnę po nią ponownie i z chęcią skupię się na pytaniach, które są w niej zawarte. Ba, wiele z nich z pewnością zadam własnym dzieciom i uczniom.